Οικονομικός Στραγγαλισμός: Από την Κοινωνική Διάσπαση στην Ελπίδα για Αλλαγή
Ο οικονομικός στραγγαλισμός μιας χώρας δεν είναι απλώς μια οικονομική διαδικασία• είναι ένα φαινόμενο που γεννά δυσπραγία, κανιβαλισμό και ανθρωποφαγία. Τα πιο ευάλωτα κοινωνικά στρώματα πρόσφυγες, μετανάστες, Ρομά, ΑΜΕΑ αποτελούν τους πρώτους στόχους. Αργά ή γρήγορα, η οργή και η απόγνωση εξαπλώνονται προς τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους, τους μεροκαματιάρηδες, δημιουργώντας έναν κύκλο βίας και μισαλλοδοξίας. Ο εύκολος στόχος γίνεται ο αδύναμος, ο ανυπεράσπιστος. Η κοινωνία, μην κατανοώντας τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, στρέφεται ενάντια σε αυτούς που θεωρεί διαφορετικούς και υποδεέστερους.Αυτή η κοινωνική διάσπαση τροφοδοτείται από την άγνοια και την έλλειψη παιδείας. Όσο δεν αναγνωρίζεται το πραγματικό πρόβλημα, τόσο διαιωνίζεται η στοχοποίηση των αδυνάτων. Και, στον πυρήνα του προβλήματος, συνεχίζουν να υπάρχουν εκείνοι που ευημερούν σε βάρος των πολλών, ζώντας με τα «χρυσά κουτάλια» και παρακολουθώντας αμέριμνοι τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής.
Ωστόσο, δεν πρέπει να αφεθούμε στην παθητικότητα και την απαισιοδοξία. Μια λύση μπορεί να υπάρξει, αρκεί να αναγνωριστούν οι αιτίες και να οργανωθεί η κοινωνική αντίδραση με σύνεση και ενότητα. Η παιδεία είναι το κλειδί, διότι μέσω αυτής καλλιεργείται η κριτική σκέψη, η αλληλεγγύη και η συνείδηση της συλλογικής ευθύνης. Οι πολίτες, ενημερωμένοι και συνειδητοποιημένοι, μπορούν να αναγνωρίσουν τις πραγματικές αιτίες της φτώχειας και της ανισότητας και να στραφούν ενάντια στις πολιτικές και τους μηχανισμούς που τις διαιωνίζουν.
Μια δεύτερη λύση βρίσκεται στην ενίσχυση των κοινωνικών δομών και θεσμών. Η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών, η στήριξη των πιο ευάλωτων ομάδων και η προάσπιση των δικαιωμάτων τους είναι ουσιώδη βήματα για την καταπολέμηση του φαινομένου της κοινωνικής διάσπασης. Οι οργανωμένες κοινωνικές αντιδράσεις, οι συλλογικές πρωτοβουλίες και η συμμετοχή σε κοινότητες αλληλοβοήθειας μπορούν να ενισχύσουν το αίσθημα της ενότητας και να μειώσουν την τάση για απομόνωση και εχθρότητα προς τους πιο αδύναμους.
Τέλος, πρέπει να πιέσουμε για πολιτικές που εξυπηρετούν το κοινωνικό σύνολο και όχι τις ελίτ. Η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η ανακατανομή των πόρων και η προστασία των δημόσιων αγαθών είναι θεμελιώδεις αρχές για τη δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας, όπου ο πλούτος δεν συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων. Η αποδοχή της ανάγκης για ριζικές αλλαγές, σε συνδυασμό με την πίεση για δίκαιες πολιτικές, θα μπορέσει να αντιστρέψει τον οικονομικό στραγγαλισμό και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ευημερίας για όλους.
Το συμπέρασμα είναι πως, αν και η κατάσταση είναι ζοφερή, η δύναμη για αλλαγή βρίσκεται στα χέρια των πολιτών. Με ενότητα, παιδεία και συλλογική δράση, μπορούμε να αντισταθούμε στον κατακερματισμό της κοινωνίας και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο δικαιότερο και πιο ανθρώπινο. Η λύση ξεκινά από τη συνειδητοποίηση της ευθύνης μας να μην αφήσουμε κανέναν πίσω και να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον για όλους.
