Μια φανταστική ιστορία που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα
Σήμερα πέταξα στα σκουπίδια ένα ζωγραφικό έργο μου που είχα κάνει παλαιότερα, ήταν ένα έργο μεγάλων διαστάσεων και δεν μπορούσα να το κρατήσω, δεν χωρούσε πλέον στο εργαστήριό μου.Πόσο κρίμα να φτάνουμε σε τέτοιες πράξεις εμείς οι ζωγράφοι. Έχω πάψει εδώ και χρόνια να ζωγραφίζω σε καμβάδες λόγο έλειψες χώρου και αποθήκευσης. Η κατάρα του χωροταξικού στην τέχνη. Το φαινόμενο είναι φυσικά ταξικό και η κοινωνία που ζούμε είναι και αυτή ταξική και τοξική. Μια μοντέρνα κοινωνία που κοινωνεί δυστοπία. Κι εμείς οι άνθρωποι της τέχνης που προσπαθούμε να παραμείνουμε άνθρωποι, μαχόμενοι με τα φαντάσματα μας σε έναν τόπο που στενεύει αγάπης.
Οι ένταση στις εσωτερικές αντιφάσεις και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι καλλιτέχνες σε έναν κόσμο που φαίνεται να αγνοεί τη σημασία της τέχνης και της δημιουργίας. Υπάρχει μια βαθιά αίσθηση απώλειας και απογοήτευσης, καθώς το να πετάξει ένας καλλιτέχνης το ζωγραφικό του έργο λόγω έλλειψης χώρου φαντάζει ως τραγικό. Αυτό το γεγονός λειτουργεί και συμβολικά, αντικατοπτρίζοντας μια μεγαλύτερη πραγματικότητα, την περιορισμένη δυνατότητα των καλλιτεχνών να εκφραστούν και να δημιουργήσουν σε έναν κόσμο που φαίνεται να μην δίνει την απαραίτητη σημασία στην τέχνη.
Η πράξη του να πετάξει κανείς ένα έργο τέχνης δεν είναι απλώς μια υλική απώλεια. Συμβολίζει επίσης την απώλεια ενός μέρους του εαυτού του καλλιτέχνη, καθώς το κάθε έργο εμπεριέχει μια μορφή έκφρασης, μια στιγμή δημιουργίας και μια προσωπική ιστορία. Αυτό το συναίσθημα απώλειας γίνεται πιο έντονο όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι οι συνθήκες που οδήγησαν σε αυτή την απόφαση είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που περιορίζει την ελευθερία και τις δυνατότητες έκφρασης.
Ο "χωροταξικός περιορισμός" που αναφέρω δεν είναι μόνο φυσικός, αλλά και κοινωνικός και οικονομικός. Η τέχνη απαιτεί χώρο - χώρο φυσικό, αλλά και ψυχικό και κοινωνικό. Σε μια κοινωνία που είναι ταξική και τοξική, οι καλλιτέχνες βρίσκονται συχνά σε μια διαρκή μάχη για να διατηρήσουν την ελευθερία τους στο να δημιουργήσουν και να εκφραστούν. Οι ταξικές διακρίσεις επηρεάζουν την πρόσβαση σε πόρους, χώρο και ευκαιρίες, καθιστώντας δύσκολο για πολλούς καλλιτέχνες να διατηρήσουν την τέχνη τους ζωντανή.
Αυτή η κοινωνική δυστοπία δεν είναι μόνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε, αλλά και μια πραγματικότητα που διαμορφώνει την ίδια την τέχνη. Σε έναν τόπο "που στενεύει αγάπης", οι καλλιτέχνες αναγκάζονται να πολεμούν με τα φαντάσματά τους, τα οποία μπορεί να είναι οι προσδοκίες της κοινωνίας, οι οικονομικές δυσκολίες, ή ακόμα και οι εσωτερικές τους συγκρούσεις.
Ωστόσο, η τέχνη, παρά τις δυσκολίες, παραμένει μια μορφή αντίστασης. Η πράξη της δημιουργίας, ακόμα και μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, είναι μια δήλωση επιμονής και πίστης στην ανθρώπινη φύση και την αξία της έκφρασης. Η απογοήτευση και η απώλεια που εκφράζετε είναι πραγματική και βαθιά στενάχωρη, αυτό το γεγονός από μόνο του μπορεί να γίνει η αφορμή για νέες μορφές δημιουργίας και έκφρασης, προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία.
Συμπερασματικά, το κείμενό φωτίζει τη σύγκρουση μεταξύ της ανάγκης για δημιουργία και των περιορισμών που επιβάλλει η κοινωνία. Η τέχνη, ως πράξη αντίστασης και επιβίωσης, συνεχίζει να υπάρχει παρά τις αντιξοότητες, προσφέροντας έναν τρόπο να παραμείνουμε άνθρωποι σε έναν κόσμο που συχνά στερείται ανθρωπιάς.
Μια αληθινή ιστορία ενός φίλου που διάβασα σήμερα και με έσπρωξε να σκαρώσω αυτή την μικρή μυθοπλασία και να την κάμω προσωπική μου υπόθεση.
