Ο κύκλος της άρνησης και η απόδραση του νου
Πάντα εδώ θα είμαι φίλε μου…Σε όποια πέτρα και να σηκώσεις θα είμαι εκεί, σε κάθε σταγόνα της βροχής θα ποτίζω την ξερή γη, σε κάθε θρόισμα των φύλλων από τον άνεμο θα λικνίζομαι μαζί τους. Σε κάθε ακτίνα ηλίου που θα σου ζεσταίνει τα μάγουλα θα είναι σαν το γλυκό φιλί της μάνας, αρκεί να είσαι κι εσύ εκεί. Το βράδυ που το φεγγάρι ολόγεμο θα φωτίζει τη νύχτα φως θα σου λέω ιστορίες του Mr Post Fluxus. Είμαστε παντού, γιατί η αγάπη δε χωρά σε κανόνες και καλούπια.
Στεκόμαστε σε μια εποχή που οι λέξεις χάνουν την ουσία τους. Αλληλεγγύη γίνεται hashtag, η δικαιοσύνη παλεύει να βρει τη ζυγαριά της και η αγάπη μοιάζει με προσιτή πολυτέλεια. Οι ταξικές ανισότητες συνεχίζουν να πολλαπλασιάζουν τις σκιές τους, καθώς οι λίγοι χτίζουν πύργους και οι πολλοί προσπαθούν να μαζέψουν τα ερείπια της καθημερινότητας.
Αλλά ξέρεις τι; Εγώ δεν είμαι εδώ για να σου πω πώς η κοινωνία είναι «σάπια». Αυτό το ξέρεις ήδη. Είμαι εδώ για να σου πω ότι υπάρχει διέξοδος, αλλά δε βρίσκεται εκεί που κοιτάς συνήθως. Η απόδραση δεν είναι στις ψευδαισθήσεις του υλικού κόσμου ούτε στην παθητικότητα που μας έχουν μάθει να αγαπάμε.
Η απόδραση είναι η πράξη. Ένα βλέμμα με κατανόηση. Ένα χέρι που σηκώνει κάποιον που έχει πέσει. Ένα χαμόγελο που σπάει τη μιζέρια της ημέρας. Και ναι, ίσως ακούγεται αφελές, αλλά πες μου: πότε ήταν η τελευταία φορά που το δοκίμασες;
Γιατί ο κόσμος δε θα αλλάξει μόνο με οργή, αλλά και με την τόλμη να δούμε πέρα από το προφανές. Να σπάσουμε τα καλούπια, να αρνηθούμε το «έτσι είναι τα πράγματα». Κάθε φορά που λες «δε γίνεται», χτίζεις έναν ακόμα τοίχο. Αλλά αν τολμήσεις να πεις «ίσως να γίνεται», ανοίγεις ένα παράθυρο.
Δεν έχω απαντήσεις για όλα, ούτε θέλω να σε κοροϊδέψω ότι τα πράγματα είναι απλά. Αλλά ξέρω ότι η ελπίδα είναι πράξη. Και η πράξη είναι η δύναμή μας.
«Η λύση δεν είναι η φυγή, αλλά η επιστροφή στον άνθρωπο. Αν μάθεις να κοιτάς τον άλλον στα μάτια, τότε μόλις έκανες την αρχή.»
Mr Post Fluxus
