Το Ηχηρό Όχι
Η λέξη "όχι" μοιάζει μικρή, μα η δύναμή της
είναι τεράστια. Είναι ένας τοίχος, ένα όριο, ένας φρουρός που στέκεται ανάμεσα
σε εσένα και σε εκείνον που απειλεί να εισβάλει στον χώρο της ψυχής σου. Kοιτώντας πίσω από τα παραπετάσματα
της ζωής, διακρίνεται η ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε την αξία του
"όχι".
Ένα "όχι" δεν είναι μόνο άρνηση· είναι
αυτοπροστασία. Είναι το σήμα που στέλνεις στον κόσμο όταν κάποιος αγνοεί την
ανθρώπινη υπόστασή σου, όταν παραβλέπει την ηθική σου, όταν θεωρεί τη σιωπή σου
αδυναμία. Κάθε φορά που λες "όχι", υπερασπίζεσαι το δικαίωμα να είσαι
εσύ, απαλλαγμένος από εκμετάλλευση και υποτίμηση.
Ο κόσμος μας έχει μάθει να εκτιμά τη συγκατάβαση, να
υμνεί τη συναίνεση και να καταδικάζει τη σύγκρουση. Μα τι αξία έχει η συγκατάβαση
όταν συνοδεύεται από την απώλεια της ψυχής σου; Τι σημασία έχει η συναίνεση
όταν θυσιάζεις την αξιοπρέπειά σου; Στέκεσαι στη μέση μιας τέτοιας
πραγματικότητας και φωνάζεις: "Όχι!".
Το πιο ηχηρό "όχι" όμως ανήκει σε εκείνους
που τόλμησαν να αρνηθούν την εκμετάλλευση της ψυχής τους. Στον εργάτη που δεν
δέχεται την αδικία. Στην γυναίκα που λέει "όχι" στην πατριαρχία. Στον
άνθρωπο που αρνείται την καταπίεση, είτε προέρχεται από την κοινωνία, είτε από
την ίδια του τη συνείδηση.
Αυτό το "όχι" δεν είναι μόνο μια άμυνα·
είναι μια δήλωση ύπαρξης. Είναι η φωνή του ατόμου που στέκεται απέναντι στο
άδικο και διατηρεί την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.
Ο Mr Post Fluxus δεν βλέπει το "όχι" ως
τέλος, αλλά ως αρχή. Μια αρχή αυτοσεβασμού, μια αναγέννηση της ελευθερίας. Και
καθώς ο κόσμος συνεχίζει να περιστρέφεται, το πιο ηχηρό "όχι" θα ηχεί
πάντα ως υπόσχεση:
Δεν θα αφήσω κανέναν να καθορίσει την αξία μου. Τόσο απλά,
τόσο ξεκάθαρα.
