Η Γέφυρα που Λείπει
Υπάρχουν φορές που η ανθρώπινη πρόθεση, γεμάτη φροντίδα και αγάπη, γίνεται το νήμα που πλέκει παρεξηγήσεις και αστοχίες. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε, να ανακουφίσουμε, να δείξουμε το δρόμο, μα συχνά το κάνουμε μέσα από τον καθρέφτη του δικού μας κόσμου. Ένας κόσμος που δεν είναι πάντα ίδιος με εκείνον που κουβαλά ο άλλος.
Φαντάσου έναν άνθρωπο να πνίγεται στα νερά της μοναξιάς του, κι εσύ, γεμάτος καλές προθέσεις, να τον τραβάς με δύναμη στην όχθη σου. Στην όχθη της λογικής, της τάξης, του φωτός, εκεί που ανασαίνεις εσύ. Νομίζεις πως του σώζεις τη ζωή, μα το μόνο που καταφέρνεις είναι να του στερήσεις το οξυγόνο του. Ο άλλος δεν ζει με τα δικά σου μέτρα και σταθμά. Το χάος του μπορεί να είναι η ισορροπία του, και η δική σου στεριά, ένας πνιγμός.
Η πραγματική επαφή απαιτεί να σταθείς για λίγο στο σημείο που εσύ δεν αντέχεις. Να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια του άλλου, να νιώσεις τον παλμό του, να ακούσεις τη σιωπή του. Όχι για να τον αλλάξεις, αλλά για να τον καταλάβεις. Η βοήθεια δεν είναι να τον φέρεις κοντά σου, αλλά να χτίσεις μια γέφυρα που τον συνδέει με τον εαυτό του.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πάντα λείες επιφάνειες. Είναι άγρια ποτάμια, με ρεύματα και δίνες. Το να θέλεις να προσφέρεις είναι σπουδαίο· το να ξέρεις πώς να το κάνεις είναι τέχνη. Και η τέχνη αυτή αρχίζει με ένα ερώτημα: Θέλει ο άλλος τη βοήθειά σου; Και αν ναι, με ποιον τρόπο;
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Μπορούμε, όμως, να μάθουμε να
τον ακούμε, να τον παρατηρούμε και να σεβόμαστε την πολυπλοκότητά του. Σε έναν
κόσμο όπου οι άνθρωποι βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τους άλλους, ας γίνουμε
οι καθρέφτες που δεν παραμορφώνουν. Ας μην τραβάμε τον άλλον από το νερό, αλλά
ας μάθουμε να κολυμπάμε μαζί του.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο. Το γεφύρι της Πλάκας.
