"Το μεγαλύτερο έγκλημα που συντελείται σήμερα από κράτος πολιτικούς και κόμματα στην Ελλάδα είναι η αδυναμία των νέων να κάνουν οικογένεια"
Το μεγαλύτερο έγκλημα που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα είναι η αδυναμία των νέων να δημιουργήσουν οικογένειες. Η οικονομική ανέχεια και η ανεργία δεν είναι οι μοναδικοί παράγοντες που κρατούν πίσω τους νέους. Ένα συνεχές αίσθημα αβεβαιότητας πλανάται γύρω τους, καθώς η προοπτική για κάτι καλύτερο μοιάζει μακρινή και άπιαστη.
Η πραγματικότητα που παρατηρείται είναι το αποτέλεσμα ενός κράτους και πολιτικών που προσποιούνται ότι νοιάζονται για το καλό της νέας γενιάς, ενώ στην πραγματικότητα την έχουν αφήσει να επιβιώνει με τα ελάχιστα. Οι νέοι εργάζονται σκληρά, αλλά δουλεύουν για να επιβιώσουν, όχι για να ζήσουν. Οι οικογενειακοί προγραμματισμοί, τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή και οι σταθερές σχέσεις αναβάλλονται, καθώς οι βάσεις για να στηριχθεί αυτή η επιθυμία απουσιάζουν.
Με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση φαίνεται να επιδεινώνεται. Υπάρχει η αίσθηση ότι έχει στηθεί ένα καλοσχεδιασμένο εμπόδιο, που κρατά τους νέους εγκλωβισμένους και τους αναγκάζει να αναβάλλουν τα όνειρά τους. Αντί να τους παρέχει στήριξη και ευκαιρίες, η κοινωνία προσφέρει μόνο κενές υποσχέσεις.
Πολλοί νέοι ξεκινούν με όνειρα και ελπίδες, σε μικρά διαμέρισμα, με την επιθυμία να χτίσουν μια ζωή με νόημα και προοπτική. Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή, και κάθε προσπάθειά τους φαίνεται μάταιη. Οι δουλειές τους αποδίδουν ελάχιστα, και τα βασικά έξοδα μοιάζουν με ανυπέρβλητα εμπόδια. Τα χρήματα που βγάζουν εξαντλούνται άμεσα, και οι ανάγκες τους καλύπτονται με δυσκολία. Η σκέψη της οικογένειας και των παιδιών φαντάζει μακρινή, σχεδόν ανέφικτη.
Παρόλα αυτά, γύρω τους ακούγονται διαρκώς οι ίδιες ερωτήσεις: «Γιατί δεν παντρεύεστε; Γιατί δεν κάνετε παιδιά;» Αντί για κατανόηση, η παλαιότερη γενιά συγκρίνει τις εποχές, χωρίς να αντιλαμβάνεται τη διαφορά στη σημερινή πραγματικότητα. Οι δυνατότητες που είχαν οι ίδιοι, η υποστήριξη και οι ευκαιρίες, μοιάζουν για εκείνους ένα μακρινό όνειρο.
Δεν ζητούν συμβουλές. Αυτό που χρειάζονται είναι μια κοινωνία που θα τους δώσει τη δυνατότητα να χτίσουν το μέλλον τους με αξιοπρέπεια, χωρίς να χρειάζεται να στερούνται τα πάντα για να καταφέρουν τα πιο βασικά. Το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττεται σήμερα είναι η αδυναμία των νέων να δημιουργήσουν οικογένεια. Δεν είναι μόνο η έλλειψη χρημάτων ή εργασίας που τους κρατά πίσω, αλλά και το μόνιμο αίσθημα αβεβαιότητας, το γεγονός ότι ζουν σε έναν κόσμο όπου η προοπτική για κάτι καλύτερο μοιάζει μακρινή και άπιαστη.
Καθώς περνούν τα χρόνια, η κατάσταση χειροτερεύει και τους πληγώνει βαθιά. Είναι σαν να στήνεται ένα αόρατο εμπόδιο μπροστά τους, που τους εγκλωβίζει, αναγκάζοντάς τους να αναβάλλουν τα όνειρά τους επ’ αόριστον. Αντί η κοινωνία να τους στηρίζει, αυτό που βλέπουν είναι κενές υποσχέσεις.
Πολλοί από αυτούς βρίσκουν μια διέξοδο μέσα από την θετική σκέψη ή μέσα από μικρές προσωπικές πράξεις αντίστασης, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας. Ίσως τα όνειρά τους να μην πραγματοποιηθούν ποτέ, αλλά η σιωπή δεν είναι επιλογή. Καταγγέλλουν αυτή την αδικία, γιατί το να ζουν χωρίς προοπτική και χωρίς στήριξη από εκείνους που θα έπρεπε να νοιάζονται είναι μια μορφή καθημερινού θανάτου.
Το θετικό μήνυμα θα πρέπει να είναι:
"Μαζί μπορούμε να χτίσουμε το μέλλον μας. Η ελπίδα ζει μέσα μας και οι προσπάθειές μας μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο όπου οι νέοι θα έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν οικογένειες και να ζήσουν με αξιοπρέπεια."
