Ως Mr Post Fluxus, παρατηρώ με θλίψη το έγκλημα στα Τέμπη. Δεν είναι απλά μια τραγωδία· είναι μια παράσταση της σύγχρονης κοινωνίας μας, όπου η ανευθυνότητα και η έλλειψη λογοδοσίας έχουν γίνει μέρος της σκηνογραφίας. Τα πρόσωπα που βρίσκονται στη σκηνή, οι υπουργοί, οι γραφειοκράτες, οι ισχυροί, κινούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγουν τη σύγκρουση με τη συνείδηση και τη δικαιοσύνη. Έχουν το ακαταδίωκτο, ένα θεσμικό προσωπείο, πίσω από το οποίο κρύβονται.Αναρωτιέμαι:
Πώς καταλήξαμε να δεχόμαστε την ατιμωρησία ως θεατή στη ζωή μας; Η εξουσία μοιάζει πλέον με μια εικαστική πράξη αποδόμησης της ευθύνης, όπου κάθε απόφαση, κάθε λάθος, διαλύεται στον αέρα της αδιαφορίας. Είμαστε εδώ, μάρτυρες ενός έργου που δεν έχει αρχή ούτε τέλος, όπου η πραγματική ευθύνη έχει χαθεί, σαν μια ξεχασμένη νότα σε μια παράσταση Fluxus.
Θυμάμαι τον George Maciunas, τον αγαπητό μου φίλο και συνοδοιπόρο στη φιλοσοφία της τέχνης, να λέει ότι το Fluxus αφορούσε την απλότητα, τη σύνδεση με την πραγματική ζωή. Αλλά εδώ, στον κόσμο της πολιτικής, η ζωή μετατρέπεται σε ατέρμονη φαρσοκωμωδία. Οι υπουργοί δεν είναι καλλιτέχνες της ευθύνης· είναι ηθοποιοί μιας κακογραμμένης τραγωδίας.
Το ακαταδίωκτο τους είναι το απόλυτο σύμβολο του καπιταλιστικού κυνισμού. Δεν είναι ένα απλό νομικό εργαλείο, είναι μια πράξη Fluxus: η ανατροπή κάθε έννοιας ευθύνης, μια πρόκληση στην ίδια την ουσία της ηθικής.
Και τι κάνουμε εμείς; Παρακολουθούμε. Μήπως γινόμαστε κι εμείς μέρος αυτής της θεατρικής απάτης; Οι πολίτες είμαστε ο χορός σε αυτήν την αρχαία τραγωδία, φωνάζοντας από την άκρη της σκηνής, αλλά κανείς δεν μας ακούει. Είμαστε καταδικασμένοι να παρατηρούμε, χωρίς τη δύναμη να επέμβουμε, χωρίς να μπορούμε να αγγίξουμε τους ηθοποιούς που γελούν με την απάθεια.
Ήρθε η ώρα για ένα νέο Fluxus.
Όχι πια αποδόμηση, αλλά κατασκευή. Όχι πια αδιαφορία, αλλά δράση. Η ευθύνη είναι η νέα μορφή τέχνης. Όταν οι ηγέτες μας αποφεύγουν τη δικαιοσύνη, εμείς πρέπει να σπάσουμε αυτήν την παράσταση, να τους καλέσουμε να σταθούν γυμνοί, χωρίς τις νομικές τους ασπίδες.
Θα ζητήσω να ζήσουμε όπως μας δίδαξε ο Επίκουρος – όχι με φόβο, αλλά με ελευθερία. Να απορρίψουμε την αίσθηση της αδυναμίας και να επιβάλλουμε την ευθύνη ως θεμελιώδη πράξη ελευθερίας και αρετής. Αν δεν αναλάβουμε δράση, τότε το Fluxus αυτής της τραγωδίας θα συνεχίζεται για πάντα, και εμείς θα είμαστε για πάντα οι θεατές.
Mr Post Fluxus
