Ουτοπικά Ηχοτοπία: Χορεύοντας με τα Φόβητρα
Ο Mr Post Fluxus πήρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε έναν-έναν τους συγκεντρωμένους. Το βλέμμα του είχε αποκτήσει μια ηρεμία που μαρτυρούσε την ένταση του έργου που ετοιμαζόταν να ξεδιπλώσει μπροστά τους. Άρχισε να μιλάει, με τον τόνο του σχεδόν ψιθυριστό, λες και προσπαθούσε να φυτέψει τις λέξεις του μέσα τους σαν σπόρους που θα βλαστήσουν."Τα 'ουτοπικά ηχοτοπία' δεν είναι απλά μια μουσική εμπειρία," είπε. "Είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο εδώ και το εκεί. Σκεφτείτε τα ως μια είσοδο στον δικό σας κόσμο — ένα πέρασμα προς εκείνο που φοβάστε να αγγίξετε, αλλά ξέρετε πως υπάρχει μέσα σας, σαν παλιό τραγούδι που δεν έχετε χορέψει ακόμα. Οι μάσκες που κρατάτε δεν είναι απλώς προσωπεία· είναι σύμβολα των φόβων σας, των ανησυχιών σας, των σκοτεινών πτυχών που αφήνετε να σας σιγοκαίνε στο σκοτάδι."
Αφού έκανε μια παύση, επέστρεψε στον εξοπλισμό του και πάτησε το πρώτο πλήκτρο στο αρμόνιο. Μια βαθιά, μυστηριώδης νότα άρχισε να γεμίζει τον χώρο, τρεμοπαίζοντας στον αέρα, ενώ το μπάσο του εισήγαγε μια υποβλητική, αργή γραμμή που ένιωθες να κυλά σαν υπόγειο ρεύμα κάτω από το έδαφος. Τα φώτα χαμήλωσαν και ο χώρος πήρε μια σχεδόν ονειρική μορφή, γεμάτη αντανακλάσεις και σκιές.
"Τώρα είναι η στιγμή," είπε με φωνή που θύμιζε θρόισμα αέρα μέσα σε δάσος. "Νιώστε τη μάσκα που κρατάτε. Κλείστε τα μάτια σας και αφήστε το μυαλό σας να γίνει το δικό σας καταφύγιο. Σκεφτείτε πως είστε ένα φόβητρο. Όχι ένα πλάσμα σκοτεινό, αλλά ένα πλάσμα που αντλεί τη δύναμή του από την ίδια τη νύχτα, που έρχεται για να φέρει ειρήνη και να καθαρίσει τις σκιές. Με κάθε χτύπο της μουσικής, φανταστείτε τον εαυτό σας να απορροφά τα άγχη, τις αγωνίες, όλα εκείνα που κρύβονται βαθιά μέσα στους ανθρώπους που αγαπάτε. Είστε εδώ για να θεραπεύσετε."
Οι παραβρισκόμενοι, ακολουθώντας την καθοδήγησή του, άρχισαν να κινούνται αργά, αφήνοντας τον ρυθμό να διεισδύσει στον τρόπο που έπαιρναν ανάσες, στον τρόπο που έκαναν τις κινήσεις τους. Ο Mr Post Fluxus συνέχισε να πλάθει τους ήχους, ένα κυματιστό ψυχεδελικό σύμπαν, και κάθε του νότα έμοιαζε σαν να καθοδηγεί τα φόβητρα που χόρευαν σε έναν ρυθμό απόκοσμο αλλά και βαθιά ανθρώπινο.
"Και τώρα," είπε ο Mr Post Fluxus με σχεδόν ιερατική προσήλωση, "αφήστε τον εαυτό σας να ενσωματωθεί στον ήχο. Γίνετε ένα με το ηχοτοπίο. Ας γίνει η κίνησή σας, ο ρυθμός σας, ένα δώρο σε αυτόν τον κόσμο που ονειρεύεται χωρίς να το ξέρει. Σε έναν κόσμο που αγωνίζεται να ξεπεράσει την αγωνία, ας γίνουμε όλοι το ουτοπικό στοιχείο που του λείπει."
Το δωμάτιο είχε πια μετατραπεί σε έναν χώρο γεμάτο ελπίδα, με τον ρυθμό των ήχων να αντηχούν σαν καρδιοχτύπι, σαν ανάσες που ενώνουν κάθε παλμό, κάθε κίνηση, κάθε φόβητρο. Ο καθένας, μέσα από τη δική του μάσκα, άγγιξε μια στιγμή από την ουτοπία σε μία τοπολογία του ανέφικτου.
Εικόνα: IFPA6 Δράμα, ο Mr Post Fluxus με τα Φόβητρα.
