Ανυπότακτες Ψυχές και Άγραφα Όνειρα Punk Ηλεκτρισμός στην Καρδιά της Πόλης
…Είμαστε οι κασέτες που αλλάζαμε στο στερεοφωνικό της γκαρσονιέρας, το σφύριγμα από τα λάστιχα στα δρομάκια της Τούμπας, μια μαύρη σημαία jolly roger στις ταράτσες της πόλης. Είμαστε οι ανηφόρες που πήραμε και οι κατηφόρες που κατρακυλήσαμε με τις σανίδες μας, το πρώτο λάδι που ανακάτεψα με ακρυλικό, οι μουντζούρες στα νύχια από τις ώρες στο εργαστήριο. Είμαστε οι τοίχοι που γέμισαν τα χέρια μας μπογιά, οι αφίσες που κολλήσαμε μέσα στη νύχτα, οι λέξεις που στριφογύριζαν μέσα μας και γίνανε ποιήματα πάνω σε χαρτί, γίνανε αφίσες στους δρόμους της πόλης.Eίμαστε τα riffs που ουρλιάζουν μέσα από τα ηχεία, οι νότες που ξυρίζουν, τα τύμπανα που σπάνε τη σιωπή. Είμαι η μπασογραμμή, το feedback, ο ηλεκτρισμός που διαπερνάει τη νύχτα της πόλης, το distortion που παίρνει τη σκέψη και την κάνει κραυγή. Είμαι η κιθάρα που στριγκλίζει πάνω στο σκουριασμένο μέταλλο, η βραχνάδα μιας Kumica του '80 που γδέρνει τον αέρα και θολώνει το βλέμμα.
Είμαστε τα τραγούδια που δεν παίζονται σε κλαμπ και ραδιόφωνα, οι στίχοι που κολλάνε στις καρδιές όσων ξέρουν να ακούνε μέσα από θόρυβο. Είμαστε οι αυτοσχέδιες συναυλίες στα υπόγεια, το DIY πνεύμα, το πάθος που ξεχύνεται από το σώμα και γίνεται ήχος, βαρύς, γεμάτος στραγγαλισμένα όνειρα και ανυπόταχτες ελπίδες. Είμαστε τα τραγούδια δίχως τα solos, είμαστε τα power chords που πάλλονται σαν χτυποκάρδι, είμαστε ο θόρυβος που αναστατώνει το κατεστημένο.
Κάθε riff είναι μια γροθιά στο στομάχι. Είναι ο τρόπος μας να ξορκίσουμε τη σιωπή, να γεμίσουμε τα κενά της καθημερινότητας με πάθος και ένταση. Είμαστε ο αντίλαλος μιας κραυγής που δε σταματά, η σπίθα που γίνεται φλόγα, η φλόγα που γίνεται φωτιά και ξέρει να καίει όλα τα ανιαρά και προβλέψιμα. Είμαστε εκεί που οι λέξεις δεν φτάνουν, εκεί που ο ήχος παίρνει τα ηνία και λέει την αλήθεια με τον πιο ωμό τρόπο.
Είμαστε μια γραμμή μπάσου με vintage delay όπου σπάει κανόνες και αναγεννιέται κάθε φορά. Είμαστε εμείς με τον ηλεκτρισμό να τρέχει στις φλέβες μας, η δύναμη να πλάσουμε το μέλλον μέσα από το θόρυβο. Είμαστε εδώ, είμαστε τώρα, είμαστε το punk, το hard rock, το thrash, τo metal, τo hard core το ακατέργαστο, το ζωντανό. Είμαστε και το post fluxus που ρέει αργά, αλλά δεν σταματά ποτέ να κυλάει.
Είμαι τα συνθήματα που φωνάξαμε, είμαστε τα γέλια, οι τσακωμοί, οι αγκαλιές μετά την κούραση της δουλειάς, το τσιγάρο που μοιραστήκαμε στη στάση του λεωφορείου, ο καφές που κρύωνε στο μπαλκόνι με θέα τις πολυκατοικίες. Είμαστε οι λέξεις που χάραξα πάνω στο linoleum, οι μορφές που έμειναν αιωρούμενες μέσα στο λευκό χώρο ενός τελάρου, η σκιά μιας ιδέας που δεν πρόλαβε να γεννηθεί, αλλά πάλευε να υπάρχει, το γέλιο που σπάει την ησυχία μέσα στο αμφιθέατρο. Είμαστε το αίμα και η ανάσα των δασκάλων μας, είμαστε οι φίλοι που μένουν πίσω, οι αγαπημένοι που χάθηκαν, το κερί που ανάβει ξανά και ξανά. Μια μνήμη δίχως λήθη.
Είμαστε τα χρώματα που δεν φοβούνται, οι γραμμές που δεν διστάζουν, τα σχέδια που δεν τελειώνουν ποτέ. Είμαστε το αόρατο σφυρί που σπάει τους τοίχους της πόλης και της σιωπής, η διάβρωση που αφήνει πίσω μια αλήθεια. Είμαι εγώ που ρίχνω μπογιά στην ασχήμια, είμαι εσύ που βλέπεις πέρα από την επιφάνεια, είμαστε εμείς που δεν δεχόμαστε τίποτα λιγότερο από το απόλυτο.
Είμαστε οι manual γραμμές που χαράξαμε στο τσιμέντο, τα σημάδια του τελευταίου grind που αφήσαμε στις ράμπες του Φωκά και στα μάρμαρα του Αλέκου, τα λάθη και οι πτώσεις που δε μας λύγισαν. Είμαστε οι ανηφόρες που ανέβηκαν με ιδρώτα και οι κατηφόρες που κατέβηκαν με ταχύτητα, χωρίς φόβο, με τον άνεμο να μας σφυρίζει στ’ αυτιά. Είμαστε τα decks με φθαρμένο το grip tape που γίνεται προέκταση του σώματος, η ισορροπία που κρατάει την ψυχή μας ζωντανή, η διαρκής αναζήτηση για κάτι ακόμα πιο τολμηρό, πιο ελεύθερο.
Είμαστε οι δρόμοι που γεμίσαμε ζωή, οι φιγούρες που ξεπηδούν απρόσμενα μέσα από την αστική καθημερινότητα, η τέχνη του να αιωρείσαι για λίγα δευτερόλεπτα και να νιώθεις αληθινά ελεύθερος. Είμαστε το skateboarding, η ροή που δε σταματά, το βλέμμα στο μέλλον, η ψυχή που δεν δέχεται όρια και δε γερνά από τον αδυσώπητο χρόνο.
Είμαι οι σπουδαστές μου που κοιτάνε μπροστά, είμαι το όνειρο που φυλάω ζωντανό για αυτούς που έρχονται μετά. Είμαι και εκείνοι που ποτέ δε συμβιβάστηκαν, είμαι τα σημάδια στο σώμα μου, το τατουάζ της επιμονής και της ανατροπής. Είμαστε ένα βιβλίο που γράφεται ακόμα, ένα έργο που δεν περιμένει το τέλος, μια διαρκής επανάσταση που ζει και αναπνέει με κάθε ανάσα που παίρνουμε.
Είμαστε η στιγμή που δεν δέχεται τη μνημοσύνη, η σπίθα που δεν περιμένει το σκοτάδι για να ανάψει. Είμαστε οι ανυπότακτες φωνές που ενώνουν το χθες με το σήμερα, οι ψυχές που τολμούν να ονειρεύονται, να αντιστέκονται, να δημιουργούν. Είμαστε η ουτοπία που ζει μέσα μας και η αλλαγή που ποτέ δε σταματά, έτσι όπως κανείς δε μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι για δεύτερη φορά…
