Ο Δυισμός του Δημιουργού και της Δημιουργίας
— από τον Mr Post Fluxus
Η συνάντηση με ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος είναι σαν να περπατάς σε μια κινούμενη γέφυρα ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στο είναι και στο φαίνεσθαι, στο υλικό και το άυλο. Σήμερα, η μοίρα ή η συγκυρία — πείτε το όπως θέλετε — έφερε μπροστά μου δύο ψυχές. Ο ένας λαλίστατος, γεμάτος σπίθες λόγου που έσκαγαν σαν πυροτεχνήματα στον νυχτερινό ουρανό της σκέψης μας· ο άλλος ήρεμος, ένας άνεμος που ψιθύριζε μέσα από τις ρωγμές της σιωπής, επιβεβαιώνοντας τις αλήθειες που όλοι ξέρουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε.
Μιλήσαμε για τέχνη, δημιουργία, τον κόσμο της ύλης και του πνεύματος. Όχι σαν δύο ξεχωριστά πεδία, αλλά σαν δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Η δημιουργία δεν είναι απλώς πράξη· είναι κατάσταση. Είναι το σημείο όπου το χέρι που κρατά το πινέλο γίνεται ένα με τον καμβά. Όπου η νότα που γεννιέται στη χορδή ενός οργάνου γίνεται γέφυρα για να ταξιδέψει η ψυχή.
Αυτό που μας ένωσε ήταν η αναγνώριση του δυισμού, όχι σαν αντίθεση, αλλά σαν αλληλοσυμπλήρωση. Ο δημιουργός δεν είναι ξεχωριστός από τη δημιουργία του· είναι η ανάσα της, το αποτύπωμα της ύπαρξής του. Και η δημιουργία, με τη σειρά της, γίνεται ο καθρέφτης που επιστρέφει στον δημιουργό το δικό του πρόσωπο, μεταμορφωμένο, άλλο, ίσως ακόμη και τρομακτικό.
Καθίσαμε ώρες, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου, μιλώντας για το "όλoν και το τίποτα". Πόσο απλό και πόσο περίπλοκο είναι να δεχτείς ότι η ζωή συμβαίνει στις αντιθέσεις της: στο φως και το σκοτάδι, στη δράση και την παύση, στη φωνή και τη σιωπή. Και μέσα σε όλα αυτά, το σύμπαν μας έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε.
Μια υπόσχεση: θα συνεχίσουμε. Γιατί η συζήτηση αυτή δεν τελειώνει ποτέ. Είναι σαν τον κύκλο· επιστρέφει πάντα στο σημείο εκκίνησης, μόνο που κάθε φορά κουβαλάει κάτι περισσότερο. Μια λέξη, ένα βλέμμα, μια αλήθεια που μας φέρνει πιο κοντά στον δημιουργό που έχουμε όλοι μέσα μας. Στο τέλος, το έργο δεν είναι μόνο ο πίνακας, η μουσική, το κείμενο. Είναι η ίδια η ζωή, που ζει μέσα από εμάς και, όπως κάθε δημιουργία, ζητά να γίνει κατανοητή.
Και ίσως αυτός να είναι ο σκοπός όλων: να μοιραστούμε την κατανόηση, το "όλoν" και το "τίποτα".
Στον Κώστα και Γεώργιο
Εικόνα: Αρχέτυπο
