Αίμα και σιωπή
Κάθε ζωή που κόπηκε, ένα κάτοπτρο της κοινωνίας μας. Κάθε θάνατος, μια πληγή που αρνούμαστε να κλείσουμε.
Μια σφαίρα στη μέση του δρόμου. Ένα χέρι που σφίγγει μέχρι να πνίξει. Ένα μαχαίρι που βυθίζεται στη σάρκα, σαν να χαράζει γραμμές σε μάρμαρο. Ένα σώμα που πέφτει στη θάλασσα, με τα κύματα να γίνονται μάρτυρες της τελευταίας του ανάσας. Ένα λιντσάρισμα στο φως της ημέρας. Ένας ξυλοδαρμός που αφήνει μόνο σιωπή.
Αυτά δεν είναι απλώς εγκλήματα. Είναι μηχανισμοί. Κοινωνικά γρανάζια που διδάσκουν τη βία ως νόμο, την εξουσία ως αλάθητη και τη ζωή ως αναλώσιμη. Είναι το αποτέλεσμα ενός κόσμου που κλείνει τα αφτιά, τα μάτια, και το στόμα, που αφήνει τον φόβο και την αδικία να ριζώσουν.
Τα φαντάσματα αυτών των ανθρώπων δεν φεύγουν. Περιπλανιούνται στους δρόμους που τους πρόδωσαν, στέκονται μπροστά στα βλέμματα που τους αγνόησαν. Κάθε τόπος γίνεται μνημείο: η πλατεία, το σπίτι, το σκοτεινό σοκάκι, η βάρκα που δεν έφτασε ποτέ.
Η τέχνη γράφει τη μνήμη τους. Με χρώματα βαριά, με πινελιές που σπάνε το φράγμα της λήθης. Η ζωή τους κόπηκε, αλλά η φωνή τους μένει. Και γίνεται κραυγή.
Κραυγή για "ΔΗΚΕΟΣΗΝΙ". Κραυγή για ελευθερία. Κραυγή που απαιτεί να δούμε, να θυμηθούμε, να αλλάξουμε την ροή στις ράγες του ακαταδίωκτου.
Γιατί όσο υπάρχει σιωπή, το αίμα τους θα φωνάζει.
Mr Post Fluxus
Εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο.
