Αλητεία και Ελευθερία:
Οι Αλήτες του Δρόμου της Θεσσαλονίκης
Ο νους μας ήταν αληταριό – ένα άγριο θηρίο που ήθελε
πάντα να σπάσει τα όρια, να βγει στον δρόμο, να γίνει φλόγα! Σε κάθε μάρμαρο
που με grind περνούσαμε, σε κάθε δρόμο της πόλης που με manual και nose wheelie
κατηφορίζαμε. Εκεί, γύρω στη δεκαετία του '90, η Θεσσαλονίκη μας ανήκε. Ήταν
μια ανεξάρτητη σκηνή που περιμέναμε να την ανακαλύψουμε, με το πάρκο του Φωκά
να στέκει σαν ναός των ατίθασων, το καταφύγιό μας, ο δικός μας μικρός
παράδεισος.
Παρέα με τον Sinister, τον DJ μάστορα της παρέας, τον
αρχηγό των break beats και τα άλλα αλάνια τους «αλήτες του δρόμου» των Hazard
Petran, τον Μήτσο με την Powell Peralta του Ray Barbee, τον Τηλέμαχο με τον
αδελφό του, τον Βασιλάνθρωπο, το Γίδι, τον Σπόρο και πόσους άλλους, που με τις
σανίδες μας, όπου έβραζαν κάτω από τις ρόδες, ρουφούσαμε τη νύχτα σαν να μην
υπήρχε αύριο. Πάμε Αλέκο, φώναζε γελώντας ο Alex. Η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη
μας, κι εμείς, τα πνεύματά της που δεν σταματούσαν, δεν χωρούσαν πουθενά αλλού.
Το skateboarding δεν ήταν απλά κόλπα. Ήταν η φωνή μας,
ο τρόπος να δηλώνουμε ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε εδώ και δεν θα μπούμε σε
κουτάκια. Κάθε ollie ήταν δήλωση, κάθε πτώση μια υπενθύμιση ότι δεν τα παρατάμε
– skate or die! Και ξέρεις τι; Ούτε οι δρόμοι μας άφηναν. Η Εγνατία, ο Λευκός
Πύργος, ο Αλέκος το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου στην παραλία, η Τσιμισκή, η
παραλιακή, τα πανεπιστήμια, ο σταθμός, τα αξημέρωτα streets – κάθε γωνιά, κάθε
πεζοδρόμιο, κάθε πράσινο σίδηρο για railslide κουβαλούσε την ιστορία μας, τις
συγκρούσεις μας, τα όνειρά μας.
Ο κόσμος έλεγε πως ήμασταν αλήτες, χωρίς σκοπό, παιδιά
που δεν ήξεραν πού πατάνε. Αλλά ξέραμε. Ξέραμε πως εκεί, στους δρόμους της
νύχτας, ανάμεσα σε γκράφιτι, φθαρμένες σανίδες και φώτα που έσβηναν, χτίζαμε
τον δικό μας κόσμο. Έναν κόσμο όπου ήμασταν ελεύθεροι, όπου δεν υπήρχαν κανόνες
παρά μόνο οι δικοί μας όροι.
Όσα δεν μπορούσαμε να πούμε, τα φωνάζαμε μέσα από τα
ρουλεμάν και τα ροδάκια που σφύριζαν στα slides στους δρόμους, μέσα από τα γδαρμένα
γόνατα και αγκώνες. Ο νους μας ήταν αληταριό – δεν χωρούσε στους τοίχους των
σπιτιών, δεν άντεχε προσδοκίες άλλων. Η Θεσσαλονίκη μάς άκουγε. Κι εμείς, σαν
κρυμμένοι ποιητές της ασφάλτου, αφήναμε τα σημάδια μας στους τοίχους και στους
δρόμους, γνωρίζοντας πως είχαμε κατακτήσει, έστω για λίγο, την απόλυτη
ελευθερία.
Και αν πέσουμε, εμείς πάντα θα λέμε “one more try”.
Όσες φορές και να πέσεις, τόσες και μία ακόμα θα πρέπει να σηκωθείς – skate for
life! Ο κόσμος μπορεί να έχει αλλάξει, οι δρόμοι να έχουν γεμίσει άλλα πρόσωπα,
αλλά οι σκιές μας είναι ακόμη εκεί, πλανιούνται, σαν ίχνη του νου μας, του
αληταριού που δεν σταματά ποτέ να αναζητά.
Εικόνα: Γιάννης Σταμενίτης Ollie grap 1991 / 92
