Η Τέχνη ως Γέφυρα:
Μια Σιωπηλή Εξέγερση
Ως καλλιτέχνης, νιώθω πως η αποστολή μου δεν περιορίζεται απλώς στη δημιουργία, αλλά στη ριζοσπαστική αποδόμηση και αναδημιουργία της ίδιας της αντίληψης για την τέχνη και την κοινωνία. Η τέχνη μου είναι μια διαμαρτυρία ενάντια στην απομόνωση, μια εξερεύνηση της πραγματικότητας μέσα από τις σιωπές και τους αθέατους κόμβους που ενώνουν την ανθρώπινη και την υλική υπόσταση. Ζητώ από τον θεατή να δει πέρα από το εφήμερο, να αναγνωρίσει τα κομμάτια που φέρουν τη σοφία του χρόνου και το βάρος των μνημών, όχι ως παρελθόν, αλλά ως ζωντανή, διαρκώς μεταβαλλόμενη ουσία.
Εμπνευσμένος από τη φιλοσοφία των Κυνικών και το όραμα του Επίκουρου, επιδιώκω να αναιρέσω την απάθεια, να αφυπνίσω την κριτική σκέψη και να καλλιεργήσω μια μορφή καλλιτεχνικής εξέγερσης που προάγει τη συλλογική αφύπνιση. Η τέχνη, για μένα, είναι ο τρόπος να αγγίξουμε την πιο βαθιά κοινωνική και υπαρξιακή μας συνείδηση, να αμφισβητήσουμε την τυφλή συμμόρφωση και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο πιο ανθρώπινο, όπου το άψυχο φέρει τη δική του φωνή.
Η τέχνη δεν είναι ένα προϊόν, αλλά μια διαρκής διαδικασία, ένας οργανισμός που αναπνέει και χρωματίζεται από την ίδια την ενέργεια των αλληλεπιδράσεων με τους άλλους. Στο βλέμμα του κάθε θεατή, στην κριτική, στις ερωτήσεις, ακόμα και στις σιωπές, ανακαλύπτω νέους τρόπους να αφηγηθώ το κοινό μας ταξίδι. Είμαι εκεί όχι μόνο για να εκφράσω, αλλά για να ακούσω, να αλληλεπιδράσω και να μάθω. Έτσι, η τέχνη μου γίνεται οικεία, όχι επειδή είναι "ευκολοπρόσιτη", αλλά γιατί ανήκει στην ίδια την καρδιά της ανθρώπινης εμπειρίας.
Βυθισμένος στις αναζητήσεις μου, διαισθάνομαι εκείνο το άπιαστο σημείο όπου η τέχνη γίνεται κάτι περισσότερο από απλή εικόνα. Δεν θέλω τα έργα μου να είναι μόνο μια οπτική εμπειρία – θέλω να γίνουν μια γέφυρα, ένας διάλογος που εξελίσσεται χωρίς λέξεις αλλά με αίσθημα.
Κάθε φορά που παρουσιάζω ένα έργο, είτε μέσα από τις εκθέσεις μου είτε μέσα από μια περφόρμανς, νιώθω ότι ανοίγω μια πόρτα και καλώ τον κόσμο να περάσει. Είναι μια ανοιχτή πρόσκληση να δουν και να νιώσουν πέρα από το προφανές. Μέσα από τα κείμενά μου, τη μουσική και τα ποιήματά μου, δοκιμάζω να μοιραστώ κάτι βαθύτερο. Κάτι που απευθύνεται όχι μόνο στη λογική αλλά και στην καρδιά, στην ψυχή.
Η ζωή μου, καθώς περπατάω πλάι στα έμβια και τα άβια όντα που απαρτίζουν τον κόσμο μου, με διδάσκει ότι όλα έχουν τη δική τους ιστορία, τη δική τους φωνή. Τα έμβια κουβαλούν τη δική τους ζωή και τα άβια τη δική τους σιωπηλή σοφία, μνήμες και τραύματα. Στόχος μου είναι να δείξω ότι τίποτα δεν είναι άδειο ή χωρίς νόημα, ότι όλα έχουν κάτι να πουν, αν μόνο σταθούμε να τα ακούσουμε.
Όταν βλέπω ανθρώπους να αντιλαμβάνονται κάτι δικό τους μέσα στα έργα μου, ξέρω ότι το νόημα της τέχνης μου πήρε σάρκα και οστά. Γίνεται μια ζωντανή γλώσσα, ένας κόσμος που αναγνωρίζουμε ως κοινό και οικείο. Μια εμπειρία όπου οι θεατές δεν παρατηρούν απλώς, αλλά συμμετέχουν, αντλώντας κομμάτια της δικής τους ύπαρξης.
Αυτό είναι το δικό μου κάλεσμα: μια πρόσκληση να δουν πέρα από το υλικό, να ακούσουν τις σιωπηλές φωνές που υπάρχουν γύρω μας και μέσα μας. Να συνδεθούν με έναν κόσμο που δεν χρειάζεται λόγια, παρά μόνο ανοιχτή καρδιά.
Ένα Ταξίδι στη Συλλογική Ψυχή της
Τέχνης
Η ανατροφοδότηση και η συμπερίληψη είναι για μένα η καρδιά του έργου μου και της ίδιας μου της ύπαρξης. Δεν βλέπω την τέχνη σαν κάτι αποκομμένο από τον κόσμο ή απλά ένα εργαλείο έκφρασης – είναι μια ζωντανή διαδικασία επικοινωνίας, ένας ανοιχτός διάλογος με τους άλλους. Μέσα από το έργο μου, προσπαθώ να χτίσω γέφυρες και να δημιουργήσω έναν χώρο όπου όλα έχουν θέση, όλα έχουν φωνή.
Η σχέση μου με τα έμβια και τα άβια όντα δεν περιορίζεται στα όρια της καλλιτεχνικής δημιουργίας – είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία. Πιστεύω ότι όλα γύρω μας, είτε έχουν ζωή είτε όχι, κουβαλούν μνήμες, τραύματα και αλήθειες. Στόχος μου είναι να αναδείξω αυτή την ενότητα, να φανεί πως είμαστε κομμάτια μιας μεγάλης συλλογικής ιστορίας, στην οποία ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει και να αντλήσει έμπνευση.
Κάθε αλληλεπίδραση μού δείχνει πως αυτό που κάνω έχει νόημα και απήχηση.
Όταν βλέπω ανθρώπους να αντικρίζουν τον εαυτό τους μέσα στο έργο μου, νιώθω ότι
η τέχνη μου έγινε ένα κανάλι επικοινωνίας – ένας ζωντανός χώρος όπου μπορούμε
όλοι να δούμε κομμάτια της ύπαρξής μας και να αισθανθούμε πως ανήκουμε σε κάτι
μεγαλύτερο.
Mr Post Fluxus
