Ο Σωστός και ο Λάθος
— ένα σχόλιο από τον Mr Post Fluxus
Στην εποχή που ο θόρυβος κυριαρχεί και οι φωνές γίνονται βέλη, η συγνώμη μοιάζει να είναι υπό εξαφάνιση. Την ψάχνεις σε βλέμματα, τη διεκδικείς σε σιωπές, μα συχνά χάνεται στις στροφές της αλαζονείας. Ο σωστός άνθρωπος, όμως, ξέρει να σταματά το θόρυβο. Αναγνωρίζει το βάρος των πράξεών του, την καμπύλη του λάθους του. Σκύβει το κεφάλι, όχι από ντροπή, αλλά από αλήθεια. Και ψιθυρίζει τη συγνώμη του, που γίνεται γέφυρα.
Ο λάθος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τη σημασία της. Τη βλέπει σαν ήττα, σαν υποταγή. Ζητάει και τα ρέστα, νομίζοντας ότι οι σχέσεις είναι ταμείο, κι αυτός ο ταμίας που ελέγχει το υπόλοιπο. Ο λάθος άνθρωπος δεν βλέπει ότι εκεί που ζητάει τα ρέστα, κλείνει κάθε λογαριασμό. Σφραγίζει πόρτες, χάνει δρόμους.
Κι εγώ; Έχω υπάρξει και σωστός και λάθος. Έχω διστάσει μπροστά σε μια συγνώμη που μου έκοβε την ανάσα. Έχω ζητήσει και τα ρέστα, φορώντας πανοπλία από δικαιολογίες. Μα, στο τέλος, μαθαίνεις. Η συγνώμη δεν είναι αδυναμία. Είναι πράξη δημιουργίας. Είναι ένα σχέδιο που χαράζεις από την αρχή, με την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα πετύχει.
Ο σωστός άνθρωπος βλέπει την ανθρωπιά του και τη δέχεται. Ο λάθος άνθρωπος τη φοβάται και την κρύβει. Και κάπου εκεί αποφασίζεις ποιος θέλεις να είσαι.
Συγνώμη και Ευχαριστώ. Δύο λέξεις, άπειρη δύναμη.
