Στα φθινοπωρινά μου σκοτάδια,
θολώνουν οι πορφυρές νύχτες του καλοκαιριού που πέρασε,σαν σβήσιμο φωτιάς στην άκρη της θάλασσας,
μνήμες γλυκές, σαν άνεμος ψιθυρίζουν,
κι όμως, η καρδιά βυθίζεται στο σιωπηλό φθινόπωρο.
Φύλλα πέφτουν αργά, όπως τα όνειρα που γλιστρούν,
σαν σκέψεις ξεθωριασμένες από το φως του Αυγούστου,
χάνονται στην αίσθηση του χρόνου που ρέει.
Μα ξέρω, κάθε σκιά κρύβει μέσα της το φως,
κάθε σιωπή μια νέα αρχή.
Κι όπως ο χειμώνας πλησιάζει,
ανάμεσα στο κρύο και στην ομίχλη,
ένα νέο φως θα ανατείλει,
κι εγώ θα το καλωσορίσω,
με την ελπίδα να ξυπνά ξανά.
Mr Post Fluxus
