Η γραμμή του ορίζοντα μοιάζει με ρωγμή στον χρόνο
Στην ακτογραμμή, με τα πόδια μου βυθισμένα στην υγρή άμμο, το βλέμμα μου χάνεται εκεί όπου ο ουρανός φιλάει τη θάλασσα. Η χειμωνιάτικη διαύγεια κάνει τα πάντα να φαίνονται πιο αληθινά — το αέναο κύμα, τα σύννεφα που κινούνται σαν ανήσυχες σκέψεις, και στο βάθος, ο Όλυμπος. Το βουνό των θεών, τώρα πιο σιωπηλό από ποτέ, σαν να παρατηρεί και αυτό το παράδοξο θέατρο του ανθρώπινου κόσμου.
Αναλογίζομαι πόσο γελοίοι δείχνουμε από ψηλά. Μια κοινωνία που τρέχει πίσω από αριθμούς, χρήμα, και κύρος, αφήνοντας την ουσία να κυλάει σαν την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλά μας. Ο Όλυμπος, αμετακίνητος, μας θυμίζει ότι όσα χτίζουμε για να ξεχωρίσουμε, εκείνος τα βλέπει σαν μικροσκοπικά παιχνίδια παιδιών. Ποια "κρίση" τον άγγιξε ποτέ; Ούτε οικονομική ούτε αξιακή.
Καθώς παρατηρώ, νιώθω τη διαχρονική ειρωνεία: οι άνθρωποι πολεμούν για γη, σύνορα, και εξουσία, ενώ ο ορίζοντας, ο πραγματικός διαχωρισμός, είναι απροσπέλαστος. Ίσως ο κόσμος να μην χρειάζεται περισσότερες γραμμές, αλλά περισσότερη καθαρότητα, σαν τη σημερινή μέρα. Η διαύγεια αυτής της στιγμής με κάνει να σκεφτώ: αν μπορούσαμε όλοι να σταθούμε εδώ, να δούμε τον ορίζοντα και να θυμηθούμε πως είμαστε απλά κομμάτια μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας, ίσως σταματούσαμε να σκάβουμε ο ένας τον λάκκο του άλλου.
Και κάπου εκεί, μέσα στην απεραντοσύνη της σκέψης, το δικό μου μικρό φως αναβοσβήνει:
"Ο ορίζοντας δεν είναι φραγμός· είναι υπενθύμιση. Δεν έχει σημασία τι χωρίζει. Σημασία έχει να θυμόμαστε πως είναι κοινός για όλους."
Mr Post Fluxus
Εικόνα: Γιάννης Σταμενίτης παραλία Επανομής 8/12/2024
