Στο τέλος το μόνο που θα μας έχεις απομείνει θα ναι το...
«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».
Αποσβολομένοι,
ντροπιασμένοι, προδομένοι, εγκαταλελειμμένοι από όλους και από όλα, σαν μικρό
παιδί που κατούρησε στα βρακιά του. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! Σήμερα θα πληρώσουμε ακριβά το δε βαριέσαι
αδελφέ. Η χώρα νεκροκοιμάται στα μεταξωτά σάβανα της άρχουσας τάξης. Μιας τάξης
που ο δάσκαλος είναι σκιά στην σπηλιά του Πλάτωνος. Η ρεμούλα το πλιάτσικο η
διαφθορά, με χρυσά δόντια, πτωματοφάγου θηρίου, ξεσάρκωσε τον πλούτο αυτού του
τόπου σε όλα τα επίπεδα. Οι ηγέτες
γένικαν ικέτες, και εμείς ο απλός λαός τραγουδάμε, σε χορό τραγικού θεάτρου
φορώντας τα τραγικά μας προσωπεία. Φτιαγμένα από θαλασσινό νερό και χώμα
ένδοξο, ψημένα στην πέτρα και στον καυτό ήλιο. Περιμένοντας το τέλος της
παράστασης και το χειροκρότημα των πληρωμένων επισήμων. Γλυκιά μου πατρίδα να ξερες πόσο σε πονώ...
Στις 13 Φεβρουαρίου του 2018 είχα γράψει
και ανεβάσει αυτή την ανάρτηση. Ήθελα να περιγράψω μια κατάσταση που
επικρατούσε, επικρατεί και θα συνεχίσει να επικρατεί, να αμαυρώνει τη χώρα,
μέχρι να αλλάξουν οι νοοτροπίες της μάζας, σε αυτόν τον τόπο που ονομάζουμε
πατρίδα μας.
Είναι έτοιμοι κάποιοι
να βγάλουνε τα "πατριδόμετρα" και να αρχίσουνε να μετράμε ποιος την
έχει πιο μεγάλη, την αγάπη του για την πατρίδα. Να επιβάλουν με την λογοκρισία
την κατάλυση της ελευθερίας της τέχνης και του λόγου αψηφώντας το άρθρου 16 του
Συντάγματος.
Όμως τελικά όλοι εμείς
οι άνθρωποι της τέχνης, όλα αυτά που εμφανίζουμε στα έργα μας, δεν τα κάνουμε
από μίσος για την πατρίδα μας, ούτε προσπαθούμε να υπονομεύσουμε τα ιερά της
σύμβολα και τις θυσίες των προγόνων μας. Κάθε άλλο και δίχως άλλο, σχολιάζουμε
και καταδυκνείουμε τις αντιφάσεις. Προσπαθούμε να εκθέσουμε με εικόνες, ήχους,
δρόμενα και έργα, αυτά που τόσα χρόνια αυτοί που κρατάνε τα
"πατριδόμετρα" και κάνουν τους μεγάλους σταυρούς, δεν κάνανε. Δεν
κάνανε και συνεχίζουν να μην κάνουν τίποτα για να ανατρέψουν αυτή τη μάστιγα
ασυδοσίας, πλιάτσικου και ρεμούλας, ως ακαταδίωκτοι ευεργέτες αυτής της χώρας,
που τυγχάνει να είναι και δική μας πατρίδα, όσο και δική τους. Μα πάντα το
ζητούμενο είναι ταξικό και ο σοφός λαός το λέει απλά και καθαρά πως,
"φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης".
Ας κοιταχτούμε ανάμεσά μας και ας δούμε τον θήτη και το θύμα, τον κλέφτη και τον ψεύτη, τον πατριώτη και τον απάτρι, αυτών που τα τρώει και αυτών που την τρώει. Δεν ζούμε σε διαφορετική πατρίδα εδώ μαζί όλοι ζούμε και πονάμε καθημερινά για αυτή την κατάσταση που έχει γίνει αφόρητη. Σταματήστε τις κορώνες πατριωτισμού, κανείς σας δεν είναι περισσότερο πατριώτης από την πατρίδα του άλλου, και όχι όλοι μαζί δεν τα φάγαμε.
