Το ποίημα:
Τρομοκρατία είναι η φρίκη των χαμένων υποσχέσεων»
Η κραυγή της ελπίδας που ποτέ δεν βρήκε τη φωνή της, σκοτεινή σκιά σε φως, θύελλα σε ηλιόλουστη μέρα, μια υπόσχεση που χάθηκε, μια ζωή που δεν εκπληρώθηκε.Σε δρόμους που κλείνουν, σε πόλεις που καίνε, στα μάτια των παιδιών που βλέπουν τον φόβο να γεννιέται, η τρομοκρατία είναι η υπόσχεση της ασφάλειας που έσπασε, το όνειρο της ειρήνης που έγινε εφιάλτης.
Είναι η σιγή μετά την έκρηξη, η σκόνη που κατακάθεται, οι ψυχές που έφυγαν, οι καρδιές που ράγισαν. Μια υπόσχεση που δόθηκε σε χρόνο ειρήνης, και χάθηκε στη δίνη του μίσους και της βίας.
Και όμως, μέσα στην απελπισία, μια σπίθα επιμένει, μια υπόσχεση νέας ζωής, μιας αυγής που θα ξαναγεννηθεί. Για κάθε υπόσχεση που χάθηκε, μια άλλη ανατέλλει, και μέσα από τη φρίκη, η ανθρωπότητα συνεχίζει να ελπίζει.
Το κείμενο:
«Είναι τελικά τρομοκρατία η φρίκη των χαμένων υποσχέσεων;»
Όποιος έχει κοιτάξει μέσα του, δε φοβάται τίποτα. Πορτρέτα ανθρώπων του σήμερα. Πρόσωπα θλιμμένα, κατατρεγμένα από κοινωνικές ασταθείς καταστάσεις, οικονομική κρίση, covid-19, διακρίσεις, κατάθλιψη, αντίξοες συνθήκες, παγκόσμια τρομοκρατία, πόλεμος, φονταμενταλισμός, μετανάστευση, ανεργία, προσφυγιά, φασισμός, κρατική βία, φυλετικές διακρίσεις, ανεξέλικτη κρατική εξουσία / βία.Ψυχολογικά προβλήματα, φόβος για το αύριο. Μια γενικευμένη κατάσταση ενός δυστοπικού τοπίου. Ένα σκοτεινό χαοτικό έρεβος, ατέρμονο και αέναο με φορά αρνητική. Το μήνυμα των έργων είναι το εσωτερικό κάτοπτρο του καθενός. Ένας καθρέπτης που ο καθείς θα πρέπει να κοιτάξει μέσα σε αυτόν και μέσα από αυτόν. Να μπορέσει να δει την εσωτερική του εικόνα, να αφυπνιστεί από το είδωλο του.
Ο αντικατοπτρισμός του να έχει θετικό αντίκτυπο. Μοναχά όταν φτάσουμε στον πάτο του σκοτεινού μας πηγαδιού, μπορούμε να πατήσουμε χώμα, για να κάνουμε το μεγάλο άλμα, της πορείας στην αλήθεια. Μια αλήθεια που δεν είναι άλλη από αυτή του φωτός και της αγάπης για την ζωή. Τα σχέδια ακολουθούνται από αποφθέγματα έχουν να κάνουν με καταστάσεις, σκέψεις ζωής, ίσως να δίνουν κάποια λύση και διέξοδο από αυτή την δισθενή κατάσταση. Προβληματίζουν και απαντούν, μονάχα σε όσους μπορέσουν να δουν την εικόνα τους στον καθρέφτη.
Οι υπόλοιποι ακολουθούν το δυσοίωνο πεπρωμένο τους. Μια εικόνα του εσωτερικού εγώ. Κοιτάζοντας μέσα από τον καθρέφτη, βρίσκει κανείς τον δρόμο για την αλήθεια, είναι μονάχα μια αυτή της αγάπης για την ζωή και της συμπαντικής συνύπαρξης με την ανώτερη δύναμη, του υπάρχων ων.
Και η ανάλυση του κειμένου:
Το κείμενο περιγράφει την ανθρώπινη κατάσταση σε ένα σύγχρονο, δυστοπικό κόσμο, γεμάτο από προκλήσεις και δυσκολίες όπως κοινωνικές αναταραχές, οικονομικές κρίσεις, πανδημίες, διακρίσεις, ψυχολογικά προβλήματα και παγκόσμια βία. Τα πρόσωπα που απεικονίζονται είναι θλιμμένα και κατατρεγμένα, αποτυπώνοντας την γενικευμένη ανασφάλεια και δυστοπία της εποχής μας.Η κεντρική ιδέα του κειμένου είναι η ενδοσκόπηση και η ανακάλυψη της εσωτερικής αλήθειας ως λύση σε αυτήν την καταθλιπτική κατάσταση. Υποστηρίζει ότι η τρομοκρατία είναι η φρίκη των χαμένων υποσχέσεων, δηλαδή των προσδοκιών και των ελπίδων που δεν υλοποιήθηκαν. Το κείμενο καλεί τους ανθρώπους να κοιτάξουν μέσα τους, να αναγνωρίσουν και να αντιμετωπίσουν τους φόβους και τις αδυναμίες τους.
Ο καθρέφτης χρησιμοποιείται ως μεταφορά για την αυτογνωσία. Μέσα από τον καθρέφτη, ο καθένας μπορεί να δει την εσωτερική του εικόνα, να αφυπνιστεί και να βρει τον δρόμο προς την αλήθεια και την αγάπη για τη ζωή. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει την κατάβαση στο σκοτάδι της εσωτερικής ψυχής, φτάνοντας στον πάτο του πηγαδιού, από όπου μπορεί κανείς να κάνει το μεγάλο άλμα προς το φως.
Τα έργα και τα αποφθέγματα που αναφέρονται στο κείμενο προορίζονται να προβληματίσουν και να δώσουν λύσεις σε αυτούς που είναι πρόθυμοι να δουν την αλήθεια μέσα από τον καθρέφτη. Αυτοί που αποτυγχάνουν να το κάνουν ακολουθούν το δυσοίωνο πεπρωμένο τους, παραμένοντας παγιδευμένοι στη δυστοπική πραγματικότητα.
Η ανάλυση του κειμένου αναδεικνύει την σημασία της αυτογνωσίας και της εσωτερικής μεταμόρφωσης ως μέσου για την υπέρβαση των δυσκολιών και την επίτευξη μιας ζωής γεμάτης αγάπη και φως. Η ανώτερη δύναμη που αναφέρεται στο τέλος του κειμένου παραπέμπει σε μια πνευματική ή θρησκευτική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, υπονοώντας ότι η αληθινή συνύπαρξη και η πληρότητα επιτυγχάνονται μέσω της εναρμόνισης με αυτή την ανώτερη δύναμη, που πολλές φορές μπορεί και να είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
