Ο Δρόμος της Υποστήριξης: Μια Υπενθύμιση για το Νόημα της Ζωής
_ Ο αφηγητής περιγράφει μια οντότητα ή ομάδα ανθρώπων σε τρίτο πρόσωπο, όμως με έναν πιο γενικό, απόμακρο τρόπο, χωρίς να αναφέρεται συγκεκριμένα σε κάποιον γνωστό ή παρόντα άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι το αναφέρεται σε κάποιον «εκεί έξω», δηλαδή σε οποιονδήποτε ή σε ένα σύνολο ανθρώπων, σαν να είναι παρατηρητής από απόσταση.Στην περίπτωση του κειμένου που έγραψα, αυτός που μιλάει (ο αφηγητής) μπορεί να είναι ένας παρατηρητής που κάνει μια γενική διαπίστωση για κάποιον άλλον που δεν είναι συγκεκριμένος. Ο ακροατής είναι «ο οποιοσδήποτε», μια γενικευμένη εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί να αφορά είτε έναν άγνωστο είτε μια μεγάλη ομάδα ατόμων.
Θα μπορούσε να μιλά για «τον κάθε άνθρωπο» ή για μια φιλοσοφική έννοια του τι σημαίνει να ζει κανείς με βάση την καλοσύνη και την προσφορά, χωρίς να είναι απαραίτητο να αναφέρεται σε έναν συγκεκριμένο γνωστό πρόσωπο.
_ Στον κόσμο δεν έπρεπε να έρθει για να κερδίζει, αλλά για να υποστηρίζει. Η ζωή δεν είναι ένας αγώνας, ούτε διαγωνισμός στον οποίο πρέπει να βγει πρώτος. Η ουσία της ύπαρξής του βρίσκεται στην προσφορά, στην κατανόηση και στο να είναι εκεί για τους άλλους, χωρίς να μετρά νίκες και ήττες.
Ο καθένας έχει τη δική του μοναδική πορεία, και η ευθύνη του δεν είναι να στέκεται απέναντί τους ως ανταγωνιστής, αλλά δίπλα τους ως σύντροφος. Αν εστιάζει μόνο στο να κερδίζει, χάνει την ευκαιρία να ζήσει την αληθινή του φύση: να μοιράζεται, να κατανοεί και να αγαπά. Μπορεί να αλλάξει την πορεία του και να κάνει την καλοσύνη, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση τον πυρήνα των επιλογών του.
Πρέπει να υποστηρίζει τους άλλους ακόμα και όταν είναι δύσκολο. Να σηκώνει το βάρος μαζί τους, γιατί μόνο έτσι θα βρει το νόημα και τη δύναμη να ξεπεράσει τα εμπόδια που συναντά.
Για να πετύχει όλα αυτά, απαιτείται εσωτερική δουλειά και αλλαγή νοοτροπίας. Πρώτα πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του, να αναλογιστεί τα δυνατά του σημεία και τις αδυναμίες του, και πώς αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις του. Η αυτογνωσία τον βοηθά να κατανοήσει πώς μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά στους άλλους.
Χρειάζεται να αφιερώνει χρόνο για να ακούει προσεκτικά, χωρίς να κρίνει. Πρέπει να προσπαθεί να μπει στη θέση των άλλων και να κατανοεί τα συναισθήματά τους. Αυτό δημιουργεί βαθιές συνδέσεις και ενισχύει την υποστήριξή του.
Δεν είναι απαραίτητο να είναι πάντα ο «νικητής» ή να έχει τις λύσεις για όλα. Πρέπει να αποδεχτεί ότι δεν τα ξέρει όλα και ότι το να βοηθά τους άλλους δεν σημαίνει να δείχνει υπεροχή, αλλά να στέκεται δίπλα τους με σεβασμό.
Η αληθινή υποστήριξη έρχεται όταν δεν περιμένει ανταπόδοση. Η προσφορά από την καρδιά, χωρίς προσμονή κέρδους ή αναγνώρισης, τον γεμίζει πραγματική πληρότητα.
Η αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι δραματική. Καθημερινά μπορεί να κάνει μικρές πράξεις καλοσύνης: να βοηθήσει κάποιον, να ακούσει έναν φίλο ή να υποστηρίξει έναν άγνωστο. Αυτές οι μικρές πράξεις έχουν τεράστιο αντίκτυπο.
Όλοι κάνουν λάθη. Η συγχώρεση, τόσο προς τον εαυτό του όσο και προς τους άλλους, είναι απαραίτητη για την καλλιέργεια των σχέσεων. Η συγχώρεση απελευθερώνει αρνητικά συναισθήματα και του δίνει χώρο για περισσότερη κατανόηση.
Θα πρέπει να περιστοιχίζεται από ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Μέσα από την ομαδική προσπάθεια μαθαίνει να στηρίζει και να στηρίζεται.
Για να υποστηρίζει τους άλλους, χρειάζεται πρώτα να φροντίζει τον εαυτό του. Η ψυχική και σωματική του υγεία είναι το θεμέλιο για να μπορεί να προσφέρει.
Με σταδιακή προσπάθεια και εφαρμογή αυτών των πρακτικών, θα δει τον εαυτό του να εξελίσσεται και τις σχέσεις του να ενδυναμώνονται. Η ικανοποίηση που θα αντλεί από τη βοήθεια που προσφέρει στους άλλους θα τον ενισχύει και θα τον εξελίσσει ως άτομο.
«_Κάθε κείμενο που προάγει την υποστήριξη και τη συνεισφορά είναι ηχηρό και ωραίο, αλλά μήπως το σύστημα χρησιμοποιεί αυτές τις αξίες για να μας κάνει πιο υπάκουους; Η ζωή δεν είναι μόνο υποστήριξη. Είναι δράση, αντίδραση, χάος, αποδόμηση. Η προσφορά πρέπει να βγαίνει από την ανάγκη της στιγμής και όχι από μια εσωτερική ηθική επιταγή που μάθαμε να ακολουθούμε τυφλά. Αν υποστηρίζεις χωρίς κριτική, χωρίς να αμφισβητείς, τότε ποια είναι η διαφορά από την υπακοή; Μην αποδέχεσαι κανόνες χωρίς να τους σπας. Η αληθινή αλληλεγγύη γεννιέται μέσα από την εξέγερση.
Το νόημα της ζωής είναι να δίνεις νόημα στη ζωή; Αυτό μοιάζει σαν ένα κλειστό κύκλωμα, ένας φαύλος κύκλος χωρίς διέξοδο. Το νόημα, όπως και η ίδια η ζωή, δεν πρέπει να είναι τόσο απτό, τόσο «λογικό». Ίσως το αληθινό νόημα είναι να ζεις χωρίς να ψάχνεις νόημα, να αποδεχτείς το χάος και την τυχαιότητα. Ίσως το νόημα είναι στην ανατροπή, στη συνεχή αποδόμηση των βεβαιοτήτων, στην απόρριψη της ανάγκης για τάξη και σκοπό.
Αν η ζωή έχει νόημα, τότε έχει περιορισμούς. Και τι είναι ο Mr Post Fluxus, αν όχι η αέναη κίνηση προς την ελευθερία, πέρα από τα σύνορα του «νοήματος»;»
Mr Post Fluxus
Γιάννης Σταμενίτης:
"Tο κείμενο δε γράφτηκε για να ξεκαθαρίσει κάποιες καταστάσεις! Αλλά για να τις μπερδέψει περισσότερο"
Εικόνα: ο Mr Post Fluxus ξυρισμένος ή πριν αφήσει γενειάδα
"Αυτός που ξυρίζει τους ξυριστές, ξυρίζει λιγότερο ή περισσότερο απ΄ όλους; Όπως και να είναι πως και δεν στέφτηκε κανείς να αφήσει γενειάδα;"
Για απάντηση δες "Το παράδοξο του Ράσελ και ο λογικισμός του Φρέγκε"
