Χαμένοι Φίλοι, Χαμένες Υποσχέσεις
Πού πάνε άραγε οι φίλοι όταν χάνονται; Ίσως εκεί που πάνε οι υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, τα όνειρα που ξεχάστηκαν και οι λέξεις που έμειναν στο στόμα. Χάνονται, λέμε. Σαν να είναι φυσικό, σαν να είναι αναπόφευκτο. Στην πραγματικότητα, όμως, οι φίλοι δεν χάνονται. Ξεγλιστρούν. Σιγά, σιγά, όπως το νερό μέσα από τις ρωγμές μιας σχέσης που δεν την προσέξαμε.
Συχνά κατηγορούμε τον χρόνο. «Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, τρέχουμε.» Μα είναι ο χρόνος που άλλαξε ή εμείς που προτιμήσαμε να τρέξουμε προς τα δικά μας κεκτημένα, αφήνοντας πίσω ό,τι δεν μας εξυπηρετούσε πια; Μήπως η φιλία έχει γίνει ένα συμβόλαιο με ημερομηνία λήξης, κάπου γραμμένη με ψιλά γράμματα;
Ίσως, πάλι, δεν χάνονται όλοι. Κάποιοι απλώς μεταμορφώνονται. Ο φίλος που κάποτε άνοιγε μπύρες στο παγκάκι τώρα ίσως να ανοίγει excel σε κάποιο γραφείο. Δεν είσαι πια κομμάτι της καθημερινότητάς του, αλλά μήπως φταίει κι εκείνος που δεν ήταν εκεί όταν οι ρωγμές άνοιγαν;
Η κοινωνία μας λατρεύει το επιφανειακό. Likes, emojis, "να βρεθούμε καμιά μέρα" που δεν έρχεται ποτέ. Η φιλία έχει γίνει μια ακόμα παράσταση. Κι όταν κουραζόμαστε, τραβάμε αυλαία και «χανόμαστε». Δεν χάθηκε όμως η φιλία. Εμείς χαθήκαμε μέσα σε έναν κόσμο που δεν αντέχει να σταματήσει για να πει ένα «μου λείπεις».
Αλλά όχι, δεν είναι όλα τόσο μαύρα. Οι αληθινοί φίλοι δεν χάνονται ποτέ. Μένουν κάπου εκεί, στο παρασκήνιο, έτοιμοι να μπουν ξανά στη σκηνή όταν το χρειαστείς. Και είναι στο χέρι μας να βρούμε τον τρόπο να ανοίξουμε τις πόρτες ξανά, να γεφυρώσουμε τις σιωπές.
"Οι φίλοι δεν χάνονται, απλώς σταματάμε να τους ψάχνουμε. Το μυστικό δεν είναι να τους κρατήσεις. Είναι να θυμάσαι πού τους άφησες."Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.
