Θα ήθελα να δω τι θα γίνει εάν δεν το βάλω κάτω
Ποιος σου είπε ότι η ζωή είναι καλοκουρδισμένο ρολόι; Όχι. Είναι ένα φτηνό, κινέζικο ξυπνητήρι που χτυπάει τυχαία όταν δεν το περιμένεις. Εσύ, όμως, αντί να το πετάξεις στον τοίχο, κάθεσαι και το κοιτάς, αναρωτιέσαι αν χαλάει ή αν σου κάνει πλάκα.
Ο κόσμος, αγαπητέ μου, δεν νοιάζεται αν «το έβαλες κάτω». Οι ουρές στα σούπερ μάρκετ, οι άνεργοι στον ΟΑΕΔ και ο φθηνός καφές στις κούπες που μυρίζουν λιωμένο πλαστικό, μένουν ακριβώς εκεί που ήταν. Εσύ, όμως, τι κάνεις; Περιμένεις την «κατάλληλη στιγμή»; Ή μήπως παραδίνεσαι στην ευκολία του «δεν γίνεται και τα παρατάω»;
Μάθε το: Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατρεπτικό από το να συνεχίζεις. Να σηκώνεσαι κάθε φορά που σκοντάφτεις. Το να μην το βάλεις κάτω είναι πράξη αντίστασης. Ενάντια σε μια κοινωνία που σε θέλει κουρασμένο, υποταγμένο, μαζεμένο. Είναι το μεσαίο δάχτυλο που υψώνεις στη μοίρα, λέγοντας: «Δεν θα με φάει το σύστημα, θα το φάω εγώ».
Και ξέρεις κάτι; Αξίζει τον κόπο. Όχι για τους άλλους, ούτε για την ουτοπία που σου πουλάνε τα motivational quotes. Αξίζει για την παλιά σου εκδοχή, αυτή που σε παρακολουθεί από το βάθος του μυαλού σου και ψιθυρίζει: «Μπράβο, δεν σε αναγνώρισα».
Στο τέλος της μέρας, ακόμα κι αν δεν καταφέρεις όσα θες, το μόνο που θα θυμάσαι είναι ότι πάλεψες. Και αυτή η προσπάθεια, το πείσμα, είναι αυτό που σε κάνει δυνατότερο και λίγο πιο ελεύθερο. Γιατί, φίλε μου, η ελευθερία δεν χαρίζεται – κερδίζεται με πείσμα και ιδρώτα.
Αυτός που συνεχίζει όταν όλα λένε "σταμάτα", δεν γράφει απλώς την ιστορία του – την υπογράφει με κεφαλαία γράμματα.
MR POST FLUXUS
