Η Μελαγχολία του Σεπτεμβρίου και η Ελπίδα της Νέας Αρχής
Ο Σεπτέμβριος ήταν πάντα ένας μήνας καταθλιπτικός για εμένα. Πάντα μου θύμιζε την Κυριακή το απόγευμά που την επομένη θα έπρεπε να πάω στο σχολείο.Ο Σεπτέμβριος συχνά φέρνει μαζί του αυτό το αίσθημα μελαγχολίας και αναπόλησης. Οι διακοπές έχουν τελειώσει, ο ήλιος δεν είναι τόσο έντονος πια, και οι μέρες αρχίζουν να μικραίνουν. Ο Σεπτέμβριος μας θυμίζει ότι επιστρέφουμε στις υποχρεώσεις, είτε αυτές είναι σχολικές, είτε επαγγελματικές. Είναι σαν το τέλος ενός κύκλου και η αρχή ενός άλλου, κάτι που πάντα φέρνει μια αίσθηση αποχωρισμού, ίσως και απώλειας.
Όπως η Κυριακή το απόγευμα σηματοδοτεί το τέλος της εβδομάδας και την αρχή μιας νέας, γεμάτης προκλήσεις, έτσι και ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί την επιστροφή στη ρουτίνα και στις ευθύνες. Αυτή η αίσθηση μπορεί να φέρει μαζί της μια ελαφριά αίσθηση άγχους, την αίσθηση ότι κάτι όμορφο τελειώνει και ότι κάτι άγνωστο και απαιτητικό έρχεται.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι κάθε τέλος φέρνει μαζί του και μια νέα αρχή. Ο Σεπτέμβριος, εκτός από την αίσθηση της επιστροφής στη ρουτίνα, φέρνει επίσης την ευκαιρία για νέα ξεκινήματα, για νέους στόχους και για ανανέωση. Είναι ο μήνας που μπορούμε να ξαναβρούμε τον ρυθμό μας, να βάλουμε καινούργιους στόχους και να δούμε την αλλαγή ως κάτι θετικό.
Το φθινόπωρο, με τα χρώματά του και την ηρεμία του, μας προσφέρει την ευκαιρία να σκεφτούμε, να αναλογιστούμε και να προετοιμαστούμε για τις μέρες που έρχονται. Είναι η εποχή της γαλήνης, της σκέψης και της δημιουργικότητας. Ίσως, λοιπόν, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μελαγχολία του Σεπτεμβρίου να είναι στην πραγματικότητα μια φυσική ανάγκη για προσαρμογή και ενδοσκόπηση.
Ας καλωσορίσουμε τον Σεπτέμβριο και το φθινόπωρο με θετική διάθεση και αισιοδοξία. Ας αφήσουμε πίσω μας τις ανησυχίες και ας αγκαλιάσουμε τις ευκαιρίες που φέρνει η νέα εποχή. Καλή αρχή λοιπόν, καλό μήνα και καλό φθινόπωρο!
