Η τέχνη δεν πρέπει να είναι προϊόν για κατανάλωση, αλλά ένα εργαλείο στοχασμού, αλλαγής και κοινωνικής δράσης. Ο καλλιτέχνης οφείλει να απομακρύνεται από τη λογική του εμπορίου και να στρέφεται προς την ουσία του έργου, δημιουργώντας όχι για την αγορά, αλλά για το συλλογικό καλό. Στον σημερινό κόσμο, όπου οι συμβάσεις κυριαρχούν, η τέχνη οφείλει να είναι τολμηρή, να εκφράζει την αλήθεια χωρίς φόβο, να διαταράσσει τα καθιερωμένα και να προκαλεί ερωτήματα. Οι καλλιτέχνες πρέπει να τολμούν να εκτίθενται, να ρισκάρουν, να γίνονται οι ίδιοι κομμάτι της αλλαγής που επιδιώκουν.
Ωστόσο, αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Ο καλλιτέχνης που γυρίζει την πλάτη του στο φως της δόξας και του πλούτου βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δική του φυλακή: μια μοναξιά γεμάτη αμφιβολίες, μια διαρκή αναμέτρηση με το ερώτημα αν ο αγώνας του έχει πραγματική αξία. Αλλά είναι ακριβώς αυτή η ελευθερία από τα δεσμά της ματαιοδοξίας που του επιτρέπει να δημιουργεί χωρίς φίλτρα, χωρίς περιορισμούς, να ανακαλύπτει το αληθινό νόημα της τέχνης.
Ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν περιορίζεται στην παραγωγή όμορφων εικόνων. Είναι διανοούμενος, φορέας κριτικής σκέψης, ένας ενεργός παρατηρητής που προβληματίζει και κινητοποιεί την κοινωνία μέσα από τη φιλοσοφική βάση του έργου του. Η τέχνη πρέπει να ενσωματώνει την καθημερινότητα, να καθρεφτίζει τη ζωή των ανθρώπων, τις ανησυχίες, τους αγώνες και τις ελπίδες τους. Οι καλλιτέχνες δεν είναι απομονωμένοι παρατηρητές∙ είναι μέρος της κοινωνίας, ζουν μέσα σε αυτήν και οφείλουν να εκφράζουν τις πραγματικότητές της.
Η συλλογικότητα και η συμμετοχή είναι απαραίτητα στοιχεία της σύγχρονης τέχνης. Οι καλλιτέχνες δεν μπορούν να λειτουργούν ως απομονωμένα «εγώ» που επιδιώκουν τη δόξα. Οφείλουν να συνεργάζονται, να δημιουργούν κοινότητες και να αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου κινήματος που στοχεύει στην κοινωνική αλλαγή. Παράλληλα, η τέχνη του σήμερα πρέπει να υιοθετεί μια πολυδιάστατη προσέγγιση, να αντλεί από τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την πολιτική, την τεχνολογία και την περιβαλλοντική συνείδηση, προσφέροντας απαντήσεις στις σύνθετες προκλήσεις της εποχής μας.
Σε έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες, η τέχνη δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Οφείλει να παίρνει θέση, να λειτουργεί ως ακτιβισμός, να αντιστέκεται στην αδικία και να υψώνει φωνή για τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και την ελπίδα. Η τέχνη δεν είναι απλώς πράξη δημιουργίας∙ είναι μια υπαρξιακή και ηθική ευθύνη. Ο καλλιτέχνης δεν «κάνει τέχνη»∙ είναι ο ίδιος το έργο του, μια ζωντανή μαρτυρία της δέσμευσής του απέναντι στον κόσμο.
