Πατρίδα δεν είναι τόπος, είναι οι άνθρωποι που ανοίγουν τις αγκαλιές τους
Η θάλασσα που μετράει νεκρούς δεν είναι μπλε. Είναι μαύρη, σαν το χιούμορ που μας περισσεύει – όχι από ευκολία, αλλά από απελπισία. Οι φράχτες που ορθώνονται στα σύνορα δεν είναι πια από σύρμα. Είναι από λέξεις – λέξεις κοφτερές σαν ξυράφια, που ακρωτηριάζουν την αξιοπρέπεια πριν καν προλάβει να αναπνεύσει.
Γιατί κανείς δε φεύγει από το σπίτι του αν το σπίτι του δεν έχει γίνει πια κάτι που τον πνίγει. Γιατί ποιος θα διαλέξει να φάει χώμα, να καταπιεί θάνατο, να αφήσει πίσω πρόσωπα που αγαπάει, αν όχι αυτός που βλέπει τον θάνατο να τον κυνηγάει στη γειτονιά του;
«Εδώ είναι η γη των ονείρων», λέει ο ευρωπαϊκός μύθος. Αλλά τι γίνονται τα όνειρα όταν βρίσκονται παγιδευμένα στις λάσπες μιας προσφυγικής δομής; Τι χρώμα έχουν τα δικαιώματα όταν καλύπτονται με τις στάχτες πολέμων που η Δύση προκάλεσε και έπειτα έκλεισε τα μάτια της;
Η κοινωνία μας φοράει τον μανδύα της πολιτισμένης. «Ανθρωπισμός» το ονομάζουν. Και όμως, τα παιδιά που ψάχνουν πατρίδα γίνονται θύματα εκμετάλλευσης. Οι γυναίκες που έφυγαν για να σωθούν πέφτουν σε νέες παγίδες. Και οι άντρες που διέσχισαν θάλασσες για να βρουν ελευθερία, βλέπουν την επιβίωσή τους να κρέμεται από την απόφαση ενός υπαλλήλου γραφείου ασύλου.
Δεν είναι, λοιπόν, η λύση να κλείσουμε τα σύνορα ή τις καρδιές μας. Η λύση είναι να δούμε τους άλλους ως αυτό που είναι: άνθρωποι. Να αναγνωρίσουμε πως η γη είναι κοινή μας κληρονομιά και πως, αντί για φράχτες, μπορούμε να χτίσουμε γέφυρες. Να ακούσουμε την ιστορία τους, να καταλάβουμε τον πόνο τους, και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις αιτίες που τους ανάγκασαν να φύγουν.
Γιατί η ελπίδα δεν πεθαίνει όσο υπάρχουν χέρια που προσφέρουν βοήθεια. Η κοινωνία μπορεί να αλλάξει αν εμείς τολμήσουμε να φανταστούμε το αδύνατο. Αν πιστέψουμε πως το καλύτερο μέλλον δεν φτιάχνεται με απομονωτισμό, αλλά με αλληλεγγύη.
«Η πατρίδα δεν είναι τόπος, είναι οι άνθρωποι που ανοίγουν
τις αγκαλιές τους» Και ποιος είπε πως δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου
κάθε πατρίδα να μην είναι το στόμα ενός θηρίου, αλλά το απαλό κύμα που σου
ψιθυρίζει: «Μείνε. Εδώ είσαι ασφαλής»
Mr Post Fluxus
Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη, «rubber stamps», μέρος
εγκατάστασης, από τη σειρά με τίτλο: Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη.
