Το Δείπνο των Δύο Όψεων
Τη μια μέρα φορούν την προβιά του προβάτου, χαμογελούν πλατιά, μοιράζονται ψωμί και κρασί. Η μυρωδιά τους γλυκιά, σαν το μέλι που στάζει στις λέξεις τους. Την άλλη, κρύβονται στις σκιές, τα μάτια τους στενεύουν, και τα δόντια τους γυαλίζουν στη σκοτεινιά. Το τραπέζι τους γεμάτο, αλλά το βλέμμα τους άδειο.
Υπάρχουν άνθρωποι που χτίζουν τη φωλιά τους ανάμεσα στη φωνή της αγάπης και στον αντίλαλο της προδοσίας. Ξέρουν να γελούν τη στιγμή που κλαίνε, να υπόσχονται ενώ ξεγλιστρούν, να απλώνονται χωρίς ποτέ να αγγίζουν. Είναι εκείνοι που ακροβατούν στον λεπτό πάγο της ευγένειας ενώ μέσα τους βράζει μια καζούρα ψυχρότητας.
Η υποκρισία είναι ένα καλοκουρδισμένο θέατρο, και κάθε της ηθοποιός ξέρει το ρόλο του απ' έξω. Η χειραψία είναι σφιχτή, τα λόγια φουσκωμένα, και η προσφορά τους φαντάζει δώρο, μα μέσα κρύβει μια άδεια σιωπή. Αυτοί είναι οι καλεσμένοι που ποτέ δεν σε κοιτάζουν στα μάτια όταν τσουγκρίζουν το ποτήρι.
Το ζήτημα είναι απλό: Πόσο αντέχεις να τρως από ένα τραπέζι που μυρίζει αίμα και δάκρυα μαζί; Πόσο αντέχεις να γελάς με εκείνους που βρέχουν τα μάτια τους με κροκοδείλια δάκρυα;
Ο λύκος, τουλάχιστον, δεν υποκρίνεται. Κοιτάζει την αγέλη του με βλέμμα ευθύ, κυνικό, χωρίς ψευδαισθήσεις. Αυτό είναι κάτι. Μια ειλικρίνεια που, όσο σκληρή κι αν φαίνεται, παραμένει αληθινή.
Ένας κύκλος σχηματίζεται στο σκοτάδι, μα αυτή τη φορά τα χέρια δεν ενώνονται. Σκέψεις, χειρονομίες και ψίθυροι, μια κοινωνία που διψά να κατανοήσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Υπάρχουν κάποιοι που, έστω και μόνοι, αφήνουν τα χέρια τους καθαρά και την καρδιά τους ήσυχη. Δεν κρύβονται πίσω από χαμόγελα. Η στάση τους είναι αμείλικτη, αλλά αληθινή. Μια διαύγεια που δεν κρύβει σκοτάδι.
Το φως δεν έχει σκοτεινιά και το βλέμμα που στρέφεται πέρα από τα τραπέζια και τις μάσκες, θα είναι πάντα εκεί που τα πράγματα στέκουν γυμνά και χωρίς φτιασίδια.
Διάλεξε να βαδίζεις με ειλικρίνεια, να κοιτάς στα μάτια και να μιλάς με αλήθεια. Ο κόσμος αλλάζει από εκείνους που τολμούν να είναι αυθεντικοί, κι ας είναι λίγοι. Έχε καθαρή καρδιά και γεμάτα χέρια, και να θυμάσαι: οι πιο όμορφοι κύκλοι σχηματίζονται από ανθρώπους που κρατούν ανοιχτές τις παλάμες τους, όχι κλειστές τις γροθιές.
