Η Φωτιά και η Αφοσίωση:
Μια φανταστική ιστορία, παραφράζοντας κάποια άλλη, που ίσως και να είναι αληθινή…
Ο επικεφαλής κοίταξε τον δασοπυροσβέστη με την ίδια αυστηρότητα που είχε μάθει να επιδεικνύει σε κάθε περίπτωση. Στην έκφρασή του δεν υπήρχε ίχνος αμφιβολίας. «Δεν θέλω να ρισκάρεις τη ζωή σου για κάποιον που πιθανότατα είναι ήδη νεκρός», είπε, βάζοντας ένα τέλος σε κάθε συζήτηση πριν καν την αρχίσει.
Ο δασοπυροσβέστης, σιωπηλός, ένιωσε για μια στιγμή τον βάρος της διαταγής. Η εντολή ήταν σαφής, όπως οι περισσότερες εντολές του συστήματος: μετράς τα ρίσκα, υπολογίζεις τις πιθανότητες, και ακολουθείς την ασφαλή οδό. Όμως, κάτι του έλεγε ότι αυτή η λογική δεν ήταν η σωστή. Η ζωή, η ανθρώπινη ζωή, δεν ήταν ποτέ θέμα μαθηματικών υπολογισμών. Δεν ήταν ποτέ μόνο αριθμοί και δεδομένα ή δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, αφουγκράστηκε.
Όμως δεν είπε τίποτα. Απλά γύρισε και απομακρύνθηκε. Ήξερε τι είχε να κάνει.
Η φωτιά δεν είχε σβήσει ακόμα. Ο καπνός ήταν πυκνός και τα πάντα γύρω του φαίνονταν να καταρρέουν κάτω από την ορμή της. Κι όμως, δεν έστρεψε την πλάτη του. Πήγε προς το σημείο που του είχαν αναφέρει ότι είχε βρεθεί ο συνάδελφός του. Ήξερε πως το ρίσκο ήταν μεγάλο, αλλά το μεγαλύτερο ρίσκο ήταν να μείνει αμέτοχος.
Μετά από αρκετή ώρα, μέσα από τις φλόγες και την ατμόσφαιρα που έμοιαζε να πνίγει τα πάντα, τον βρήκε. Τραυματισμένος και σχεδόν αναίσθητος, αλλά ζωντανός. Ένας άνθρωπος που, αν και σε άσχημη κατάσταση, δεν είχε χάσει τη θέληση για ζωή.
Όταν γύρισε, κουβαλώντας τον πίσω, ο επικεφαλής τον κοίταξε με την ίδια απογοήτευση, αν και κάτι είχε αλλάξει στα μάτια του. «Σου είπα ότι δεν υπήρχε λόγος», είπε ξανά, αλλά αυτή τη φορά η φωνή του ήταν πιο αδύναμη. «Άξιζε όλο αυτό το ρίσκο;»
Ο δασοπυροσβέστης σήκωσε το βλέμμα του χωρίς να απαντήσει αμέσως. Το μόνο που έβλεπε μπροστά του ήταν τον τραυματισμένο συνάδελφό του, που άνοιξε τα μάτια του και του είπε, με μια αχνή, αλλά ξεκάθαρη φωνή: «Ήξερα ότι θα ερχόσουν».
Και εκεί, για μια στιγμή, όλος ο κόσμος γύρω τους πάγωσε. Δεν υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό από αυτή τη στιγμή. Ο επικεφαλής σιωπούσε, ίσως προσπαθώντας να καταλάβει τι είχε χάσει, ίσως να αμφισβητούσε τη λογική που είχε προσπαθήσει να του περάσει. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι δεν υπήρχε επιστροφή από εκεί…
_Η πραγματική αξία δεν μετριέται με όρους επιβίωσης ή με αριθμούς. Η πραγματική αξία βρίσκεται στη διατήρηση της ανθρώπινης αλληλεγγύης, στη θυσία και στην αφοσίωση, στον έμπρακτο σεβασμό για τη ζωή του άλλου, ακόμα κι αν η ζωή του άλλου δεν μπορεί να εξασφαλιστεί. Η αφοσίωση σε κάτι πέρα από το προσωπικό συμφέρον είναι αυτή που δίνει ουσία στην ύπαρξή μας. Η ζωή δεν είναι απλώς να επιβιώνεις. Είναι να έχεις κάποιον να σώσεις και να πιστεύεις ότι αξίζει τον κόπο.
Στον κόσμο μας, που καθημερινά υποκύπτει στον φόβο και στην απομόνωση, οι στιγμές αλληλεγγύης και αφοσίωσης είναι το μόνο που μας ενώνει πραγματικά. Και αυτό, τελικά, είναι που δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή.
"Η φωτιά δεν καίει μόνο τα σώματα. Καίει και τα όρια μας, για να μας
δείξει πώς πραγματικά ενώνεται ο κόσμος."
Mr Post Fluxus
