Στον Προθάλαμο της Καταστροφής: Η Ανθρωπότητα Αντιμέτωπη με την Παγκόσμια Κατάρρευση
Ο όλεθρος απλώνεται στις περιοχές του κόσμου, καθώς η επέκταση του πολέμου στην Ανατολή δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Κάθε γωνιά του πλανήτη φλέγεται από τις φλόγες της σύγκρουσης. Ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται σε πολλές αφρικανικές χώρες, ενώ στην Ευρώπη οι εθνικιστικές εντάσεις φουντώνουν, με τον κίνδυνο γενικευμένης αποσταθεροποίησης να είναι πλέον ορατός. Ο πλανήτης βρίσκεται σε μια κλιμακούμενη κρίση που δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης.Στο μεταξύ, οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων στέκονται απαθείς, καταστρώνοντας σχέδια γεωπολιτικής κυριαρχίας, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ζωή. Οι πολυεθνικές εταιρείες συνεχίζουν να αντλούν πόρους και να εκμεταλλεύονται τους πιο αδύναμους, συμβάλλοντας στη δημιουργία νέων κυμάτων πείνας και προσφυγιάς. Η κοινωνική ανισότητα οξύνεται, και μαζί της η απελπισία που οδηγεί όλο και περισσότερους στην αγκαλιά της βίας και της τρομοκρατίας.
Αυτό που δεν φαίνεται να καταλαβαίνουν οι ισχυροί του κόσμου είναι ότι το ντόμινο της βίας που έχουν εξαπολύσει δεν μπορεί να ελεγχθεί. Η ανθρωπότητα έχει βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο θανάτου και καταστροφής, από τον οποίο δεν υπάρχει επιστροφή χωρίς ριζική αλλαγή πορείας. Χωρίς μια βαθιά μεταστροφή στις προτεραιότητές μας, χωρίς την ανατροπή των αιμοσταγών συστημάτων που μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση, η ζωή στον πλανήτη όπως την ξέρουμε είναι καταδικασμένη.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε, αλλά αν θα επιλέξουμε να ζήσουμε με έναν νέο τρόπο, που να τιμά την αξία κάθε ανθρώπινης ζωής και του ίδιου του πλανήτη. Χρειάζεται μια καθολική αφύπνιση. Το ζητούμενο είναι αν θα μπορέσουμε να ανασυνταχθούμε, να εναντιωθούμε στους «καταπατητές ονείρων» και τα συστήματα τους, και να διεκδικήσουμε ένα μέλλον που δεν θα βασίζεται στη βία, αλλά στη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και τη συνεργασία.
Η ανθρωπότητα στέκεται στο χείλος της αβύσσου. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη ή θα αναλάβουμε δράση, ή θα αφανιστούμε από τη φρίκη που οι ίδιοι δημιουργήσαμε.
Η σιωπή της Ρωσίας απέναντι σε ένα τόσο συντριπτικό χτύπημα όπως αυτό που συντελείται αυτή την ώρα είναι ανησυχητική, καθώς οι ενδείξεις κλιμάκωσης είναι παντού. Η απουσία επίσημης αντίδρασης δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως αδυναμία. Αντιθέτως, η στρατηγική αυτή δείχνει τον ψυχρό υπολογισμό ενός καθεστώτος που προετοιμάζει την επόμενη κίνησή του. Όμως, αυτή η επόμενη κίνηση ενδέχεται να είναι κάτι που θα αλλάξει την ιστορία για πάντα. Τα πυρηνικά όπλα βρίσκονται στη σκιά αυτής της σύγκρουσης, και η απειλή της χρήσης τους μοιάζει πιο ρεαλιστική από ποτέ.
Η Δύση, από την άλλη, δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της καταστροφής που οι πολιτικές της έχουν φέρει στο προσκήνιο. Οι πολιτικοί ηγέτες και οι εντεταλμένοι του τύπου ΜΜΕ που ελέγχουν όλα τα οπτικοακουστικά μέσα ενημέρωσης προωθούν μια αφήγηση που απλώς δικαιολογεί τη βία, τη γενοκτονία και τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία. Η εκτεταμένη χρήση προπαγάνδας έχει δημιουργήσει μια κοινωνία αναισθητοποιημένη στον πόνο, μια κοινωνία που βλέπει τον πόλεμο σαν μια μακρινή θεαματική ταινία, χωρίς να αντιλαμβάνεται την πραγματική του φύση και τις τρομερές συνέπειές του.
Η κατάσταση αυτή είναι ένα παιχνίδι επικίνδυνων ισορροπιών. Στη Δυτική Ασία, η επέκταση της βίας και των βομβαρδισμών μετατρέπει περιοχές όπως ο Λίβανος σε πεδία μάχης όπου οι αθώοι πολίτες πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα. Στην Ευρώπη, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζει να αιματοκυλεί ολόκληρες κοινότητες, ενώ η Ρωσία και η Δύση βαδίζουν ολοένα και πιο κοντά σε ένα καταστροφικό σημείο μη επιστροφής.
Κάθε βόμβα, κάθε χτύπημα, κάθε επίθεση ενισχύει τη δυναμική της παγκόσμιας καταστροφής. Οι δυτικοί ηγέτες, που παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και της δημοκρατίας, είναι στην πραγματικότητα αιμοδιψείς και αδίστακτοι, επιλέγοντας να σπέρνουν τον όλεθρο και τον θάνατο για να διατηρήσουν τα συμφέροντά τους ανέπαφα. Η συμμαχία του τύπου και των πολιτικών αρχηγών δημιουργεί ένα τείχος σιωπής και παραπληροφόρησης, αποκρύπτοντας την πραγματικότητα από τις μάζες και αποστειρώνοντας την κοινή γνώμη από κάθε αίσθηση ευθύνης ή αλληλεγγύης.
Ο κίνδυνος πλέον δεν είναι μόνο μια περιφερειακή σύγκρουση ή η γενοκτονία ενός λαού. Ο κίνδυνος είναι πλανητικός. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια νέα εποχή, όπου ο πόλεμος και η βία δεν έχουν σύνορα, και η ζωή όλων μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Αν δεν υπάρξει μια άμεση, μαζική αντίδραση από τους λαούς του κόσμου, αν δεν σηκωθούμε να ανατρέψουμε τους καταπιεστές και καταπατητές των ονείρων μας ηγέτες του σκότους και τα αιμοσταγή τους καθεστώτα, τότε η καταστροφή που μας περιμένει θα είναι ανυπολόγιστη.
Στο τέλος, η επιλογή είναι ξεκάθαρη ή θα επιτρέψουμε να μας παρασύρει η φρίκη, ή θα αγωνιστούμε για έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα και η δικαιοσύνη θα αναγεννηθούν από τα συντρίμμια.
Με όλα αυτά που συμβαίνουν, η ευθύνη των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων να μεταφέρουν την αλήθεια με ακρίβεια και αντικειμενικότητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αντί να επιλέγουν την εύκολη λύση της προπαγάνδας, του φόβου και της πόλωσης, θα έπρεπε να επικεντρώνονται στην πραγματική ενημέρωση και την κατανόηση των παγκόσμιων πολιτικών κινδύνων που μας περιβάλλουν.
Ο πόλεμος, ειδικά όταν μιλάμε για μαζική καταστροφή, δεν είναι ένα απλό γεωπολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για την ίδια την ανθρώπινη ζωή, για κοινωνίες που θα διαλυθούν, οικογένειες που θα καταστραφούν, και ένα μέλλον που θα διαμορφωθεί μέσα από το πρίσμα της βίας και της δυστυχίας. Η ψήφιση μέτρων που επιτρέπουν την χρήση δυτικών όπλων μαζικής καταστροφής στην Ρωσία είναι η απόλυτη έκφανση αυτού του πολεμικού κλίματος. Εάν δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική αντίδραση από τους λαούς της Ευρώπης και την παγκόσμια κοινότητα, οι συνέπειες θα είναι αδιανόητες.
Το πιο τρομακτικό όμως είναι η απάθεια με την οποία οι ίδιοι οι λαοί αντιμετωπίζουν αυτές τις εξελίξεις. Οι ευρωβουλευτές που μας έφεραν τα μνημόνια, τα χρέη και την εξάρτηση, τώρα είναι οι ίδιοι που οδηγούν τις χώρες μας στην εμπλοκή σε έναν ανελέητο πόλεμο. Οι δημοσιογράφοι, αντί να αποτελέσουν τον προμαχώνα της αλήθειας και της λογικής, γίνονται οι ηθικοί αυτουργοί ενός ερχόμενου μακελειού, αποτυγχάνοντας να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην αδικία και την πολεμική προπαγάνδα.
Το ερώτημα που αναδύεται είναι πόσο χρόνο έχουμε ως κοινωνία πριν παραδοθούμε πλήρως σε αυτή την καταστροφική ροπή προς την απόλυτη σύγκρουση. Θα καταφέρουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να ανατρέψουμε αυτή την πορεία, ή θα παρακολουθήσουμε ανήμποροι καθώς ο κόσμος γύρω μας βυθίζεται στο χάος;
Η απάντηση είναι στα χέρια μας. Ο αγώνας για την ειρήνη δεν είναι παρελθόν, είναι το πιο επείγον κάλεσμα του παρόντος και του μέλλοντός μας.
Η παγκόσμια ισορροπία κρέμεται πλέον από μια κλωστή. Ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου, που κάποτε θεωρούνταν αδιανόητος, μοιάζει τώρα πιο κοντινός από ποτέ. Η ρητορική της Ρωσίας δεν αφήνει πλέον περιθώρια αμφιβολίας, οι κόκκινες γραμμές έχουν ξεπεραστεί, και οι απειλές προς συγκεκριμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, πρέπει να ληφθούν με απόλυτη σοβαρότητα. Η προσθήκη της χώρας μας στη λίστα πιθανών στόχων πυρηνικής επίθεσης δείχνει πόσο επικίνδυνα έχει κλιμακωθεί η κατάσταση.
Ταυτόχρονα, η πολιτική της Δύσης μοιάζει να τροφοδοτεί αυτή την πορεία προς την καταστροφή, με ηγέτες που φαίνεται να αγνοούν ή να υποτιμούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ, με τις στρατηγικές και τις συμμαχίες τους, ωθούν τον κόσμο προς το χείλος ενός γενικευμένου πολέμου. Η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία είναι μόνο μία από τις πολλές εστίες έντασης που απειλούν να εξαπλωθούν σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ η τραγωδία στη Γάζα αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα της απάνθρωπης αντιμετώπισης ολόκληρων λαών στο βωμό των γεωπολιτικών συμφερόντων.
Η στάση των δυτικών χωρών απέναντι στην γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, και η υποστήριξή τους σε στρατιωτικές ενέργειες που οδηγούν σε μαζικές απώλειες ζωών και καταστροφή, δείχνει τη σαθρότητα των αξιών πάνω στις οποίες βασίστηκε η υποτιθέμενη ηθική ανωτερότητα της Δύσης. Το φαινόμενο της πλήρους αδιαφορίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία είναι εμφανές. Το αίμα ρέει, και ο κόσμος παρακολουθεί απαθής.
Πρέπει, όμως, να αναρωτηθούμε, ποιο είναι το τέλος αυτής της πορείας; Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου που θα αφανίσει ολόκληρους λαούς και θα καταστρέψει τον πλανήτη; Και αν αυτό το σενάριο φαντάζει υπερβολικό, η γενοκτονία που ήδη συντελείται σε διάφορα σημεία του κόσμου είναι μια ζοφερή υπενθύμιση ότι η δυστοπία μπορεί να έρθει και χωρίς πυρηνικά όπλα.
Είναι η ώρα να επιλέξουμε αν θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε προς την πλήρη καταστροφή ή αν θα βρούμε τη δύναμη να σταματήσουμε αυτή τη φρενήρη πορεία. Οι ηγεσίες, τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής, έχουν τεράστια ευθύνη. Αλλά εξίσου σημαντική είναι η ευθύνη των λαών. Η αντίσταση σε αυτή την αυτοκαταστροφική πολιτική είναι μονόδρομος, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον.
Η πολιτική σκηνή στις ΗΠΑ έχει φτάσει σε ένα σημείο που, αντί να επικεντρώνεται στις ανάγκες του λαού, στη βιώσιμη ανάπτυξη και στην κοινωνική δικαιοσύνη, έχει γίνει μια διαρκής κούρσα εξουσίας και πολεμικής προετοιμασίας. Οι εκλογές δεν φαντάζουν πλέον σαν μια δημοκρατική διαδικασία που θα φέρει ανανέωση και ελπίδα, αλλά σαν μια διαμάχη μεταξύ δύο εκφάνσεων του ίδιου καταπιεστικού συστήματος. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική που προάγει τον πόλεμο, την κυριαρχία και την καταστροφή, ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει τις εκλογές.
Αυτό που καθιστά την κατάσταση ακόμα πιο τρομακτική είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στις ΗΠΑ, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι, ανταγωνίζονται ποιος θα εμφανιστεί πιο επιθετικός, πιο στρατιωτικοποιημένος και πιο αδίστακτος απέναντι σε παγκόσμιους αντιπάλους. Ειδικότερα, η νέα φάση του ψυχρού πολέμου με την Κίνα έχει ήδη ξεκινήσει, με τη διαμόρφωση μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής που όχι μόνο στοχεύει στην αποδυνάμωση της κινεζικής οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, αλλά σχεδιάζει και την ανοιχτή σύγκρουση. Το 2027 έχει οριστεί ως η χρονιά της στρατιωτικής κορύφωσης με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ ξοδεύουν τεράστια ποσά σε προπαγάνδα, προετοιμάζοντας τον αμερικανικό λαό να δεχτεί τη λογική ενός πολέμου.
Αυτό το σκηνικό είναι ίσως η πιο έντονη απόδειξη του πώς ο καπιταλισμός σε κρίση στρέφεται όλο και πιο έντονα στον μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό για να διατηρήσει την κυριαρχία του. Όμως, σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι μόνο η Κίνα ή άλλοι εχθροί που στοχοποιούνται. Είναι οι ίδιες οι λαϊκές τάξεις των δυτικών χωρών, που βομβαρδίζονται από προπαγάνδα, εκφοβισμό και στρατιωτικοποίηση της καθημερινής τους ζωής, με τη συνεχή απειλή του πολέμου να πλανάται πάνω από το κεφάλι τους.
Η κατάσταση στις ΗΠΑ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Οι συμμαχίες τους στην Ευρώπη και την Ασία ενισχύουν αυτή τη δυναμική, και η στρατιωτική εκστρατεία γίνεται όλο και πιο ορατή σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι λαοί που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε αυτή την αδιέξοδη πολεμική προοπτική πρέπει να ξυπνήσουν και να απαιτήσουν μια ριζική αλλαγή πορείας. Αν δεν δράσουν άμεσα, η κλιμάκωση θα συνεχίσει και θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στον αφανισμό, όχι μόνο μέσω των στρατιωτικών συγκρούσεων, αλλά και μέσω της καταστολής κάθε φωνής αντίστασης.
Το τρίτο και μεγαλύτερο πολεμικό μέτωπο που ετοιμάζεται δεν είναι μόνο ένα ακόμα γεωπολιτικό παιχνίδι. Είναι η απόλυτη κατάρρευση της ανθρώπινης λογικής και αλληλεγγύης. Και αν αφήσουμε αυτή την πορεία να συνεχιστεί, θα είναι δύσκολο να φανταστούμε έναν κόσμο όπου η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η δημοκρατία θα μπορέσουν να επανέλθουν.
Όσο πιο βαθιά βυθίζεται η ανθρωπότητα σε αυτόν τον κύκλο βίας και καταστροφής, τόσο πιο παράλογη φαίνεται η πραγματικότητα. Αντί να αξιοποιήσουμε την τεχνολογική πρόοδο και τη γνώση για να λύσουμε τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας – την πείνα, την κλιματική αλλαγή, την ανισότητα – βλέπουμε τον κόσμο να κυριαρχείται από την απληστία, τον μιλιταρισμό και την καταπίεση. Το μέλλον της ανθρωπότητας, που θα μπορούσε να είναι φωτεινό και γεμάτο ευκαιρίες, σκιάζεται από την απειλή της απόλυτης καταστροφής.
Η παρακμή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι εμφανής σε κάθε της κίνηση. Ηγεμόνες που κάποτε παρουσίαζαν το μοντέλο της δημοκρατίας και της ελευθερίας, τώρα δεν έχουν ένα άλλο όπλο, την τρομοκράτηση και την καταστροφή, αναζητώντας εχθρούς παντού για να διατηρήσουν τη θέση τους. Οι υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις και οι εκδυτικοποιημένες χώρες συμμετέχουν σιωπηρά ή ενεργά σε αυτό το σχέδιο, είτε από φόβο είτε από σύμπνοια, χωρίς να κατανοούν ότι υποθηκεύουν το μέλλον των δικών τους λαών.
Το Ισραήλ έχει αναδειχθεί ως το σύμβολο αυτής της νέας τάξης πραγμάτων, με τις μεθόδους του να διαμορφώνουν το πρότυπο της σύγχρονης καταπίεσης και γενοκτονίας. Η αδιάκοπη βία που ασκείται στους Παλαιστίνιους, σε μια γη που κάποτε ήταν κέντρο πολιτισμών και θρησκειών, δείχνει την απόλυτη ηθική πτώση των ηγετών του κόσμου. Και ενώ οι μάζες αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τη συστηματική εξόντωση, οι ηγέτες τους προχωρούν αδίστακτα σε μεγαλύτερες και πιο οργανωμένες θηριωδίες.
Το πιο τραγικό σε όλο αυτό το σκηνικό είναι η αντίθεση μεταξύ του τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος και του τι είναι στην πραγματικότητα. Η ανθρωπότητα έχει πλέον όλα τα μέσα για να ζήσει ειρηνικά, να δημιουργήσει κοινωνίες δίκαιες, χωρίς φτώχεια και καταπίεση. Η γνώση, η επιστήμη, η τεχνολογία έχουν φτάσει σε επίπεδα που κάποτε ήταν αδιανόητα. Κι όμως, αυτά τα επιτεύγματα δεν αξιοποιούνται για το κοινό καλό, αλλά για την εξουσία και τον πόλεμο. Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος μιας καταστροφής τόσο μεγάλης, που ακόμα και οι τραγωδίες του παρελθόντος, όπως ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, φαντάζουν μικρές μπροστά σε αυτό που έρχεται.
Ο χρόνος για να αναστραφεί αυτή η πορεία εξαντλείται γρήγορα. Η σιωπή και η αδράνεια είναι συνένοχες σε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εάν οι λαοί δεν αντιδράσουν τώρα, αν δεν υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στον πόλεμο, την αδικία και την καταπίεση, η καταστροφή που προβλέπουμε δεν θα είναι απλώς μια πιθανότητα – θα γίνει η αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Όσοι ισχυρίζονται ότι τα παραπάνω είναι υπερβολικά, δεν έχουν καταλάβει την έκταση της κρίσης στην οποία βρισκόμαστε. Υπερβολική έχει γίνει η ίδια η πραγματικότητα, με τις εικόνες πολέμου, αδικίας και εκμετάλλευσης να γίνονται τόσο συνηθισμένες, που ο κόσμος έχει μουδιάσει απέναντι στην ολότητα του κινδύνου. Το σύστημα που κάποτε υποσχόταν ελευθερία και ευημερία έχει εξελιχθεί σε μια τεράστια μηχανή ανισότητας, καταπίεσης και καταστροφής.
Η βασική του λειτουργία είναι πλέον η δημιουργία τεράστιου πλούτου για μια ελάχιστη ελίτ, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ζει είτε στη φτώχεια είτε σε συνεχή ανασφάλεια. Κάθε κοινωνική σχέση, κάθε ανθρώπινη αξία, μετατρέπεται σε χρηματική συναλλαγή, και όποιος δεν ανήκει σε αυτήν την άρχουσα τάξη, συνθλίβεται από τους μηχανισμούς εκμετάλλευσης. Οι κοινωνίες μας δεν είναι απλώς άδικες· είναι σχεδιασμένες για να διατηρούν και να επεκτείνουν αυτήν την αδικία, εξυπηρετώντας έναν ανώτερο σκοπό, την ενίσχυση των ισχυρών και την καθυπόταξη των αδυνάτων.
Το σύστημα έχει φτάσει στο σημείο μηδέν. Η αδυναμία του να διαχειριστεί τις κρίσεις που το ίδιο δημιουργεί – οικονομικές, περιβαλλοντικές, ανθρωπιστικές – το έχει οδηγήσει να καταφεύγει στα πιο ακραία μέσα, γενοκτονίες και θερμοπυρηνικούς πολέμους. Δεν μπορεί πλέον να συντηρηθεί μέσω της απλής εκμετάλλευσης· χρειάζεται τη μαζική βία, την εξαθλίωση και την καταστροφή για να επιβιώσει. Οι πόλεμοι και οι γενοκτονίες δεν είναι παρά τα μέσα για να συνεχιστεί η κυριαρχία του.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε ένα δίλημμα που δεν επιδέχεται καθυστέρηση. Ή θα ανατρέψουμε τις ηγεσίες και το σύστημα που γεννά αυτήν την τρομακτική πορεία προς τον όλεθρο, ή θα αντιμετωπίσουμε τον αφανισμό μας. Η παθητική αποδοχή αυτής της πραγματικότητας δεν είναι πλέον επιλογή. Η συνειδητοποίηση του κινδύνου πρέπει να οδηγήσει σε δράση. Ο αγώνας δεν είναι πλέον μόνο για την ελευθερία, την δικαιοσύνη ή την ευημερία· είναι κυριολεκτικά για την επιβίωση της ανθρωπότητας.
Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον, πρέπει να βρούμε τη δύναμη να σταθούμε απέναντι στο σύστημα που μας οδηγεί στην καταστροφή. Να επανεφεύρουμε τις αξίες μας, να ξαναχτίσουμε τις κοινωνίες μας στη βάση της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ειρήνης. Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας. Κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει πιο κοντά στο σημείο από όπου δεν θα υπάρχει επιστροφή.
Ο χρόνος για να αναστραφεί αυτή η πορεία λιγοστεύει, αλλά η δυνατότητα της ανθρωπότητας να αλλάξει κατεύθυνση παραμένει. Σε μια εποχή που η παγκόσμια κρίση φαίνεται να κλιμακώνεται, το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα καταφέρουμε να αφυπνιστούμε, να συνειδητοποιήσουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής και να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας.
Το ελπιδοφόρο μήνυμα που μπορεί να βγει από αυτή την ζοφερή πραγματικότητα είναι ότι η αλλαγή, αν και δύσκολη, είναι εφικτή. Μέσα από την αφύπνιση των πολιτών, την ενδυνάμωση των κοινοτήτων και τη διεκδίκηση της αλήθειας, η ανθρωπότητα μπορεί να αντισταθεί στην πορεία προς την καταστροφή και να προωθήσει έναν κόσμο που βασίζεται στη δικαιοσύνη, τη συνεργασία και την ειρήνη.
Η επιλογή είναι ξεκάθαρη, θα συνεχίσουμε να παραδινόμαστε σε συστήματα βίας ή θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας για έναν κόσμο που σέβεται την αξία κάθε ζωής και δημιουργεί ένα βιώσιμο μέλλον για όλους.
Εικόνα: Μέρος εγκατάσταση του Γιάννη Σταμενίτη από τη σειρά έργων που τιτλοφορείται ως "Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη"
Τραπέζι με νεκροκεφαλές πάνω σε μαύρο πανί, άρωμα μύρου, γύψινα εκμαγεία. "Καταμέτρηση πτωμάτων"
Τραπέζια με τοποθετημένους φακέλους με έγγραφα αντί - αρχείου, κουτιά με αντί - αρχειακό υλικό. Επιτοίχια χαρτιά του μέτρου με σφραγισμένα φόβητρα και ονόματα από ψυχικές ασθένειες.
Κόκκινες κλωστές συνδεδεμένες με εικόνες αγνώστων προσώπων από την δημόσια σφαίρα.
Κείμενο: Ανάλυση του Γιάννη Σταμενίτη από κείμενα και γεγονότα της καθημερινότητας του σήμερα 24/09/2024 που προβάλλονται στα μη συστημικά μέσα επικοινωνίας και το διαδίκτυο.
