Ζεις, και σε ζουν, φίλε. Είσαι μια σκιά, μα είσαι και το φως που σβήνει αυτή τη σκιά
Θα σε κρίνουν. Για το παραμικρό. Για ό,τι είσαι, για ό,τι δεν είσαι, και για εκείνο το «άλλο» που τους τρυπάει το μυαλό, όταν νομίζουν πως γνωρίζουν κάτι για σένα. Ποτέ μην τους ακούς;. Γιατί ό,τι κάνουν και ό,τι λένε, είναι σαν να στέκονται στην άκρη της ζωής τους, σχολιάζοντας τη δική σου. Άδεια λόγια φίλε μου!
Θα σταθούν να δείξουν με το δάχτυλο, με το βλέμμα, με τη σκιά τους, όλα εκείνα που νόμιζαν πως θα έκανες, για να σε πικάρουν, γιατί θέλουν να σε έχουν του χεριού τους. Το «πρέπει» τους, το κενό τους όραμα, όλα τα δικά τους φαντάσματα, προσπαθούν να σου τα φορτώσουν. Αλλά εσύ, δεν θα παρασυρθείς δεν πρέπει να κυνηγάς τις δικές τους σκιές. Όχι. Θα συνεχίσεις να προχωράς βήμα, βήμα μπροστά στον δικό σου δρόμο που χάραξες και ονειρεύτηκες. Γιατί αυτοί υπάρχουν για να σου δείχνουν πού ΔΕΝ θέλουν να πας.
Είσαι σε κατηφόρα, σε ένα δίχως άλλο downhill φίλε. Το βλέπεις; Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν περιμένεις την έγκριση, την επιβεβαίωση ή την ασφάλεια για να σου πει τι πρέπει να κάνεις και τι όχι. Ξέρεις πως ό,τι κάνεις, ό,τι δεν κάνεις, δεν αφορά κανέναν. Μόνο εσένα. Σαν να κάνεις skateboarding πάνω στην άβυσσο, πάνω στα λάθη, πάνω στους φόβους σου. Ακόμα και το κενό και το χάος που πολλές φορές έχεις στο μυαλό σου δικό σου είναι. Απόλαυσέ το!
Κι έτσι, θα πεις «όχι». Όχι στις προσδοκίες των άλλων, όχι στα μάτια που σε κοιτάνε από πάνω και κρίνουν το κάθε σου βήμα, όχι στους ψιθύρους που σου υπαγορεύουν πώς να ζήσεις. Κράτα τη manual γραμμή σου, πάτα γερά πάνω στο grip tape και άδραξε τη ζωή σου. Αυτό είναι το δικό σου skate park. Αυτό είναι το αίμα και το επούλωμα των τραυμάτων της δικής σου μοναδικής ζωής. Είναι το βιβλίο που θα γράψεις εσύ.
Και στο τέλος, τι μένει; Μόνο εσύ και η δική σου αλήθεια. Μη
σκέφτεσαι τα «πρέπει» και τα «πώς θα φανεί». Εσύ, αγνόησέ τους. Εσύ ζήσε για
εσένα, στα δικά σου βήματα, στις δικές σου ρωγμές.
Ξέρω τι
κουβαλάς. Το βάρος των προσδοκιών, τη σκιά της κοινωνικής κριτικής. Είναι
αλυσίδες που κρατάνε τον άνθρωπο δεμένο, και το ξέρεις. Σε παρακολουθούν, ζυγίζουν
κάθε σου βήμα, μετρούν ό,τι κάνεις, ό,τι δεν κάνεις και ό,τι νομίζουν ότι θα
έπρεπε να κάνεις. Και σε όλη αυτή την παράσταση, εσύ πρέπει να βρεις τη φωνή
σου, τη δική σου αλήθεια.
Το να ζεις για τον εαυτό σου δεν είναι εύκολο. Είναι επαναστατική πράξη, και πιο δύσκολη απ’ ό,τι ακούγεται. Το να απορρίψεις αυτό που περιμένουν, να αντισταθείς σε ό,τι σου υπαγορεύουν. Κάθε εμπόδιο δοκιμάζει την ισορροπία σου, μπορεί να κλονίζεσαι, αλλά συνεχίζεις, ακάθεκτα να κοιτάς μπροστά. Παρά το βλέμμα του πλήθους, παρά τα σχόλια, παρά τη σιωπηρή κριτική. Δεν έχει σημασία. Η απόφαση είναι δική σου.
Η καλλιτεχνική ζωή είναι αυτό ακριβώς: μια πράξη αντίστασης. Είναι να είσαι στην κόψη του δικού σου οράματος, να πατάς στις δικές σου ρωγμές. Δεν πρόκειται να το παίξεις ασφαλής, ούτε να αναζητήσεις έγκριση. Ψάχνεις μόνο για την αλήθεια σου, για τον πυρήνα που σε κάνει να είσαι εσύ. Οι αποτυχίες, οι πτώσεις, είναι όλα μέρος της πορείας. Δεν θα πρέπει να κρυφτείς πίσω από τις γνώμες τους.
Στο τέλος, αυτό που θα μετρήσει είναι αν τσούλισες στο δικό σου δρόμο, κι ας ήταν γεμάτο από πέτρες και κενά. Το να είσαι αληθινός σε
ό,τι δημιουργείς, σε ό,τι πιστεύεις, σε ό,τι είσαι, αυτό έχει σημασία. Ας μιλούν
όσο θέλουν, εσύ θα συνεχίσεις να ζεις για εσένα, για το όραμά σου, για την τέχνη
σου.
Mr Post Fluxus
