Η Ιστορία σε Κορνίζες
Από τον Mr Post Fluxus
Μια μέρα θα είμαστε όλοι κορνίζες. Τα πρόσωπά μας θα κρέμονται σε τοίχους γεμάτους ρωγμές, σε σπίτια που δεν μας ανήκουν πια. Θα είμαστε οι «άλλοτε», οι «κάποτε» και οι «ποτέ ξανά». Εικόνες καθηλωμένες, τυλιγμένες στη σκόνη του χρόνου. Άλλοτε με χαμόγελα καρφιτσωμένα, άλλοτε με βλέμματα που μαρτυρούν το αβάσταχτο.
Οι απόγονοί μας – αν έχουν το χρόνο να μας κοιτάξουν – ίσως ψιθυρίσουν: «Ποιος ήταν αυτός;» ή «Τι να σήμαινε η ζωή του;» Οι κορνίζες είναι ό,τι απομένει όταν οι άνθρωποι χάσουν τη φωνή τους. Κι όμως, οι φωνές μας είναι εδώ, τώρα. Είναι στα μηνύματα που αφήνουμε, στα έργα που δημιουργούμε, στις λέξεις που τολμάμε να πούμε.
Αντί να περιμένουμε την αιωνιότητα μιας κορνίζας, τι θα γινόταν αν διεκδικούσαμε το "τώρα"; Αν κερδίζαμε πίσω την αγάπη που μας σπατάλησαν και την αξιοπρέπεια που μας στέρησαν; Αν γεμίζαμε τα σπίτια που κατοικούμε – προσωρινά ή μόνιμα – με πράξεις που έχουν αξία;
Η κορνίζα είναι το σύμβολο του τέλους, αλλά και του ξεκινήματος. Το ερώτημα
είναι: Τι θα κάνουμε μέχρι να γίνουμε κορνίζα;
Κάθε άνθρωπος έχει τη δύναμη να φτιάξει μια εικόνα που θα μείνει – όχι στα
σπίτια, αλλά στις καρδιές. Η αγάπη, η αλληλεγγύη και η δράση είναι η μόνη
πραγματική κληρονομιά. Ζούμε για να αφήσουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ ό,τι
τον βρήκαμε.
«Οι κορνίζες φυλακίζουν εικόνες, όχι
μνήμες. Γίνε μια ανάμνηση που ζει έξω από το κάδρο.»
εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.
