Σπάζοντας τον Κύκλο της Βίας
Στην εποχή μας, οι σκιές του παρελθόντος και οι σφαίρες του παρόντος σχηματίζουν έναν καμβά που αιμορραγεί. Ο πόλεμος Ισραήλ-Παλαιστίνης δεν είναι απλώς μια διαμάχη για εδάφη, είναι ένα συνεχές αίτημα καταστροφής και αναδημιουργίας. Κάθε ρουκέτα που εκτοξεύεται, κάθε παιδί που χάνει το σπίτι του, κάθε φωνή που πνίγεται στο θρόισμα του θανάτου είναι μια μαχαιριά στην ίδια την έννοια της ανθρωπιάς.
Αλλά αυτός ο πόλεμος δεν είναι μόνο ματωμένος. Είναι κι ένας πόλεμος μνήμης και αποσιώπησης: τι μπορείς να κάνεις όταν το παρελθόν γίνεται καθημερινότητα; Τι κάνεις όταν η Ιερουσαλήμ, μια πόλη που θα έπρεπε να είναι σύμβολο ενότητας, μετατρέπεται σε οχυρό διχασμού; Η τέχνη δεν έχει χρόνο για δισταγμούς· είναι το όπλο που απαντά στην καταστροφή με το μήνυμα της ελευθερίας και της αντίστασης. Η αντίδραση δεν είναι να αποδεχτούμε τις κραυγές, αλλά να ανατρέψουμε το τραύμα με πράξεις που επαναστατούν ενάντια στην εξουσία της βίας.
Η σύγκρουση αυτή δεν έχει νικητές. Μόνο ατέλειωτους κύκλους πόνου και προδοσίας. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να κοιτάξουμε προς τα πίσω. Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που, αντί να γυρίσουν την πλάτη, θα παλέψουν για έναν κόσμο χωρίς το βάρος αυτής της ιστορίας. Θα σπάσουμε τον κύκλο του αίματος με πράξεις, με τις φλόγες της τέχνης να φωτίζουν το δρόμο προς μια ελεύθερη, δίκαιη ανθρωπότητα.
Αυτή η εκδοχή επιθυμεί να τονίσει τη δραστικότητα που οφείλει να έχει η τέχνης και τη διαρκή αφύπνιση σε θέματα ουμανισμού, ενώ παραμένει επικεντρωμένη στην ανθρωπιστική διάσταση της σύγκρουσης.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.
