Η νεκρή φύση, αυτό το σύμβολο στατικότητας και ακινησίας, είναι η πιο δυνατή κραυγή μιας κοινωνίας που στέκεται ακίνητη μπροστά στα αδιέξοδά της. Σε αυτή τη σύνθεση, κάθε ήχος είναι μια διαμαρτυρία ενάντια στη λήθη και την απάθεια. Το σαξόφωνο φέρει την αγωνία της καθημερινότητας, σαν ένα παράπονο που δεν βρίσκει απάντηση. Η γκάιντα αντηχεί την παράδοση που πνίγεται μέσα στην παγκοσμιοποιημένη θάλασσα της ομοιομορφίας. Η κιθάρα και το μπάσο είναι ο ηλεκτρισμός του θυμού, του ανεκπλήρωτου ονείρου, ενώ τα νταούλια και τα μπεντίρια δεν παίζουν μόνο ρυθμούς• υπενθυμίζουν την καρδιά που εξακολουθεί να χτυπά, παρά τη συλλογική μας νάρκωση.
Ο ήχος εδώ δεν είναι διακοσμητικός, δεν είναι μια «ωραία μουσική». Είναι μια ρωγμή στο τεχνητό κόσμο της αποστειρωμένης πραγματικότητας. Η νεκρή φύση, είτε σε εικαστική επιτέλεση είτε στην καθημερινότητα, μας κοιτάζει και μας ρωτά: Ποια ζωή της δώσατε;
Ο καυστικός σχολιασμός βρίσκεται στο ίδιο το εγχείρημα: ζούμε σε έναν κόσμο που προσπαθεί να μας πείσει ότι τα πάντα είναι ακίνητα και προκαθορισμένα, αλλά η τέχνη μας αποδεικνύει το αντίθετο. Η τέχνη δεν είναι ποτέ «νεκρή», όσο κάποιος τη δημιουργεί και τη μοιράζεται.
Κι αν όλα αυτά ακούγονται βαρύγδουπα, υπάρχει πάντα ένα χαμόγελο κρυμμένο πίσω από την ειρωνεία: κάθε προσπάθεια δημιουργίας, κάθε τόνος και κάθε χτύπος είναι μια πράξη αντίστασης. Η ζωή επιστρέφει κάθε φορά που αποφασίζουμε να την κοιτάξουμε στα μάτια.
«Η ακινησία είναι ψέμα• κάθε κραυγή που ακούγεται γεννά μια νέα αρχή.»
Mr Post Fluxus
Γιάννης Σταμενίτης, σύνθεση, επεξεργασία ήχου, ηλεκτρακουστικό μπάσο,
Κώστας Δημητρίου, σαξόφωνο,
Νίκος Κοτζάμπασης, ηλεκτρική κιθάρα,
Κώστας Μαργαρίτης, γκάιντα,
Κώστας Παπάς, νταούλι,
Χρήστος Παπάς, μπεντίρ.
