Τοξικότητα; Όχι, Ευχαριστώ
Σε αυτόν τον αέναο χορό κατηγοριών, οι άνθρωποι δείχνουν τα δάχτυλά τους προς όλες τις κατευθύνσεις, εκτός από τη δική τους. Κρατούν μούτρα σαν να φορούν προσωπεία ανησυχίας ή οργής, μα στην πραγματικότητα δεν είναι παρά καθρέφτες που σπάνε πάνω στη δική τους αντανάκλαση. Σαν να πιστεύουν πως, αν κατηγορήσουν αρκετά, αν ρίξουν τις ευθύνες στους άλλους, ίσως να λυτρωθούν από τις δικές τους αποτυχίες και σφάλματα.Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι, όποιος αρνείται να κοιτάξει μέσα του, μένει φυλακισμένος σε έναν ατελείωτο κύκλο πικρίας.
Ας αφήσουμε αυτά τα μάταια δράματα στους αδαείς. Αν αυτοί αρνούνται να αλλάξουν πορεία, ας τους επιτρέψουμε να γυρνούν αιώνια γύρω από τον ίδιο βράχο. Εμείς προχωράμε και, κάθε φορά που μας τραβούν πίσω, φωνάζουμε “ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ”, γιατί δεν θα τους αφήσουμε να μας ακινητοποιήσουν στο ίδιο σημείο.
Όποιος κρατάει τα μάτια του στο δρόμο και συνεχίζει να χτίζει τα δικά του όνειρα, αφήνοντας τους άλλους να κουβαλούν τα βάρη που δεν τολμούν να δουν, τις δικές τους αλήθειες σαν σκιές και τις προβάλλουν επάνω στους άλλους, προσπαθώντας να απαλλαχτούν από το βάρος. Γυρνούν την πικρία τους σε κατηγορία, σαν να είναι κάποια εξιλέωση. Είναι πιο εύκολο να κρατάς μούτρα, να φορτώνεις τις ευθύνες στους άλλους, από το να κοιτάς κατάματα τις δικές σου πράξεις.
Μα, όσο κι αν επιμένουν, οι σκιές τους παραμένουν συντροφιά τους. Και κάθε φορά που επιχειρούν να μας τραβήξουν στον κύκλο αυτό της επίρριψης ευθυνών, εμείς επιλέγουμε να προχωράμε. Γιατί ο δρόμος μας δεν περνά από τους λαβυρίνθους των άλλων, αλλά από μια πορεία ειλικρίνειας με τον εαυτό μας, απελευθερωμένη από κατηγόριες και μνησικακίες.
Mr Post Fluxus
