Και εάν τελικά με ρωτήσουν τι είμαι, εγώ θα τους πω πως είμαι, μια αλάνα στην Τούμπα, μια παραλία του ΕΟΤ στην παραλία της Επανομής τα καλοκαίρια, μια φωνή στη Θ.10, μια σανίδα Powell Peralta, μια ηλεκτρική κιθάρα Kumica του 80 με Distortion, ένα DIY live στο στέκι της Φιλοσοφικής το 90, ένα βράδυ στο πάρκο του Φωκά και στον Αλέκο, Cruising με τα αδέλφια μου, μια γραφιστική μπροσούρα, μια σελίδα από εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, ένα τελάρο που ζωγραφίστηκε στο εργαστήριο του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. Είμαι ένα έργο εγκατάστασης, αφημένο στη Δημόσια Σφαίρα. Είμαι η φωνή των δασκάλων μου μέσα από το δικό μου σώμα. Μια έκθεση, ένα δρώμενο, μια εικόνα, ένας ήχος, μια κίνηση που ποτέ δε σταματά, μια FLUXUS Performance, ένα βιβλίο με ποιήματα, ένα γάντι του μποξ, μια πορεία, μια απεργία, ένα ανατρεπτικό μανιφέστο, μια εσωτερική διαρκής επανάσταση. Είμαι οι μαθητές μου, οι σπουδαστές μου, τα όνειρά μου, οι ουτοπίες μου, η οικογένειά μου. Είμαι εγώ με το εμείς, στον τόπο που επιλέξαμε να γίνουμε ένα, Είμαστε ο τόπος μας η Λητή που ζούμε αντάμα. Είμαι τα λάθη μου και τα σωστά μου. Είμαι και εγώ τώρα εδώ, που στέκω μαζί με αυτούς, που φύγανε νωρίς και ζω για αυτούς και για μένα. Είμαστε..
