Σκιές στις σχέσεις, φως στις αποφάσεις
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο φθόνος συχνά φοράει το προσωπείο της οικειότητας. Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μας – εκείνοι που εμπιστευόμαστε, που αγαπάμε, που μοιραζόμαστε στιγμές – δεν είναι πάντα σύμμαχοι. Υπάρχουν φορές που οι ίδιες οι σχέσεις μας τραβούν πίσω, γίνονται εμπόδιο αντί για στήριγμα.
Άνθρωποι με απωθημένα και συμπλέγματα, γεμάτοι με μια σιωπηλή αγωνία για την πρόοδό σου. Όχι επειδή εσύ τους έβλαψες, αλλά επειδή η δική σου πορεία τούς θυμίζει τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα. Ο φθόνος είναι μια μορφή πόνου, μια αντανάκλαση της δικής τους ανημποριάς.
Μπορείς να φύγεις;
Το δύσκολο μέρος αυτής της συνειδητοποίησης είναι η πράξη που ακολουθεί. Το να
απομακρυνθείς από έναν φίλο, έναν συγγενή ή έναν άνθρωπο που μέχρι χθες νόμιζες
ότι ήταν στήριγμά σου είναι απόφαση δύσκολη. Όμως, υπάρχει κάτι βαθιά λυτρωτικό
στην επιλογή να προστατεύσεις τον εαυτό σου.
Δεν χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τον φθόνο τους ή την ανάγκη σου να απελευθερωθείς. Η απόσταση μπορεί να είναι σιωπηλή και διακριτική, αλλά γεμάτη δύναμη. Σαν να αλλάζεις δρόμο, να χαράζεις μια νέα πορεία που δεν περνά μέσα από τις σκιές τους.
Το κέρδος της απομάκρυνσης
Όταν καθαρίσεις τον χώρο γύρω σου από αυτές τις ενέργειες, ανοίγει ο δρόμος για
ανθρώπους που σε βλέπουν με καθαρή ματιά. Αυτούς που χαίρονται με τη χαρά σου,
που γιορτάζουν τη νίκη σου, που σέβονται την προσπάθειά σου.
Και τότε καταλαβαίνεις: Η ζωή δεν είναι μόνο μια πορεία προς την πρόοδο. Είναι και μια διαδικασία αποδέσμευσης. Απαλλάσσεσαι από ό,τι σε καθηλώνει, αλλά κρατάς μέσα σου τη γνώση του τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος.
Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά είναι δικός σου. Αυτό αρκεί.