Η Καλή Πλευρά της Αλητείας
Η αλητεία είναι το πανεπιστήμιο του δρόμου. Είναι εκεί που οι ψυχές ζυμώνονται από την τριβή με τη δημόσια σφαίρα και την πραγματικότητά της εκεί όπου οι χαρακτήρες σμιλεύονται μέσα στη φωτιά της εμπειρίας. Οι «αλήτες του δρόμου», δεν έχουν πάντα τη ζεστή αγκαλιά του σαλονιού. Έχουν όμως τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, τα πάρκα, όπου μαθαίνουν να διαβάζουν την κοινωνία μέσα από τα σκισμένα αφισάκια και τις κραυγές στους τοίχους.
Στην αλητεία δεν υπάρχει μάθημα που δεν δίνει δίδαγμα. Μια γροθιά στην κυριολεξία ή στη μεταφορά μπορεί να σε μάθει την αλήθεια για το ποιος στέκεται δίπλα σου στα δύσκολα. Ένα χαμόγελο από έναν άγνωστο μπορεί να σου θυμίσει την αξία της ανθρώπινης επαφής. Ένα ξερό ψωμί που μοιράζεται, χτίζει δεσμούς πιο δυνατούς από κάθε συμβόλαιο.
Βέβαια, η κοινωνία προτιμά να κατηγοριοποιεί. Οι «κανονικοί» τα βλέπουν όλα αυτά μέσα από το πρίσμα του κυρ Παντελή, σαν τα περιθωριακά στοιχεία, τις κακές παρέες, τα κακά παραδείγματα. Και ποιος είπε ότι οι «κανονικοί» είναι παράδειγμα για μίμηση; Οι «αλήτες του δρόμου» τουλάχιστον ζούνε την αλήθεια τους. Δεν κρύβονται πίσω από κοστούμια, γραβάτες και ψεύτικα χαμόγελα.
Η αλητεία, όμως, έχει και μια αγνότητα. Είναι το παιδί που παίζει στη γειτονιά χωρίς να νοιάζεται για το αύριο. Είναι το γκράφιτι που φωνάζει «είμαι εδώ» σε μια πόλη που σε κάνει αόρατο. Είναι η αλήθεια που χτυπάει στο πρόσωπο μια κοινωνία που λατρεύει τα ψέματα.
Και στο τέλος της ημέρας, η αλητεία είναι ελευθερία. Να ξέρεις να ζεις με λιγότερα, να διεκδικείς περισσότερα και να εκτιμάς εκείνα που δεν μπορεί να σου πάρει κανείς.
Skateboarding, δρόμος και αλητεία
Ήταν η εποχή που οι δρόμοι ήταν το καταφύγιό μας και
το skateboarding η απόδρασή μας. Τα πόδια μας πίεζαν τη σανίδα, και κάθε
σπρώξιμο μάς έφερνε πιο κοντά σε κάτι που δε μπορούσαμε να εξηγήσουμε, μόνο να
νιώσουμε. Τα πεζοδρόμια, οι πλατείες και τα κάγκελα δεν ήταν απλά αντικείμενα·
ήταν ο κόσμος μας. Μας φώναζαν "αλήτες". Το δεχτήκαμε. Για εμάς, αυτή
η λέξη σήμαινε κάτι διαφορετικό: μια ζωή δίχως περιορισμούς, ένα κυνήγι
εμπειριών που δεν μπορούσε να κλειστεί σε βιβλία ή κανόνες.
Στην πόλη δεν περπατούσαμε, κυλούσαμε. Όπου κι αν
βρισκόμασταν, οι σκιάσεις της μέρας και οι αντηχήσεις της σανίδας μας πάνω στο
τσιμέντο έδιναν ρυθμό στις ώρες μας. Οι πτώσεις ήταν συχνές, μα δε μας ένοιαζε.
Ο δρόμος μάς έμαθε ότι οι πληγές επουλώνονται, αρκεί να μη φοβηθείς να
σηκωθείς. Ήταν ένα σχολείο, όχι όπως αυτά που κλειδώνονταν πίσω από κάγκελα,
αλλά ένα σχολείο ανοιχτό, με δασκάλους τη βροχή, τον άνεμο και τη σκόνη της
ασφάλτου.
Η κοινωνία μας κοιτούσε με καχυποψία, μα η αλήθεια
είναι ότι δε μας ενδιέφερε. Δεν χωρούσαμε στις συμβάσεις της. Δεν είχαμε ανάγκη
από φράχτες, γιατί οι δρόμοι ήταν τα όριά μας, και αυτά μπορούσαμε να τα
διασχίσουμε. Το skateboarding δεν ήταν απλά μια διασκέδαση· ήταν ένας τρόπος να
συνδεθούμε με τον εαυτό μας και τους άλλους. Αν κάποιος έπεφτε, τον σηκώναμε.
Αν κάποιος χρειαζόταν μια σανίδα, του δίναμε τη δική μας.
Με τα χρόνια, ο χρόνος μας απομάκρυνε από εκείνους
τους δρόμους. Οι πλατείες άλλαξαν, τα πεζοδρόμια γέμισαν σπασμένα πλακάκια και
οι φωνές μας έδωσαν τη θέση τους στη σιωπή. Μα η αλήθεια παραμένει. Εκείνες οι
μέρες μάς έκαναν να καταλάβουμε ότι η αλητεία δεν ήταν μια προσβολή, αλλά μια
επιλογή. Ήταν ο τρόπος μας να φωνάξουμε ότι δεν χρειαζόμαστε την έγκριση
κανενός για να ζήσουμε.
Όπως είπε και ο Mr Post Fluxus:
"Αλητεία δεν είναι η φυγή από την κοινωνία· είναι η ανακάλυψη της δικής σου
αλήθειας μέσα σε αυτήν."
"Η
ελευθερία είχε πάντα μια τιμή: να ζεις τη ζωή σου όπως εσύ θέλεις, ακόμα κι αν
οι άλλοι το αποκαλούν αλητεία."
Εικόνα: Skateboarding, Grap Ollie, Παραλία Επανομής 1992
