Σε άλλο τέμπο ακούς τη φωνή σου,
θέλεις να μάθεις αν σε αναζητείς,
μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του μυαλού σου,
πρέπει να ξέρεις πώς να ονειρευτείς.
Πώς να μετράς τα χρόνια της σιωπής σου,
θέλεις να νοιώσεις να ρισκάρεις μια πνοή,
στου ονείρου αντάμα οι ουτοπίες μετρηθήκαν,
σε αιθέριο πεδίο χαρήκαν μόνο αυτοί.
Δεν θέλεις το αβαθή του πηγαδιού να αγγίξεις,
πυρήνα θλιμμένου αύριο θωρείς,
Μια δυστοπία η χαρά με την ψυχή σου,
αναζητώντας έκσταση στις άκρες της φυγής.
Στο θέατρο του παραλόγου ακούς το ποίημα σου,
θέλεις να νομίσεις πως είσαι εσύ αυτός.
Δεν μπορείς να δεις όμως την ομορφιά σου,
μέσα στη ζωή που κρίθηκε βουβή.
Να ζήσεις ως πέρασμα την αποτυχία,
και δύσμοιρος να στέκεις στου Αχέροντα την κοίτη,
να αναμένεις μια βάρκα με βενζίνα,
να έρθει να σε πάρει στο Έρεβος να χαθείς.
Σε φρέσκο χώμα σκέπτεσαι να μπεις,
αν θα μπορέσεις ύστερα να αναστηθείς,
την νύχτα του απόκρυφου του πόνου να διαβείς,
μέσα από πρίσμα το φώς να ξαναδείς.
Θέλεις να μάθεις αν θα σταθείς μαζί του,
μέσα στη φωτιά να πέσεις να καείς,
Ίσως και δεις πως είναι η πυγμή του,
που σας κρατά στη σιωπή μαζί.
Σκεπτόμενος θα μένεις μόνος σου εσύ,
να αναρωτιέσαι την κάθε σου ντροπή,
αν τελικά σου άρεσε η συντροφιά μαζί σου,
ή θέλησες να φύγεις μακριά από αυτή.
Φόβητρο θα γίνω, τον φόβο να απαλύνω.
Φόβητρο θα γίνω, τον φόβο απομακρύνω.
