Φίλε μου Αμαρτωλέ!
Θυμάσαι τη Θεσσαλονίκη που ζούσαμε; Τη δική μας Θεσσαλονίκη, με τις πλατείες που σκάγαμε με τα skateboards, τις νύχτες που χανόμασταν στους δρόμους με το γέλιο να ακούγεται ως το ξημέρωμα; Ήταν η εποχή που όλα φάνταζαν πιθανά. Κάθε πεζοδρόμιο ήταν μια ιστορία χαραγμένη από ροδάκια, κάθε πλατεία η πίστα μας, με τα σταμπαρισμένα σημεία για τα κόλπα μας. Ζούσαμε σε μια πόλη που, παρά τις δυσκολίες, σε έκανε να πιστεύεις ότι το όνειρο είναι κοντά, λίγο μετά το επόμενο no comply. Θυμάμαι τα πάρκα και τις αλάνες, τον Φωκά, τον Αλέκο, τα πανεπιστήμια, γεμάτα από σκληρούς ήχους και live ανεξάρτητες DIY μουσικές, συνθήματα στους τοίχους graffiti και τέχνη του δρόμου, ψευδώνυμα tags και μια αίσθηση ελευθερίας που ήταν τόσο φυσική, σαν τον αέρα που αναπνέαμε.Κι ύστερα εσύ έφυγες. Άφησες πίσω σου αυτή την πόλη για την χώρα στην Ωκεανία. Και εμείς μείναμε εδώ να βλέπουμε τη Θεσσαλονίκη να αλλάζει. Η πόλη μας; Δεν την αναγνωρίζεις πια. Είναι γεμάτη φτώχεια και δυστοπία. Οι άνθρωποι δεν χαμογελάνε όπως τότε, είναι σκυθρωποί, πνιγμένοι στη ματαιοδοξία τους και στην καθημερινή μάχη για τα αυτονόητα.
Πόσο παράξενο είναι που οι ίδιοι δρόμοι που κάποτε ήταν γεμάτοι από τις φωνές μας, τα γέλια μας και το θόρυβο από τα ροδάκια των skateboards, τώρα μοιάζουν ξένοι. Θυμάμαι ακόμα το δάπεδο της πλατείας Αριστοτέλους, τα πεζοδρόμια της Τσιμισκή, τις μυστικές μας διαδρομές μέσα από τα στενά της Ροτόντας. Κάθε γωνιά είχε τη δική της ψυχή, κάθε στροφή μια ιστορία να μας πει. Μια εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν ένας ατελείωτος καμβάς, και εμείς οι καλλιτέχνες της αλητείας, της αντίστασης και της δημιουργίας. Πάντα έτοιμοι για το επόμενο ollie, το επόμενο kickflip, σαν να μπορούσαμε να ξεφύγουμε από τα πάντα απλά και μόνο κρατώντας το skateboard κάτω από τα πόδια μας. Ήταν ο δικός μας τρόπος να ζούμε, να αναπνέουμε, να αμφισβητούμε το σύστημα και να διεκδικούμε τον χώρο μας.
Η πόλη άρχισε να μαραζώνει. Τα μαγαζιά που κάποτε ήταν γεμάτα ζωντάνια και κίνηση, τώρα μένουν κλειστά, με τις βιτρίνες τους καλυμμένες με γκράφιτι και σχισμένες αφίσες. Ο δρόμος που μας υποδεχόταν με ανοιχτές αγκαλιές, τώρα μας κοιτά με μια σιωπή που σε διαπερνά. Τα κτίρια γέρασαν, οι τοίχοι έσκασαν, τα παγκάκια σαπίσαν και οι πεζοδρομήσεις έγιναν παγίδες για τους ανθρώπους που βιαστικά περνούν χωρίς να κοιτούν πια γύρω τους. Κανείς δεν σταματά για μια κουβέντα, για ένα χαμόγελο. Όλοι τρέχουν, εγκλωβισμένοι στη δική τους επιβίωση, κι εμείς οι λίγοι που απομείναμε να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι έκανε αυτήν την πόλη τόσο ξεχωριστή.
Θυμάσαι πώς ονειρευόμασταν την ελευθερία; Πώς βλέπαμε το skateboard ως το μέσο για να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο, κυριολεκτικά και μεταφορικά; Σήμερα, ο φόβος για το μέλλον, που φαντάζει ακόμα περισσότερο δυσοίωνο μας έχει εγκλωβίσει. Παντού κάμερες, αστυνομικοί και έλεγχος ρουτίνας. Ο αέρας μυρίζει δυσπιστία και διχόνοια. Η αστυνομοκρατία που κάποτε θεωρούσαμε ξένη ιδέα, τώρα είναι παντού, σαν μια σιωπηλή αλλά πανταχού παρούσα δύναμη που μας παρακολουθεί και δεν ξέρω το γιατί. Καμία αίσθηση του "μαζί" δεν έχει απομείνει. Όλοι φοβούνται τον διπλανό τους. Ο ατομικισμός έχει γίνει το νέο δόγμα. Κάθε μέρα γίνεται και πιο δύσκολο να βρεις εκείνη την αίσθηση της κοινότητας που μας κράταγε όρθιους.
Και οι μετανάστες, οι άστεγοι που βλέπουμε να περνούν στους ίδιους δρόμους που κάποτε ήταν γεμάτοι από γέλια και χαρά, τώρα περπατούν σκυφτοί, αόρατοι σχεδόν. Κι εμείς, μέσα στη δική μας καθημερινή μάχη, αποστρέφουμε το βλέμμα, σαν να μην μπορούμε να αντέξουμε το βάρος της δυστυχίας τους. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, Αμαρτωλέ; Πώς η πόλη μας, που κάποτε ήταν ένας χώρος φιλοξενίας και πολυπολιτισμικότητας, κατάντησε ένα μέρος όπου η βία και η αποξένωση κυριαρχούν; Πώς χαθήκαμε μέσα στην κακοδιαχείριση, τη διαφθορά και τη ρητορική του μίσους και του φόβου; Οι κυβερνήσεις υπόσχονται ανάπτυξη, μα αυτή η ανάπτυξη έχει χτίσει τείχη γύρω μας. Ό,τι καλό χτίζεται, φαίνεται να είναι μόνο για λίγους, για αυτούς που μπορούν να αντέξουν το βάρος της νέας εποχής.
Κι εμείς; Εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι από αυτό που είχαμε, να βρούμε κάπου ένα κομμάτι αυθεντικής ελευθερίας, εκείνης της αίσθησης που νιώθαμε όταν πατάγαμε και τσουλούσαμε με χάρη το skate. Πάντα αναρωτιόμασταν αν η ζωή είναι απλώς "ένα ακόμα try". Και ίσως είναι. Ίσως προσπαθούμε ακόμα για εκείνο το τέλειο κόλπο, εκείνη την τέλεια στιγμή όπου όλα έχουν νόημα. Αλλά η πόλη μας δείχνει σημάδια απόγνωσης, φίλε. Σημάδια ότι κάτι βαθύτερο έχει σπάσει, και ότι αν δεν κάνουμε κάτι, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια πόλη-φάντασμα των αναμνήσεών μας.
Μα ξέρεις κάτι; Όσο κι αν όλα αυτά μας πληγώνουν, όσο κι αν η Θεσσαλονίκη δεν είναι πια αυτή που ήταν, υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορεί κανείς να μας πάρει: τα παιδικά μας χρόνια. Αυτά είναι η μοναδική μας πατρίδα. Ό,τι κι αν αλλάξει, όσο κι αν η πραγματικότητα μας πληγώνει, μέσα μας θα κουβαλάμε πάντα εκείνη τη ζωντάνια, εκείνη την ελευθερία που νιώσαμε όταν οι δρόμοι ήταν δικοί μας. Εκεί θα ζούμε για πάντα, φίλε μου Αμαρτωλέ.
SKATE OR DIE / SKATE FOR LIFE / ONE MORE TRY
Εικόνα: 1991-92, πλατεία Αριστοτέλους, rails slide
