Η εξουσία είναι, φίλε μου, το μεγαλύτερο κόλπο που εφευρέθηκε. Είναι το σκηνικό που στήθηκε για να έχεις κάποιον από πάνω σου και κάποιον από κάτω σου. Έναντι ποιών; Έναντι όλων εμάς που απλώς θέλουμε να ζούμε, να δημιουργούμε, να υπάρχουμε ελεύθερα. Και όλη αυτή η ιδέα της εξουσίας, που παρουσιάζεται σαν ένα κατόρθωμα, δεν είναι παρά μια παγίδα – για αυτούς που την κατέχουν και για αυτούς που την υπομένουν.
Η εξουσία έχει νόημα
για όποιον φοβάται να υπάρξει χωρίς μάσκα, για όποιον νιώθει ότι το «είμαι» του
πρέπει να αποδειχθεί μέσα από την κυριαρχία πάνω στους άλλους. Κι όμως, τι
αποδεικνύεται; Μια ψευδαίσθηση – για έναν εαυτό που φοβάται να κοιτάξει κατάματα
τη δική του αδυναμία. Όσοι έχουν ανάγκη την εξουσία είναι αυτοί που τρέμουν
μπροστά στη δική τους ασήμαντη σκιά.
Η εξουσία υπάρχει για
να μας κάνει να νιώθουμε μικροί, ανίσχυροι. Να πιστέψουμε ότι χρειαζόμαστε
κάποιον να μας κατευθύνει, να μας ορίζει. Αλλά, στο βάθος, είναι ένας
μηχανισμός που εξυπηρετεί μόνο τους ανίκανους να νιώσουν πληρότητα μέσα τους.
Και το γελοίο είναι ότι όσοι την κατέχουν, είναι συνήθως οι πιο αδύναμοι. Δεν
αντέχουν να σταθούν μόνοι, γιατί ξέρουν ότι χωρίς αυτή την αυταπάτη, θα βρεθούν
απέναντι στην απόλυτη κενότητα.
Εξουσία, λοιπόν, για
ποιον; Για όσους έχουν ανάγκη την ψευδαίσθηση της υπεροχής, έναντι όλων εμάς
που ζούμε, νιώθουμε, δημιουργούμε χωρίς τα δεσμά της. Ο αληθινά δυνατός δεν
έχει καμία ανάγκη να κατέχει ή να καταπιέζει. Ζει, ριζώνει στον κόσμο και
ανυψώνεται πέρα από τον θόρυβο της εξουσίας.
Mr Post Fluxus
