Γιατί οι κενές φιγούρες κυνηγούν την εξουσία ενώ όσοι αξίζουν μένουν στις σκιές;
Η ερώτηση αυτή με τριγυρίζει ξανά και ξανά. Όσο κι αν προσπαθώ να βρω λογική, το παράδοξο είναι εκεί, ακλόνητο. Στον κόσμο που περιπλανιέμαι, στους δρόμους και τις γειτονιές, βλέπω ανθρώπους με σκέψη, με έμπνευση και δύναμη, να κρατιούνται πίσω. Είναι εκείνοι που θα μπορούσαν να κάνουν την πόλη αυτή ανθρώπινη, να φέρουν μια πνοή που δεν κολακεύει τη ματαιοδοξία και την προσωπική προβολή. Κι όμως, αντί να διεκδικούν, στέκουν σιωπηλοί, πίσω από τα φώτα της εξουσίας.
Απ’ την άλλη, οι κενές φιγούρες μοιάζουν να γεννήθηκαν για να παλεύουν για τον θρόνο, όποιον κι αν είναι αυτός – έναν τίτλο, μια θέση, μια ψευδαίσθηση δύναμης. Διψούν για την προσοχή που δεν την έχουν κερδίσει με έργα, αλλά την κυνηγούν με επιφανειακά συνθήματα και φτηνές υποσχέσεις. Αυτή η δίψα είναι ανεξάντλητη, τους δίνει τη φαντασίωση πως είναι κάτι που δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ. Τους δίνει την ψευδαίσθηση της δύναμης – όχι όμως της αξίας.
Κι εμείς; Εμείς πού βρισκόμαστε σε όλο αυτό το παιχνίδι; Οι αυθεντικοί, οι στοχαστές, οι δημιουργοί, οι άνθρωποι του δρόμου που ζουν τη ζωή αληθινά, αποτραβιούνται. Αποτραβιούνται γιατί το παιχνίδι της εξουσίας είναι διαβρωμένο, ξένο. Δεν τους προσφέρει αυτό που χρειάζονται για να χτίσουν κάτι ουσιαστικό. Κι όμως, το να στέκεσαι στις σκιές έχει και τις συνέπειές του. Γιατί με το να μένουμε σιωπηλοί, τους αφήνουμε να γεμίζουν τις θέσεις εξουσίας με τις ασημαντότητές τους. Κι όσο εμείς μένουμε στα παρασκήνια, τόσο η αρένα μένει για εκείνους, για τις κενές τους φιγούρες.
Θέλω να πω πως η σιωπή μπορεί να είναι επιλογή, μπορεί να είναι αντίσταση.
Αλλά πρέπει να έχουμε συναίσθηση πως η απουσία μας αφήνει χώρο για το ψεύτικο,
για το θόρυβο χωρίς νόημα. Στο τέλος, η επιλογή δεν είναι μόνο το να μείνουμε
μακριά από το παιχνίδι. Είναι και το αν θα επιτρέψουμε αυτή η σιωπή να μας
καταπιεί ή αν θα βρούμε τη φωνή μας για να ακουστεί εκεί που πρέπει, εκεί που
μπορεί να αλλάξει κάτι.
Αυτό που με προβληματίζει όμως ακόμα περισσότερο είναι η ίδια η φύση της εξουσίας. Δεν είναι μόνο το ότι οι κενές φιγούρες την επιδιώκουν με λύσσα. Είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά βρίσκουν δρόμους να καταλάβουν θέσεις εξουσίας. Η εξουσία φαίνεται να τους τρέφει, να τους ενδυναμώνει. Και όσο πιο άδεια είναι η ψυχή τους, τόσο πιο εύκολα γίνονται ταγμένοι να καταλάβουν τον θρόνο. Οι άνθρωποι με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά – αυτοί που είναι ικανοί να κρύβουν την αλήθεια και να πορεύονται με το ψέμα – είναι συχνά αυτοί που ανεβαίνουν ψηλά, γιατί δεν έχουν συναισθηματικά δεσμά, δεν λυγίζουν μπροστά στον πόνο των άλλων.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν βιώνουν ενοχές, δεν έχουν ενσυναίσθηση για την ανθρώπινη κατάσταση. Κι αυτή ακριβώς η απουσία συναισθηματικής σύνδεσης τους κάνει επικίνδυνους για τον κόσμο γύρω τους. Η εξουσία γι' αυτούς δεν είναι μόνο εργαλείο για να επιβληθούν, αλλά είναι το μέσο για να ικανοποιήσουν το κενό τους. Να γεμίσουν τη ζωή τους με δύναμη και έλεγχο, για να ξεχάσουν το άδειο κοστούμι που υπηρετούν αλλά και που νιώθουν μέσα τους. Η ψυχοπάθεια τους επιτρέπει να χειραγωγούν, να εξαπατούν, να παίζουν με τις μάζες χωρίς να νιώθουν την παραμικρή τύψη.
Η παθοκρατία, η κυριαρχία αυτών των ατόμων που βλέπουν τους άλλους σαν εργαλεία, είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που επιβραβεύει την αδιαφορία για τον πόνο του άλλου, την ανικανότητα να συνδεθείς με τον κόσμο γύρω σου. Όσο περισσότερη εξουσία έχουν, τόσο πιο αδύναμοι γινόμαστε εμείς, αυτοί που έχουμε συναισθήματα, που πιστεύουμε σε αξίες πέρα από το προσωπικό μας συμφέρον.
Και το ερώτημα είναι: γιατί αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να αναρριχηθούν; Γιατί η κοινωνία τους επιτρέπει να είναι αυτοί που καθορίζουν τις τύχες μας; Αντί να επιλέγουμε εκείνους που είναι συνδεδεμένοι με την ανθρωπιά, με την αλήθεια και την πραγματική δημιουργία, εμείς συνεχίζουμε να στηρίζουμε αυτούς που αναπαράγουν το ψέμα και τη χειραγώγηση.
Μήπως η παθοκρατία είναι το ίδιο το πρόβλημα του συστήματος; Μήπως έχει φτάσει σε ένα σημείο που η εξουσία δεν είναι απλώς δύναμη, αλλά και ένα μέσο αυτοϊκανοποίησης για εκείνους που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν παρά την αποδόμηση της κοινωνίας;
Αν κάτι πρέπει να αλλάξει, είναι η ίδια η αντίληψή μας για την εξουσία και για το ποιοι αξίζουν να την κατέχουν. Αν δεν κοιτάξουμε με καθαρό μάτι και δεν αναγνωρίσουμε την παθοκρατία για αυτό που είναι, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα σύστημα που προάγει την ψευδαίσθηση της δύναμης, ενώ καταδικάζει τους πραγματικούς δημιουργούς και διανοητές στις σκιές.
Είναι καιρός οι φωνές που αξίζουν να σηκωθούν από τις σκιές.
Mr Post Fluxus
