Το Ενυδρείο

Το Ενυδρείο

Υπάρχει ένας κλειστός κόσμος, ένα ενυδρείο γεμάτο κίνηση και ζωή. Εκεί μέσα, οι άνθρωποι κινούνται αδιάκοπα, καθένας στο ρυθμό του, σαν ψάρια που συνυπάρχουν, άλλοτε συνεργάζονται, άλλοτε συγκρούονται. Οι ζυμώσεις τους είναι πολυεπίπεδες. Στον μικρόκοσμό τους, δημιουργούν, καταστρέφουν, χτίζουν και αναθεωρούν. Οι θετικές και οι αρνητικές επεμβάσεις πλέκονται σε έναν αέναο χορό, διαμορφώνοντας το περιβάλλον που τους φιλοξενεί.

Κι όμως, έξω από το γυαλί υπάρχει μια μορφή. Αθόρυβη, σχεδόν αόρατη. Ένας παρατηρητής, που παραμένει εκτός αλλά βλέπει τα πάντα. Το βλέμμα του δεν περιορίζεται από το πλαίσιο· αντίθετα, διαπερνά τον χώρο και το χρόνο. Βλέπει το παρόν, κατανοεί το παρελθόν, μαντεύει το μέλλον. Η σιωπή του είναι γεμάτη γνώση, γιατί η απόστασή του τού προσφέρει προνόμιο. Δεν είναι υποκείμενο των γεγονότων, μα ο αντικειμενικός παρατηρητής τους.

Ο παρατηρητής αυτός δεν είναι κριτής· δεν παρεμβαίνει, δεν παίρνει θέση. Η αποστολή του είναι να καταγράψει, να αναγνωρίσει και να αναλύσει όσα οι «ένοικοι» του ενυδρείου ίσως δεν βλέπουν. Η οπτική του, αν και εξωτερική, φτάνει πιο βαθιά από τις καθημερινές τους κινήσεις. Ξέρει ποιος κρύβει την αλήθεια και ποιος την ψάχνει. Ξέρει ποιος σπάει το κέλυφος του εαυτού του και ποιος παραμένει εγκλωβισμένος στις ψευδαισθήσεις του.

Το ενυδρείο γίνεται σύμβολο. Δεν είναι μόνο χώρος, αλλά και κατάσταση ύπαρξης. Οι άνθρωποι ζουν μέσα του χωρίς να αντιλαμβάνονται την περιορισμένη φύση του. Ο παρατηρητής, όμως, βλέπει. Και το βλέμμα του θυμίζει κάτι από τον θεατή της ιστορίας, εκείνον που βλέπει την αλήθεια της ζωής από μακριά, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να την ψιθυρίσει σε αυτούς που τολμούν να την ακούσουν.

Στο τέλος, το ερώτημα παραμένει: Μπορεί ο κόσμος του ενυδρείου να αλλάξει όταν κανείς μέσα του δεν αντιλαμβάνεται το γυαλί που τους περιβάλλει; Ή μήπως το βλέμμα του παρατηρητή, αυτό το αθέατο, μπορεί να γίνει ο καθρέφτης που θα σπάσει την ψευδαίσθηση;