Η Σιωπή του Πολέμου, ο Καθρέφτης μας
Είναι παράξενο πώς τα σκοτεινά μέρη μας καθρεφτίζουν – σε ένα ολόκληρο κόσμο όπου η αγάπη δεν έχει πια ρίζες και η ομορφιά μοιάζει ξεθωριασμένη, όπως μια εικόνα που ξεπλένεται από τα χρόνια και το μίσος του χρόνου που περνά από πάνω της την κατατρώει. Ένας τόπος άδειος από ζωή, μια βαριά πνοή και σιωπή στο κύκνειο άσμα της νέας εποχής, που με κάποιον παράδοξο τρόπο παραμένει τόσο δυνατός ο τόπος αυτός όσο και η αγωνία εκείνων που τον βιώνουν.
Αυτό το μέρος – που ονομάζεται πόλεμος – με αποκαλύπτει, όχι ως απλό παρατηρητή, αλλά ως κομμάτι μιας μεγαλύτερης εσωτερικής πάλης, εκεί όπου η εσωστρέφεια μάχεται με την εξωστρέφεια, η απανθρωπιά με την ανθρωπιά. Ο πόλεμος είναι μια πράξη αυτοκαταστροφής, που σε παρασύρει και σ’ αφήνει να αναρωτιέσαι αν ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει βαθιά μέσα του χωρίς να τρομάξει από τα όσα θα βρει. Αυτός, ο πόλεμος είναι ο κόσμος του φόβου, που τρέφεται από την ίδια την άγνοια και την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να φτάσει στη νίκη μέσα από τη θυσία της ανθρωπιάς.
Ως έργο σε μια έκθεση, ένα κομμάτι αφηρημένο και βαρύ, η σκέψη μου περιπλανιέται στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και ψάχνει για ίχνη φωτός, για κάτι να κρατηθώ, έναν αναστεναγμό, μια ελπίδα. Δεν θα είναι ποτέ δική μας αυτή η γη, όχι όσο η ανθρώπινη φύση επιλέγει να την πληγώνει αντί να τη φροντίζει. Η σιωπή του πολέμου είναι η δική μας κραυγή, ένας καθρέφτης, που κοιτάμε μονάχα όταν τα πάντα έχουν τελειώσει – όταν πια είναι πολύ αργά.
Κι όμως, ακόμα κι εκεί μέσα, υπάρχει κάτι που φωνάζει: «Θυμήσου την ομορφιά
που χάθηκε. Ίσως έτσι, κάποτε, να την ξαναβρούμε».
Mr Post Fluxus
Έργο του Γιάννη Σταμενίτη 2004
