Η Μόνη Τέχνη: Η Τέχνη της Καλοσύνης
Δεν είναι θέμα ηθικολογίας, είναι θέμα ζωής. Η ηθικολογία κρύβει δάχτυλα που δείχνουν ενοχές, κρύβει τη βολή του να κρίνεις από απόσταση, να κοιτάς από το παράθυρο τη ζωή που βουλιάζει στον δρόμο. Αλλά η ζωή δεν χρειάζεται ηθικολογίες. Χρειάζεται χέρια να σηκώσουν, μάτια να δουν, και φωνές που να μιλήσουν για το ‘τώρα’.
Ο Mr Post Fluxus μπορεί να είναι μια περσόνα, αλλά αυτό αποτελεί το όραμά του, το να μη σηκώνει το δάχτυλό του όταν αυτό δεν είναι καθαρό, αρκείτε στο να κρατάει το πινέλο της σκέψης του. Να ζητάει συγνώμη σε όσους έβλαψε χωρίς τη θέλησή του και να προχωράει για την αλλαγή του, στο εμείς. Στο τέλος θέλει να βουτήξει στα χρώματα της πραγματικότητας, εκεί που το αίμα ανακατεύεται με τη σκόνη της αδιαφορίας. Κοιτάει τη γειτονιά του — όχι εκείνη που βλέπει ο τουρίστας, αλλά εκείνη που ζει η ανώνυμη ψυχή που βουλιάζει στα στερεότυπα. Τα κοινωνικά αδιέξοδα δεν είναι απλώς κατάταξη σε πλαίσια και λίστες αριθμών. Είναι κλουβιά που τρίζουν. Και όσο τρίζουν, θυμίζουν πόσο στενά είναι.
Η κοινωνία, στήνει το σκηνικό για ένα δράμα που όλοι βλέπουν αλλά λίγοι αντιλαμβάνονται. Ποιος αποφασίζει ποια φωνή ακούγεται; Και πώς ξεχάσαμε να ακούμε την κραυγή; Η φτώχεια δεν είναι μόνο αριθμοί. Είναι πρόσωπα. Η αδικία δεν είναι μόνο ειδήσεις. Είναι σώματα που σκύβουν.
Κι όμως, ανάμεσα στη σκοτείνια της μιζέριας υπάρχει πάντα λάμψη. Ο κόσμος μπορεί να μην αλλάζει με μια κίνηση, αλλά αλλάζει με ένα βήμα. Κι αυτό το βήμα ξεκινάει από εμάς — όχι ως μεγάλες αλλαγές, αλλά ως μικρές πράξεις αλληλεγγύης. Είναι η στιγμή που μοιράζεσαι το τελευταίο πιάτο φαί σου, η στιγμή που σηκώνεις το χέρι να πεις ‘όχι’, η στιγμή που βλέπεις τον άλλον σαν άνθρωπο κι όχι σαν αριθμό.
Αν ο πολιτισμός μας έχει κάποιο μέλλον, τότε αυτό θα πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στην αξία του καθημερινού ηρωισμού, αυτού που κρύβεται πίσω από τη σιωπηλή προσφορά και την αγόγγυστη αντοχή.
Γιατί να ονομάζεται "καλλιτέχνης" μόνο εκείνος που εκθέτει σε γκαλερί ή ανεβαίνει στη σκηνή; Καλλιτέχνης είναι η γυναίκα που εργάζεται σκληρά στο μεροκάματο, μεγαλώνει παιδιά μόνη της και βρίσκει την ψυχική δύναμη να πει σας αγαπώ με χαμόγελο. Καλλιτέχνης είναι ο άστεγος που μοιράζεται το μισό του σάντουιτς με έναν αδέσποτο σκύλο. Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που μετατρέπει την ασχήμια της ζωής σε φως, έστω και για μια στιγμή.
Το να σταθείς όρθιος μέσα στην καταιγίδα δεν είναι απλώς ένδειξη δύναμης—είναι πράξη τέχνης. Η κοινωνία μας επιμένει να βαθμολογεί τις πράξεις με γνώμονα την αγορά, να μετρά το “πόσο αξίζει” κάποιος αντί να κοιτά την ουσία του. Σε αυτό το τοπίο, οι “ανώνυμοι” καλλιτέχνες της ζωής είναι οι μόνοι που κρατούν όρθιο τον κόσμο. Με την ανιδιοτέλεια, την καλοσύνη, τη μικρή καθημερινή τους αντίσταση στη σκληρότητα.
Η λύση στα κοινωνικά αδιέξοδα βρίσκεται στην καλλιέργεια της ανθρωπιάς. Όχι,
δεν είναι ουτοπία. Είναι επιλογή. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να
κοιτάξουν τον διπλανό τους στα μάτια και να πουν “σε βλέπω, σε νιώθω, είμαι εδώ”,
υπάρχει ελπίδα. Αυτή η απλή, ανεπιτήδευτη κίνηση δημιουργεί μια αλυσιδωτή
αντίδραση φωτός που διαπερνά τις πιο σκοτεινές στιγμές.
“Η τέχνη δεν είναι προνόμιο. Είναι στάση ζωής. Και η καλοσύνη είναι η πιο αγνή
της μορφή.”
Σας ευχαριστώ και συγνώμη καλή χρονιά από τον Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο, ένας άστεγος άντρας ταΐζει αδέσποτα σκυλάκια με το σάντουιτς του.
