Σπάζοντας τις Αλυσίδες του Καθωσπρεπισμού: Το Όχι Που Δεν Γιορτάζεται
Σκέψου το 'Όχι' σαν μια κραυγή που σπάει τη βουβαμάρα της εποχής, μια ρωγμή σε μια γυαλιστερή βιτρίνα, που οι δικοί μας 'προστάτες' στήνουν για να κοιταζόμαστε και να φανταζόμαστε σπουδαίοι, ανίκητοι. Λες ότι αντιστέκεσαι στον εισβολέα, αλλά ξέρεις ποιος είναι; Στη χώρα του Καραγκιόζη, οι εισβολείς δεν φορούν πάντα τη στολή του εχθρού• πολλές φορές είναι φίλοι και σύμμαχοι, με πρόσωπα γελαστά, που την κρίσιμη στιγμή σου ζητούν να λυγίσεις. Το 'Όχι' που ονειρεύεσαι δεν απευθύνεται μονάχα στους προφανείς αντιπάλους. Είναι, ή τουλάχιστον πρέπει να είναι, άρνηση σε κάθε χλιαρό συμβιβασμό που σε κρατά σκυμμένο, σε κάθε ευκαιριακή συμμαχία που παζαρεύει το μέλλον σου.Μην κάνεις το 'Όχι' σου λάβαρο για μια μόνο μέρα, ούτε επετειακό στολίδι σε έναν άδειο λόγο. Το 'Όχι' που μετράει δεν είναι μια σκέψη στοχαστική, ούτε μια σιωπηλή παραδοχή. Είναι ζωντανή άρνηση σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης και σε κάθε φασισμό – ακόμα κι εκείνον που εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις και ανέχεσαι, κάθε μέρα. Κάθε φορά που επιλέγεις να σωπαίνεις αντί να ορθώσεις ανάστημα, εσύ ο ίδιος αναπαράγεις τα πρόσωπα και τους θεσμούς που σε χειραγωγούν.
Πες 'Όχι' όχι μονάχα στον προφανή εχθρό αλλά και στον φίλο που θέλει να ελέγχει, που χρησιμοποιεί τον φόβο σου, το χρέος σου, την αμφιβολία σου. Στην κοινωνία μας, το σύγχρονο 'Όχι' δεν είναι μνημείο – είναι πράξη, ένα μέσο αντίστασης στην καθημερινότητα, χωρίς ψευδαισθήσεις και χωρίς φανταχτερές μάσκες. Όχι στους συμβιβασμούς που σε κρατούν μαριονέτα σε ένα θέατρο που δεν έστησες εσύ.
Το 'Όχι' σου αξίζει να ζει έξω από τις παρελάσεις, έξω από τους θορύβους και τα φώτα, ένα 'Όχι' που θα τολμά να σπάει την αυταπάτη κάθε φορά που σε πιέζουν να σκύψεις το κεφάλι. Αυτή είναι η αληθινή τιμή στους νεκρούς, στους ήρωες, και σε κάθε έναν που έπεσε για μια ελευθερία που δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται καθημερινά.
Mr Post Fluxus
