Η Αυθεντικότητα της Φύσης:
Το Δίδαγμα του Τριαντάφυλλου
Ένα τριαντάφυλλο ποτέ δεν θα γίνει ορχιδέα. Ούτε θα πρέπει. Είναι η φύση του, η αλήθεια του, η ίδια του η ύπαρξη, που το καθορίζει. Ένα τριαντάφυλλο κουβαλά πάνω του την ιστορία του, τους ανέμους που το λύγισαν, τις βροχές που το έθρεψαν, τον ήλιο που το ζέστανε. Η ορχιδέα, από την άλλη, έχει τις δικές της καταβολές, ρίζες σκαρφαλωμένες σε κορμούς, άνθη περίτεχνα σαν μικρά θαύματα. Καμία τους δεν στερείται ομορφιάς, αλλά και καμία δεν μπορεί να πάρει τη θέση της άλλης.
Σαν άνθρωποι, συχνά πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης, στην ψευδαίσθηση της μεταμόρφωσης. Πιστεύουμε ότι, αν αλλάξουμε το περιβάλλον ή αν πιέσουμε τη φύση, μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Όμως δεν είναι αυτό το νόημα της ανάπτυξης. Η ουσία δεν βρίσκεται στο να πιέζουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους να γίνουν κάτι που δεν είναι, αλλά στο να αποδεχόμαστε τη μοναδικότητα του καθενός.
Το τριαντάφυλλο δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε κάτι άλλο για να προσφέρει την ομορφιά του. Χρειάζεται φροντίδα. Ένα απαλό χέρι που θα αφαιρέσει τα ξερά φύλλα, λίγο νερό στις ρίζες του, υπομονή. Χρειάζεται να το θαυμάσεις για αυτό που είναι: ένα αγκάθι που προστατεύει το άνθος που προσφέρει αδιακρίτως το άρωμά του.
Κι εμείς, σαν καλλιεργητές – της ζωής, της τέχνης, της ίδιας μας της ύπαρξης – οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αξία της αυθεντικότητας. Να φροντίσουμε τα τριαντάφυλλα γύρω μας, αλλά και μέσα μας. Να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν, να ανθίσουν, να μας δείξουν τι σημαίνει να είσαι ολόκληρος, να είσαι εσύ.
Ας μην γίνουμε ποτέ οι κηπουροί που προσπαθούν να αλλάξουν τη φύση. Ας
γίνουμε εκείνοι που της δίνουν χώρο να υπάρξει. Γιατί μέσα σε αυτόν τον χώρο,
ανάμεσα στις ρίζες, στα φύλλα και στα άνθη, κρύβεται η πραγματική ζωή. Όχι σαν
τελειότητα, αλλά σαν διαδικασία. Σαν ανάσα που διαρκεί. Σαν αιωνιότητα που
αναδύεται μέσα από το φευγαλέο.
Εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο.
Στην Μαρία
