Ανατομία μιας χώρας σε έκπτωση
Τα ελληνικά νοικοκυριά ξέρουν την αλήθεια. Δεν χρειάζονται στατιστικές της Eurostat ούτε αναλύσεις των FT για να τους θυμίσουν αυτό που βιώνουν. Η φτώχεια δεν είναι πια ένα αφηρημένο νούμερο· είναι ο άδειος λογαριασμός, το μισογεμάτο ψυγείο, το βλέμμα που σκύβει ντροπιασμένο στο σούπερ μάρκετ όταν η κάρτα δεν εγκρίνεται.
Το αφήγημα της "ανάπτυξης" μοιάζει με κακοστημένο θεατρικό. Τα σκηνικά είναι λαμπερά: υπερπλεόνασμα, επενδύσεις, αριθμοί που ευημερούν. Το κοινό όμως ζει στα παρασκήνια. Εκεί, όπου η πραγματικότητα έχει το πιο ψυχρό φως: αρνητική αποταμίευση, εξαντλημένοι πόροι, καθημερινές μάχες με δανειστές για το αυτονόητο.
Η ανάπτυξη; Στα χαρτιά. Ο κατώτατος μισθός; Ένας αριθμός που κυνηγά την ουρά του. 950 ευρώ το 2027! Τότε που ο πληθωρισμός θα έχει ήδη φάει τη μισή ζωή της γενιάς αυτής. Οι αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων; Δώδεκα ευρώ τον μήνα. Να τα επενδύσουν πού; Σε πακέτα μακαρόνια ή σε ένα ακόμη κιλό καυσόξυλα;
Η κοινωνία δεν ζει με υποσχέσεις ούτε με παραμύθια για "βελτίωση τιμών". Όσο οι δείκτες ανεβαίνουν, τόσο η καθημερινότητα κατεβαίνει. Κάτω από τα όρια της αξιοπρέπειας, κάτω από το όριο της φτώχειας, κάτω από κάθε λογική επιβίωσης.
Οι τράπεζες θριαμβεύουν. Οι οικονομικοί κολοσσοί θησαυρίζουν. Οι φόροι διογκώνονται. Η έμμεση φορολογία, αυτό το αόρατο μαχαίρι, έχει καρφωθεί βαθιά στις πλάτες του λαού. Τα κρατικά ταμεία γεμίζουν, αλλά ποιος γεμίζει τα πιάτα;
Εκεί έξω, η Ελλάδα χαμογελά. Στο εσωτερικό, ξεψυχά.
Μια χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά, λένε. Μόνο που η ανάπτυξη αυτή είναι βαρύ φορτίο για τους πολλούς και χρυσάφι για τους λίγους. Αν το 2025 είναι η υπόσχεση, τότε η πράξη του έργου γράφεται με δάκρυα.
Ο μέσος Έλληνας δεν είναι στατιστική. Είναι μια οικογένεια που δεν ξέρει πώς θα βγάλει τον μήνα. Είναι ένας νέος που δουλεύει για έναν γύρο και μια μπίρα. Είναι μια γενιά που μαθαίνει να ζει χωρίς αύριο.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνουμε η φτωχότερη χώρα της Ευρώπης. Το ερώτημα
είναι πότε θα πούμε: "Ως εδώ."
Εικόνα: αλιευμένη από το διαδίκτυο
