Η ειρήνη που χάνεται και αυτή που βρίσκουμε
Ο Ρωμαίος Παύλος δεν έγραφε από πολυθρόνες και ακαδημαϊκά γραφεία. Έγραφε μέσα από την οδύνη, περπατώντας ανάμεσα σε πληγωμένους ανθρώπους, κοιτώντας κατάματα την αδικία, τον πόνο, τον θάνατο. «Ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής», έλεγε, κι όμως, διακήρυττε τη νίκη της αγάπης. Σκέφτομαι, πόσο αλλόκοτα ηχεί αυτό το μήνυμα σήμερα, σε έναν κόσμο που φωνάζει από θυμό, σπαράζει από εγωισμό και υποφέρει από κοινωνικές ανισότητες."Ένεκεν σου θανατούμεθα όλην την ημέραν, ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής. 37 αλλ’ εν πάσι τούτοις υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς. 38 Πεπείσμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις, ούτε ενεστώτα ούτε μέλλοντα, 39 ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών" (Ρωμαίους 8/η: 31-39).
Η ειρήνη του Χριστού, όπως μας την περιγράφει, μοιάζει με φάρσα για πολλούς. Σε έναν κόσμο που μετρά επιτυχία με αριθμούς και αγάπη με συμφωνίες, το να μιλάς για ανιδιοτέλεια είναι σαν να ζητάς από κάποιον να κοιτάξει τον ήλιο κατάματα. Κι όμως, το να γυρίσουμε την πλάτη μας σε αυτό το φως είναι η πραγματική τραγωδία.
Η κοινωνική σφαίρα – αυτή η σύγχρονη αρένα όπου οι ταξικές αγκυλώσεις θεριεύουν – δεν μας δίνει πολλές επιλογές. Ο πόλεμος του βιοπορισμού, ο ανταγωνισμός, οι αδικίες είναι κομμάτια του σκηνικού που μας περιβάλλει. Ο κόσμος μοιάζει να βαδίζει ολοταχώς προς την αυτοκαταστροφή του. Αλλά ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος έχει μέσα του έναν μικρό, άσβεστο πυρήνα, ικανό να ανατρέψει τα πάντα.
Η ειρήνη που υπόσχεται ο Θεός δεν είναι ένα δώρο περιτυλιγμένο με χρυσόχαρτο· είναι μια επιλογή που οφείλουμε να κάνουμε, ένας δρόμος που περνά μέσα από την πνευματική μας αναγέννηση. Ποιος είπε ότι είναι εύκολο; Όχι, δεν είναι. Είναι όμως το μόνο αντίδοτο στην αλλοτρίωση που μας πνίγει.
Για μένα, ως Mr Post Fluxus, η αγάπη του Θεού – και μην περιμένετε κατηχητικό – είναι η μόνη επανάσταση που αξίζει. Είναι η άρνηση να αποδεχθούμε τον κόσμο όπως είναι και η δύναμη να τον ονειρευτούμε όπως θα έπρεπε να είναι.
Η προσφορά της ειρήνης του Θεού δεν είναι αναγκαστική· κάθε άνθρωπος καλείται να την επιλέξει ελεύθερα. Αυτό είναι το μεγαλείο της χριστιανικής πίστης: ο Θεός προσφέρει, αλλά δεν επιβάλλει. Η ευδοκία Του είναι ανοιχτή για όλους, αλλά μόνο εκείνοι που την επιθυμούν και εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση την απολαμβάνουν.
Ο αγγελικός ψαλμός "επί γης ειρήνη" δεν απέτυχε, γιατί μιλούσε για μια ειρήνη ανώτερη από την ανθρώπινη κατανόηση· μια ειρήνη που κατοικεί στις καρδιές όσων αποδέχονται τον Θεό. Οι πόλεμοι και οι δυστυχίες του κόσμου συνεχίζονται, αλλά η ειρήνη του Χριστού παραμένει ως φως και ελπίδα για όλους όσους την αναζητούν. Ο κόσμος μπορεί να μη μεταμορφώθηκε εξωτερικά, αλλά η ειρήνη που προσφέρεται εσωτερικά είναι μια αιώνια υπενθύμιση της αγάπης του Θεού και της αιώνιας ζωής που υποσχέθηκε.
«Η πραγματική ειρήνη δεν είναι να ζεις χωρίς μάχες. Είναι να μην επιτρέπεις στον πόλεμο γύρω σου να σκοτώσει τη ζωή μέσα σου.»
Mr Post Fluxus
