Αντί Αρχείο:
Μια Παράσταση Αποδέσμευσης
Ο Mr Post Fluxus βρισκόταν στον χώρο που είχε επιλέξει για την επόμενη site-specific performance του. Ήταν ένα κτίριο παλιό, εγκαταλελειμμένο, γεμάτο απομεινάρια άλλων εποχών: σπασμένα έπιπλα, ξεθωριασμένες αφίσες, ένα πάτωμα γεμάτο σκόνη και υπολείμματα παλαιών στιγμών. Η σκέψη του γύριζε ξανά στα λόγια του Αντισθένη, που τον καλούσαν να ξεχάσει ό,τι άσχημο είχε μάθει, να διαγράψει όλα εκείνα τα βαριά, ψεύτικα μαθήματα που δεν είχαν θέση εδώ.
Καθώς άρχιζε την εγκατάσταση του «Αντί Αρχείου», ήξερε πως το έργο αυτό έπρεπε να απογυμνωθεί από την παραδοσιακή μορφή της αρχειοθέτησης. Ήθελε να δημιουργήσει έναν ζωντανό χώρο που δεν θα περιείχε δεδομένα και ημερομηνίες, αλλά θα διέγραφε το παρελθόν με σκοπό να αναδείξει μια νέα αλήθεια, απελευθερωμένη από τα άσχημα μαθήματα. Σκοπός του ήταν να φτιάξει μια αντι-μνήμη, μια αντίθεση στον τρόπο που τα παλιά ίχνη και τα αρχεία χειραγωγούν τη συλλογική συνείδηση.
Ο χώρος που διάλεξε έγινε το σκηνικό μιας αντίστασης προς κάθε παραδοσιακή μορφή καταγραφής και γνώσης που τον βάραινε. Τοποθέτησε αντικείμενα που είχαν χάσει τη λειτουργία τους και έστησε προβολές από video που διαρκούσαν στιγμιαία, σαν φευγαλέες εικόνες που δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν. Ο θεατής, αντί να αντικρίσει ένα «αρχείο», καλούνταν να περιηγηθεί ανάμεσα σε κατακερματισμένα κομμάτια, αδύνατον να τα συνδέσει με έναν τρόπο τυπικά αναγνωρίσιμο. Ήταν μια εγκατάσταση που αποδομούσε τη γνώση όπως τη γνωρίζαμε, αφήνοντας τον καθένα να φτιάξει τη δική του εκδοχή αλήθειας.
Όταν έφτασε η ώρα της performance, ο Mr Post Fluxus βγήκε στη σκηνή και ξεκίνησε μια σειρά από αυθόρμητες κινήσεις, έναν διάλογο με τον χώρο που δημιουργούσε τη δική του αλήθεια, πέρα από κάθε έτοιμο νόημα ή αναφορά. Καθώς κινούνταν, ένιωθε πως κάθε του βήμα ήταν μια αποποίηση της ψεύτικης γνώσης που τον είχαν αναγκάσει να κουβαλάει – μια απελευθέρωση από το βάρος του άσχημου παρελθόντος.
Το κοινό στεκόταν σιωπηλό, παρακολουθώντας τον να αλληλεπιδρά με το χώρο και τα εγκατεστημένα αντικείμενα, μακριά από κάθε ανάγκη για εξηγήσεις ή διαφάνεια. Κάθε του κίνηση ήταν ένα ρήγμα στην παραδοσιακή λογική του «αρχείου» και μια υπενθύμιση ότι η αληθινή γνώση δεν επιβάλλεται ούτε επιβάλλει· γεννιέται μέσα από την εμπειρία, πέρα από τα «άσχημα μαθήματα» και τα άχρηστα δεδομένα.Όταν τελείωσε η performance, ο χώρος έμεινε σαν ένα παράξενο τοπίο. Ένα αντι-αρχείο γεμάτο με σιωπή και αμφισημία, έτοιμο να χαθεί όπως όλα τα άσχημα που ήθελε να αφήσει πίσω του ο Mr Post Fluxus. Έτσι, στο τέλος, ο χώρος αυτός έμοιαζε πιο κοντά στην αλήθεια του, απαλλαγμένος από τα βαρίδια του χθες.
