Η φενάκη του αύριο
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει καταφέρει κάτι αξιοθαύμαστο:
να ζει εγκλωβισμένος σε μια φυλακή χωρίς τοίχους. Ούτε σιδερένια κάγκελα, ούτε
σκληροί δεσμοφύλακες χρειάζονται. Η σκέψη του «αύριο» κάνει όλη τη δουλειά.
Περπατάμε με τα μάτια καρφωμένα σ’ έναν ορίζοντα που δεν πλησιάζουμε ποτέ.
Ονειρευόμαστε το μέλλον σαν τον ιερό τόπο όπου όλα θα γίνουν όπως πρέπει –
καλύτερα, τέλεια. Κι όμως, όταν το μέλλον γίνει παρόν, δεν αναγνωρίζεται.
Μοιάζει πάντα ανεπαρκές, πάντα λίγο.
Στη χώρα μας, η λατρεία του «μετά» έχει πάρει
διαστάσεις εθνικού αθλήματος. «Υπομονή», «θα στρώσει η κατάσταση», «το μέλλον
ανήκει στους νέους». Κλισέ που κουρδίζουν τις μάζες να περπατούν
ευθυγραμμισμένα. Εν τω μεταξύ, η καθημερινότητα γίνεται βάλτος, κι όποιος τολμά
να ζήσει στο παρόν, κατατάσσεται στους «ανεύθυνους». Είναι βλέπετε έγκλημα να
αρνηθείς το παραμύθι.
Αλλά δεν είμαι εδώ για να μοιράσω θλίψη. Το παρόν, όσο
εφήμερο κι αν φαίνεται, είναι το μόνο μας καταφύγιο. Δεν χρειάζεται να
περιμένεις τίποτα για να νιώσεις ελεύθερος. Η ζωή δεν είναι αναμονή, είναι
δράση. Όσο περισσότερο αναβάλλουμε την ευτυχία, τόσο περισσότερο την
αποξενώνουμε.
Ο κόσμος αλλάζει όταν αλλάζουμε τη ματιά μας πάνω του.
Αντί να βλέπουμε το «τώρα» σαν εμπόδιο, ας το δούμε σαν ευκαιρία. Το παρόν
είναι το υλικό μας, το ακατέργαστο μάρμαρο που περιμένει το δικό μας χέρι να το
σμιλέψει. Κι αν το μέλλον μοιάζει σκοτεινό, είναι γιατί ακόμα δεν του έχουμε
ανάψει το φως.
«Το παρόν δεν
είναι η σκιά του μέλλοντος· είναι ο καμβάς όπου ζωγραφίζουμε ό,τι έχουμε να
δώσουμε στον κόσμο. Ζήσε το ή χάρισέ το στη λήθη.»
Mr Post Fluxus
Εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο.
