Η Τέχνη της Ισορροπίας
Η ζωή ξεδιπλώνεται σαν μια γραμμή τραβηγμένη βιαστικά πάνω σε ένα καμβά που ξεκινά από το σιωπηλό σκοτάδι της κατάθλιψης και φτάνει ως την εκρηκτική φωτιά της ψύχωσης. Από τη μία, η βαριά, αδυσώπητη εσωστρέφεια του καταθλιπτικού χαρακτήρα που κουβαλάει τη ζωή του σαν μια πέτρα δεμένη στον λαιμό του — ένας βυθός που τον τραβάει ολοένα και πιο βαθιά. Εκεί μέσα, οι φωνές του δεν φτάνουν πουθενά. Είναι η ακινησία της ψυχής, η σιωπή των αισθήσεων που δεν βγαίνει ποτέ προς τα έξω, μόνο τον καταναλώνει.
Από την άλλη, ο ψυχωτικός χαρακτήρας, σαν πίνακας γεμάτος άγριες πινελιές, εκρηκτικός, ορμητικός, με μια ένταση που ξεπερνά τη λογική, γεμάτος από το άγχος της δημιουργίας, τη βιασύνη να ζήσει και να κατακτήσει τον κόσμο σε μια στιγμή. Εκείνος καίγεται μέσα στη δίνη των ιδεών, των εικόνων, των χρωμάτων, γίνεται ένας καλλιτέχνης της δικής του ακαταστασίας, ένας επαναστάτης χωρίς σκοπό παρά μονάχα μια φλόγα άσβεστη που κατακαίει τα πάντα.
Η μέση αυτής της νοητής γραμμής είναι σαν εκείνη τη λεπτή, θολή περιοχή που εξαπλώνεται πάνω στον καμβά πριν η πινελιά απορροφηθεί πλήρως. Εκεί όπου το σκοτάδι του καταθλιπτικού και η φωτιά του ψυχωτικού έρχονται σε ισορροπία, αναμειγνύονται και ανακατεύονται. Η τέχνη αυτής της ισορροπίας είναι που δίνει στην ύπαρξή μας νόημα, κι όμως, ξέρουμε καλά πως η ισορροπία αυτή παραμένει πάντα εύθραυστη.
Όσο κι αν στέκουμε στη μέση, πάντα θα κοιτάμε προς τις άκρες, πάντα θα μας έλκει το σκοτάδι του βάθους ή το εκτυφλωτικό φως της δημιουργίας. Και ίσως στο τέλος, αυτή η ταλάντευση, αυτή η ακροβασία πάνω στον καμβά του ίδιου μας του ψυχισμού, είναι η μόνη αλήθεια. Γιατί ζούμε για να αγγίζουμε τα άκρα, να επιστρέφουμε στη μέση και να αφήνουμε σημάδια —σκόνη και στάχτες, θραύσματα από χρώματα— σε αυτό το μονοπάτι της γραμμής μας και της αναζήτησης για εσωτερική ισορροπία.
Κι όμως, μέσα από την αέναη αυτή ταλάντευση, μαθαίνουμε να ακούμε τις αντιθέσεις μας, να αποδεχόμαστε τα άκρα μας σαν χρώματα πάνω στον καμβά της ύπαρξής μας. Όταν κατορθώνουμε να βρούμε τη δική μας θέση, ανακαλύπτουμε πως η ισορροπία δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια ζωντανή διαδικασία, ένας χορός ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Εκεί ακριβώς, στην αποδοχή του ταξιδιού μας, γεννιέται μια βαθύτερη κατανόηση. Κατανοούμε ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται ούτε στην πλήρη ησυχία ούτε στην αδιάκοπη ένταση, αλλά στην ικανότητά μας να κινούμαστε ανάμεσά τους. Μπορούμε να ζήσουμε με την ησυχία του καταθλιπτικού και με την ένταση του ψυχωτικού, να βρούμε την αρμονία μας στη μέση και να δημιουργήσομε με αλήθεια, χωρίς φόβο.
Ίσως στο τέλος, η ίδια η ισορροπία αυτή να είναι ο στόχος — όχι για να νικήσουμε το σκοτάδι ή να σβήσουμε τη φωτιά, αλλά για να τα ενώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας ένα έργο που να λέει πως ήμασταν εδώ, ολοκληρωμένοι, αληθινοί, και έτοιμοι να ζήσουμε.
Εικόνα: έργο χαρακτικής σε linoleum, «το δέντρο της ισορροπίας» 50Χ70 εκ.