Λοιπόν, για να καταλάβω κι εγώ ο αφελής καλλιτέχνης τι ακριβώς συμβαίνει. Αν χρωστάω εγώ, ο πολίτης, στο κράτος, στην τράπεζα, στη ΔΕΗ, στον πάροχο, στον οποιονδήποτε, θα αποκτώ έναν υπέροχο ψηφιακό αριθμό που θα αποφασίζει πόσο «καλός» πολίτης είμαι. Αν ο αριθμός πέσει, μπορεί να μου κόψουν υπηρεσίες.
Ωραία και τα κόμματα που χρωστούν εκατομμύρια;
Εκεί ο αλγόριθμος παθαίνει πολιτική αλλεργία; Γιατί, αν η λογική είναι «χρέος ίσον μειωμένη πιστοληπτική ικανότητα», τότε να εφαρμοστεί παντού, όχι μόνο στον μισθωτό που καθυστέρησε μια δόση, όχι μόνο στον οικογενειάρχη που δεν κατάφερε να πληρώσει τον λογαριασμό, όχι μόνο στον μικροεπαγγελματία που πνίγεται στα χρέη. Να εφαρμοστεί και στους μεγάλους, στα κόμματα, στις επιχειρήσεις, στους οργανισμούς, στο ίδιο το κράτος, γιατί υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μάλλον ξέφυγε από τον αλγόριθμο.
Ζούμε όλοι μέσα σε ένα κράτος που έχει χρέη, άρα, αν η χρεωμένη κοινωνία αρχίσει να αποκλείει τους χρεωμένους πολίτες από βασικές υπηρεσίες, έχουμε μια υπέροχη ιδέα, ο χρεωμένος δεν θα μπορεί να πληρώσει επειδή δεν θα έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες, οι επιχειρήσεις δεν θα εισπράττουν επειδή οι πελάτες τους θα έχουν αποκλειστεί, οι επιχειρήσεις θα χρωστούν, θα πέσει το δικό τους score και μετά θα αποκλειστούν κι αυτές, κάπου εκεί θα εμφανιστεί ο αλγόριθμος με ένα χαμόγελο τεχνητής νοημοσύνης και θα μας ανακοινώσει. «Συγχαρητήρια. Η οικονομία λειτουργεί άψογα».
Αυτό δεν είναι οικονομική λογική, είναι Fluxus οικονομία, ένα τεράστιο performance όπου όλοι χρωστούν, όλοι αξιολογούνται και στο τέλος κανείς δεν ξέρει ποιος ακριβώς πληρώνει και βέβαια υπάρχει και το καλύτερο, αν κάποιος έχει χαμηλό score επειδή δεν μπορεί να πληρώσει, του κόβουμε το internet για να μην μπορεί να ψάξει δουλειά, του κόβουμε το τηλέφωνο για να μην μπορεί να επικοινωνήσει, του κόβουμε το ρεύμα για να μην μπορεί να λειτουργήσει το σπίτι του και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν πληρώνει, αυτό δεν είναι οικονομική πολιτική, είναι το απόλυτο ανέκδοτο του καπιταλισμού. «Δεν έχεις λεφτά; Θα σου αφαιρέσουμε και τη δυνατότητα να αποκτήσεις λεφτά» και κάπου εδώ θα ήθελα να δω έναν αλγόριθμο που να βαθμολογεί όχι μόνο τον πολίτη, να βαθμολογεί και την πολιτεία. Δημοσιονομικό Score. Πολιτικό Score. Κοινωνικό Score. Ηθικό Score. Να ανοίγουμε το πρωί την πλατφόρμα και να βλέπουμε: «ΚΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ — CREDIT SCORE: 42/100 — ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ: ΠΟΛΛΕΣ — ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ: ΕΠΙΣΗΣ ΠΟΛΥ — ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ: ΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ». Και από κάτω: «Η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης θα επανεξεταστεί μετά την εξόφληση των οφειλών». Εκεί να δω πραγματική ψηφιακή διακυβέρνηση. Γιατί αν ο πολίτης πρέπει να είναι οικονομικά «άριστος» για να έχει δικαιώματα, τότε ας βάλουμε πρώτα σε αξιολόγηση αυτούς που κυβερνούν τους οικονομικά αδύναμους, αλλιώς δεν έχουμε κοινωνία πολιτών, έχουμε κοινωνία βαθμολογούμενων υπηκόων.
Κι εγώ, ως Mr Post Fluxus, προτείνω το επόμενο μεγάλο εικαστικό project: «THE CREDIT SCORE OF DEMOCRACY». Μπαίνεις στην πλατφόρμα. Πληκτρολογείς το όνομά σου και σου βγάζει: «ΠΟΛΙΤΗΣ: ΑΞΙΟΛΟΓΗΘΗΚΕ. ΧΡΕΟΣ: ΥΠΑΡΧΕΙ. ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ: ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΣΕ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ». Και κάπου στο βάθος ακούγεται ένας εκτυπωτής. Τυπώνει το καινούργιο μας score. Καλώς ήρθατε στο μέλλον. Μην ανησυχείτε. Ο αλγόριθμος ξέρει καλύτερα από εσάς πόσο ελεύθεροι είστε.
Mr Post Fluxus
